احمد زیدآبادی، تحلیلگر سیاسی، در یادداشتی تحت عنوان آقای رییس جمهور به ما بگو…! در کانال تلگرامی خود نوشت: جناب پزشکیان! به ما بگو چرا یکباره صلح که شریف ترین رسالت انسان بر روی زمین است، ناگهان در محافل کشور ما کلامی ممنوعه و مجرمانه شد؟

مگر نه این است که کشور ما مورد تجاوز و تهاجمی ناجوانمردانه قرار گرفت؟ مگر نه این است که مردم این کشور با صبوری و متانت و ایستادگی و فداکاری، تجاوز خارجی را دفع کردند؟ مگر نه این است لحظه ی پس از دفع تجاوز، نقطه ی طلایی پایان جنگ و درگیری برای کشور و مردم مورد تجاوز است؟

مگر نه این است که از همان آغاز جنگ، تمام حرف همه ی ما این بود که مردم و کشوری صلح جو هستیم و بی هیچ دلیل قانونی و موجهی، خاک و خون و حیات مان مورد شبیخون دشمن قرار گرفته است و ما طبق ضوابط همیشگی عالم به دفاع از خویش برخاسته ایم؟

آقای رییس جمهور! به ما بگو پس یک باره چه شد که صلح و صلح خواهی در موضع اتهام و خیانت قرار گرفت و به جای آن، جنگ خواهی و ستیز ابدی که همواره از مردم ما به دور بوده است، شعاری رایج شد؟

در باره ی تداوم این جنگ و پیامدهای آن برای ایران و همسایگان مسلمان ما و توطئه ی پیچیده ی مهاجمان برای استفاده ی میان مدت و بلندمدت از تباه شدن منابع ثروت دنیای اسلام، دیگر چه حرفِ نزده و مکتومی باقی مانده است؟ آقای رییس جمهور! به ما بگو، چرا طبق آنچه روشن و بیّن و آشکار است عمل نمی شود و در عوض صداهای ماجراجویانه ی مبتنی بر وهم و خودفریبی بلندتر از عقل سلیم شده است؟

آقای رییس جمهور! ما به عنوانِ کسانی که به شما برای دور نگه داشتن کشور از هر نوع جنگ و خرابی و ویرانی رأی دادیم، در این وضعیتِ کشور که خود و همکاران تان از ابعاد آن بهتر از ما آگاهید، هزاران پرسش و حرف و سخن داریم و می خواهیم بدانیم شما به سهم خود چه می کنید و چه می خواهید بکنید؟ به عنوان یک شهروند از سرنوشت کشور چنان نگرانم که واژه ها از ذهنم فرار می کنند و انگار به پریشان گویی افتاده ام! از پریشان گویی ام دیدی پریشان خاطرم؟