به گزارش پارسینه به به نقل از ورایتی، مسیر شارون استون برای قطع کامل مواد و داروها از سال 2001 و پس از سکته مغزی مرگبارش آغاز شد؛ جایی که پزشکان او را زیر رگباری از داروهای سنگین قرار دادند. استون با اشاره به تصمیمی که سپتامبر گذشته برای قطع یکی از داروهای حیاتی اش گرفت، می گوید: آن ها گفتند: "نمی توانی قطعش کنی. هیچ وقت نمی توانی آن را کنار بگذاری." من هم گفتم: "قطعش می کنم"؛ و این کار درست مثل ترک هرویینِ لعنتی بود. چهار ماه و نیم مثل یک سگ رنجور بیمار بودم. فقط با خودم فکر می کردم: "می خواهم زندگی ام را پس بگیرم." در طول این سال ها اکثر داروهایی را که برایم تجویز کرده بودند کنار گذاشته بودم، اما با خودم گفتم: "من یک زندگی بدون دارو و مواد می خواهم."

اما داستان به همین جا ختم نشد. استون تصمیم گرفت ماری جوانا را هم به طور کامل کنار بگذارد، تصمیمی که عواقب جسمی سختی برایش به همراه داشت: وقتی آن دارو را کنار گذاشتم، تصمیم گرفتم سیگار کشیدن و مصرف ماری جوانا را هم ترک کنم. فکر می کنم الآن چیزهای زیادی به آن اضافه می کنند واقعاً این کار را می کنند چون وقتی مصرفش را قطع کردم، باز هم بیمار شدم. دیگر این طور نیست که گیاه را مستقیماً از خاک بچینی؛ مثل زمان کودکی ما نیست. حدود یک ماه به شدت بیمار بودم. پیش متخصص مغز و اعصابم رفتم و او به من گفت: "شارون، من آدم هایی داشته ام که در بخش اورژانس به دلیل مصرف ماری جوانا جان باخته اند."

استون در عمارتش در بورلی هیلز، در خانه مهمانی که آن را به یک آتلیه هنری تبدیل کرده، مشغول نقاشی روی بوم های غول پیکر است. او که پیش از ورود به دنیای مد و سینما در رشته هنرهای زیبا درس می خواند، در دوران قرنطینه کرونا دوباره به آغوش نقاشی بازگشت؛ بازگشتی که نزدیک بود خانه را به آشوب بکشد.

او تعریف می کند: تمام وسایل را از اتاق خوابم بیرون بردم. خیلی زود مبلمان اتاق خوابم را بخشیدم و یک تخت کوچک گرفتم. مثل این بود که در یک شیروانی هنرمندان فرانسوی با تختی جلوی شومینه زندگی می کردم. اتاق خواب زیبایی داشتم، اما روی دیوارها میخ می کوبیدم انگار نه انگار که در این خانه مجلل زندگی می کنم. روی این دیوار زیبا میخ زدم، شروع به خرید بوم های بزرگ تر کردم، یک میز بزرگ بالا آوردم و ملاقه ها و پارچه ها را روی زمین پهن کردم. ماه ها و ماه ها گذشت.

این رفتارها واکنش و نگرانی پسرانش (روآن، لرد و کویین) را در پی داشت. استون با خنده درباره مداخله پسرانش می گوید: آن ها داخل می آمدند و به من می گفتند: "مامان، ما فکر می کنیم حداقل باید لباس مناسب بپوشی." من هم می گفتم: "این همان حرفی است که پدرم در دهه 70 به من می زد." آن زمان جواب نداد، الان هم جواب نمی دهد! ممنون از نگرانی تان، روز خوبی داشته باشید.

این اشتیاق بی حدومرز در نهایت به ثمر نشست و حالا آثار نقاشی او در گالری های معتبر جهان به فروش می رسد.