امتناع شهردار نیویورک از لغو وعده دستگیری نتانیاهو، به تقابل تازه میان دونالد ترامپ و جناح پیشروی حزب دموکرات بدل شده است. ترامپ با مانور روی این چرخش ضداسراییلی، می‌کوشد دموکرات‌ها را افراطی جلوه دهد و در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای، شکاف‌های درون‌حزبی آنان را عمیق‌تر سازد.

میزان محبوبیت دونالد ترامپ، رییس‌جمهور آمریکا، ممکن است رو به کاهش باشد، اما یک حس سیاسی قوی‌تر از همیشه است: انتخاب مبارزه با دشمنی که ترامپ او را کل حزب دموکرات می‌بیند. این دشمن کسی نیست جز زهران ممدانی، شهردار نیویورک. تنها چند روز طول کشید تا ترامپ از امتناع ممدانی برای عقب‌نشینی از وعده انتخاباتی‌اش مبنی بر دستگیری بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسراییل - که دیوان کیفری بین‌المللی برای او حکم جلب صادر کرده - در صورت ورودش به شهر، نهایت سوءاستفاده را بکند. ترامپ در «تروث‌سوشال»، محل مورد علاقه‌اش برای شعله‌ور کردن کشمکش‌های جدید فرهنگی، اعلام کرد: «بنیامین نتانیاهو به هیچ وجه، شکل یا صورتی در ایالات متحده آمریکا دستگیر نخواهد شد.»

«استیون کالینسون» در گزارش دیروز سه‌شنبه در سی‌ان‌ان نوشت، واکنش رییس‌جمهور، احتمال بروز مواجهه و درگیری میان قدرت حکومت مرکزی (فدرال) و شهری را که زمانی آن را خانه خود می‌نامید، افزایش داد. این همچنین نمونه‌ای کلاسیک از عادت ترامپ در سوءاستفاده از یک موضوع یا یک شخصیت برای شعله‌ور کردن یک جنجال سیاسی گسترده‌تر بود. او فقط از یک متحد به نام نتانیاهو دفاع نمی‌کرد. ترامپ در حال آماده‌سازی زمینه برای روایت انتخاباتی میان‌دوره‌ای خود از یک حزب دموکرات بود که بیش از حد افراطی شده است.

با این حال، هم ترامپ و هم ممدانی ممکن است وارد نزاع بر سر نتانیاهو شوند. واقعا مهم نیست که آیا ممدانی می‌تواند نتانیاهو را دستگیر کند یا خیر. (این یک پرسش مبهم است زیرا ایالات متحده اساسنامه رم را تصویب نکرده است، که کشورهای عضو را ملزم به دستگیری افراد تحت حکم دادگاه کیفری بین‌المللی می‌کند. واشنگتن مدت‌هاست که حتی به رهبران دشمن - از مکان‌هایی مانند کوبا - اجازه می‌دهد برای مجمع عمومی سازمان ملل متحد از نیویورک بازدید کنند.) در عوض، این یکی از آن مواقعی است که مبارزه مهم‌تر از پیروزی در آن است. این رویداد همچنین تصویری از فاصله گرفتن سیاست آمریکا از حمایت تاریخی و تقریبا همه‌جانبه از اسراییل است؛ لحظه‌ای که نمادی از تحول گسترده‌تر در درون خود حزب دموکرات به شمار می‌رود.

ممدانی در زمره نسل جدیدی از دموکرات‌هاست که ادبیات تندی علیه اسراییل اتخاذ کرده‌اند؛ رویکردی که موجب خرسندی بدنه معترض و هواداران حزبی شده است. امتناع او از پس گرفتن وعده انتخاباتی‌اش مبنی بر دستگیری نتانیاهو، نشان می‌دهد ممدانی در حال حفظ و مدیریت سرمایه سیاسی است که در جریان مبارزات انتخاباتی به دست آورده؛ سرمایه‌ای که برای گذار او از یک معترض بیرون از قدرت به چهره‌ای درون بدنه حاکمیت و پیشبرد برنامه‌های ترقی‌خواهانه‌اش، حیاتی است.

دیدگاه‌های ممدانی در مورد اسراییل به یک اصل اعتقادی در میان بسیاری از دموکرات‌های مترقی و جوان تبدیل شده است که معتقدند نتانیاهو مرتکب نسل‌کشی علیه ده‌ها هزار غیرنظامی فلسطینی شده است. ممدانی گفت: «نتانیاهو جایش در لاهه است. او یک جنایتکار جنگی است که توسط دادگاه جنایی بین‌المللی متهم شده است؛ نظری که بسیاری با آن همراهند.» اگرچه دولت‌های بایدن و ترامپ هر دو استدلال کرده‌اند که اقدامات اسراییل مصداق نسل‌کشی نیست، اما برخی از دموکرات‌های کلیدی اکنون در حال شکل‌دادن به استدلالی علیه اسراییل هستند که از موضوع غزه فراتر رفته و به اصلی‌ترین پرسش انتخابات میان‌دوره‌ای - یعنی توانایی طبقه متوسط در تامین هزینه‌های زندگی - گره خورده است. «عبدول السید»، کاندیدای دموکرات سنا از ایالت میشیگان، در تاریخ 2ژوییه به «کیسی‌هانت» از شبکه سی‌ان‌ان گفت: «من می‌خواهم دلارهای مالیاتی‌ام در همین‌جا در میشیگان هزینه شود تا برای میشیگان مدرسه بسازد، خدمات درمانی در میشیگان ارائه دهد و در میشیگان سرمایه‌گذاری کند؛ نه اینکه به خارج فرستاده شود تا به‌واسطه نسل‌کشی و آپارتاید، مردم فلسطین را به قتل برساند.»

یک نزاع تمام‌عیار بر سر نتانیاهو، جدیدترین چرخش در روابط ترامپ و ممدانی خواهد بود. آنها سال گذشته در جریان دیداری در دفتر بیضی‌شکل کاخ سفید، رابطه بسیار گرم و صمیمانه‌ای با هم داشتند. شهردار نیویورک در ماه فوریه نیز دوباره در دفتر بیضی‌شکل حاضر شد و ابزارهای بصری با خود آورد تا طرحش را برای سرمایه‌گذاری عظیم فدرال در بخش مسکن این شهر، به این سازنده سابق املاک و مستغلات ارائه دهد. ترامپ و ممدانی که از نظر سن، ایدئولوژی و خلق و خو کاملا متفاوت هستند، ویژگی‌های کلیدی مشترکی دارند. هر دو سعی می‌کنند پایگاه خود را با سیاست‌های پوپولیستی راضی نگه دارند و مهارت‌های ارتباطی سیاسی بسیار پیشرفته‌ای دارند.

ترامپ و ممدانی با وجود تفاوت‌های چشم‌گیر در سن، ایدئولوژی و منش فردی، مشترکات کلیدی مهمی دارند. هر دو می‌کوشند بدنه رای‌دهندگان خود را با سیاست‌های پوپولیستی راضی نگه دارند و از مهارت‌های بسیار پیشرفته‌ای در ارتباطات سیاسی برخوردارند. درگیر شدن با ترامپ به نفع ممدانی است، زیرا بر نفوذ او به‌عنوان چهره‌ای در سطح ملی صحه می‌گذارد. در سوی مقابل، رییس‌جمهور نیز همواره در پی یافتن سوژه و فرصتی جدید برای مانور سیاسی است. تلاش ترامپ برای راه‌انداختن یک رویارویی با ممدانی بر سر نتانیاهو، در مقایسه با لحن کلی پست‌های او در شبکه «تروث سوشال»، نسبتا ملایم بود. با این حال، این ماجرا این احتمال را مطرح می‌سازد که نقش پررنگ نیویورک در چرخش حزب دموکرات علیه اسراییل، به‌زودی به یکی از مستندات کاخ سفید تبدیل شود تا نشان دهد این حزب برای بسیاری از آمریکایی‌ها بیش از حد افراطی شده است.

اگر ترامپ بتواند تقابل‌های ایدئولوژیک یا فرهنگی ایجاد کند، شاید مانع از آن شود که دموکرات‌ها بخش دیگری از رأی‌دهندگان محافظه‌کار و طبقه کارگر سفیدپوست را از ائتلاف سال2024 او جدا کنند. 2سال پیش، ترامپ با بهره‌برداری موفق از موضوعاتی مانند مهاجرت، دموکرات‌ها را افرادی گسسته از واقعیت‌های جامعه تصویر کرد. موضوع اسراییل می‌تواند سوژه بعدی باشد. علاوه بر این، کشاندن مساله اسراییل به این رقابت‌های انتخاباتی به ترامپ کمک می‌کند تا در میان محافظه‌کاران اوانجلیکال (پشتیبانان سرسخت اسراییل)، جمهوری‌خواهان سنتی که ممکن است از پیام‌های او دلسرد شده باشند، و رأی‌دهندگان مردد که با سیاست‌های خارجی سنتی آمریکا احساس راحتی بیشتری می‌کنند، شور و اشتیاق ایجاد کند.

دموکرات‌های میانه‌رو نگرانند که حزبشان یک متحد حیاتی را با خطر مواجه سازد. جان فترمن، سناتور دموکرات پنسیلوانیا، به سی‌ان‌ان گفت: «به افرادی که در انتخابات مقدماتی انتخاب کرده‌ایم نگاه کنید، نه فقط طرفدار فلسطین، بلکه به شدت، ضد اسراییل هستند.» در حال حاضر، آشکارترین اختلافات بر سر جنگ غزه در درون حزب دموکرات است. ترامپ سعی می‌کند از چهره‌ای مانند ممدانی برای ایجاد شکاف عمیق در این اختلافات استفاده کند.