به نقل از اطلاعات آنلاین به نقل از سی ان ان، اولین روزی که رزا ژیل در تابستان 2009 برای شغل جدیدش در یک ساختمان اداری بلندمرتبه در مرکز شهر پالم بیچ حاضر شد، زنی در حال ماساژ دادن پاهای جفری اپستین بود. ژیل، که آن زمان 18 ساله بود، به تازگی برای دنبال کردن حرفه مدلینگ به ایالات متحده آمده بود. او خیلی زود به آژانس مدلینگ که بدهکار شد و فکر کرد بهتر است به آسیا برگردد، اما اپستین به او پیشنهاد داد برای تکمیل درآمدش، یک شغل آخر هفته به عنوان منشی در دفترش داشته باشد.

حالا، در اتاقی با اپستین در داخل یک دفتر در طبقه چهاردهم، یک زن از ژیل دعوت کرد کنارش بنشیند. وقتی اپستین پایش را در اختیار ژیل قرار داد تا ماساژ دهد، او متوجه یک نوار پلاستیکی سیاه دور مچ پای اپستین شد که یک جعبه کوچک با چراغ چشمک زن به آن وصل بود. ژیل می گوید وقتی از اپستین ماجرای پابند را پرسید، آن زن و اپستین خندیدند. سپس اپستین رو به ژیل کرد و گفت همه لباس هایش را دربیاورد. این نخستین تجاوز اپستین به یک دختر 18 ساله ازبکستانی بود.

ژیل می گوید: من خشکم زد. آن زن آمد و شروع به باز کردن دکمه های لباسم کرد و ... بعد بیرون رفت. اپستین آن روز برای اولین بار به ژیل تجاوز جنسی کرد - آغاز سال ها تجاوز و سوءاستفاده. او تا مدتی بعد متوجه نشد دستگاهی که اپستین به پا داشت، یک دستگاه پابند بود و اپستین که در پرونده تجاوز به یک کودک خردسال به زندان محکوم شده بود، داشت دوران دوران محکومیت خود را با پابند بیرون از زندان می گذراند.

ژیل یکی از انبوه زنانی است که مورد آزار و اذیت اپستین قرار گرفته است. دو زن که با شرط افشا نشدن نامشان با سی ان ان صحبت کردند، گفتند که آنها هم در دفتر بنیاد علوم فلوریدا از سوی اپستین مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند. این سازمان غیرانتفاعی در نوامبر 2007، اندکی پیش از اعتراف اپستین به جرم خود، تأسیس شد و ادعا کرد به سازمان های علمی و تحقیقاتی کمک های مالی و حمایت مالی ارائه می دهد.

این زنان گفتند که به نظر می رسد اپستین برای روزهایی که در بنیاد علمی فلوریدا می گذراند، نوعی برنامه روتین برای خود ایجاد کرده بود. صبح های او در آنجا با قهوه و مافین شروع می شد و این سرمایه دار که از بدخوابی در زندان امنیتی پالم بیچ استوکید شکایت داشت، مرتباً روی تشک در اتاق کنفرانس چرت می زد. یکی از زنان به وضوح لحظاتی را به یاد می آورد که دستگاه پایش مچ پای اپستین به صدا درمی آمد و او را مجبور می کرد برای تنظیم مجدد دستگاه به بیرون بدود.

رفتار اپستین در این دوره از نظر شخصیتی گستاخانه بود. بازماندگان می گویند اپستین، چه در خانه اش در وست پالم بیچ و چه در دفترش، گاهی در حالی که یک افسر یونیفرم پوش نزدیک او بود، به آنها تجاوز می کرد، ظاهراً برای اینکه مراقب مجرم جنسی تازه ثبت شده باشد. در بنیاد علوم فلوریدا، فهرستی چرخشی از افسران نزدیک ورودی دفتر می نشستند. دو زن گفتند که به یاد می آورند فکر می کردند افسران از اپستین می ترسند. آنها گفتند شکی نیست که اپستین رییس است.

برای ژیل، برخورد خودش با مردی یونیفرم پوش که به نظر او افسر کلانتری بود، یک روز صبح در عمارت اپستین در وست پالم بیچ اتفاق افتاد، جایی که می گوید از او خواسته شده بود در تابستان 2009 به صورت هفتگی به آنجا برود. ژیل یک روز صبح از پله ها پایین رفت و افسر را دید که در آشپزخانه ایستاده است و ناگهان احساس امید کرد. او به سی ان ان گفت: با خودم فکر کردم متشکرم، امروز روزی است که همه اینها متوقف می شود .

ژیل می گوید: بعد از اینکه آن کلانتر را دیدم، فهمیدم که مهم نیست چه کار کنی، این مرد هرگز دستگیر نخواهد شد. این مرد هرگز متوقف نخواهد شد و صرف نظر از اینکه از اوج کائنات فریاد بزنی و فریاد بزنی، هیچ کس اهمیتی نخواهد داد.

برنامه جنجالی آزادی از کار اپستین

روایت های ژیل و دیگر بازماندگان که می گویند در حین گذراندن دوران محکومیت 13 ماهه اپستین از سوی او مورد آزار و اذیت قرار گرفته اند، سوالات جدی را در مورد توافق جنجالی اپستین با الکس آکوستا، وکیل سابق ایالات متحده، در سال 2008 مطرح می کند.

طبق بررسی برنامه آزادی از کار اپستین که توسط مقامات فلوریدا در سال 2021 انجام شد، اپستین از اکتبر 2008 به عنوان رییس بنیاد علوم فلوریدا تمام وقت شروع به کار کرد. برای شش ماه اول، به اپستین اجازه داده شد از ساعت 10 صبح تا 10 شب، دوشنبه تا شنبه، در دفتر بنیاد باشد. در ماه مه 2009، این ساعات تمدید شد و اپستین را ملزم کرد فقط هشت ساعت در روز در زندان باشد. ماه بعد، برنامه مرخصی کاری اپستین دوباره گسترش یافت و به او اجازه داد هفت روز هفته در بنیاد کار کند.

دو هفته آخر قبل از آزادی اپستین از بازداشت خانگی، به این سرمایه دار اجازه داده شد بعدازظهرها برای دو ساعت به عمارت خود در وست پالم بیچ سر بزند. برنامه مرخصی کاری او شرایط زیادی داشت، از جمله این شرط که او فقط می تواند با همکاران تجاری خود ملاقات کند و الزام به استفاده از مانیتور مچ پا تا ژوییه 2009. اپستین اجازه نداشت با اعضای خانواده، دوستان یا افراد زیر سن قانونی تماس داشته باشد.

به لطف یک آژانس مدلینگ

شرایط برنامه مرخصی کاری اپستین، مدل های جوان و خارجی مانند ژیل را پس از محکومیتش به هدفی آرمانی تبدیل کرد. ژیل می گوید در سال 2008، زمانی که در پشت صحنه یک نمایش مد در ازبکستان بود، از سوی ژان لوک برونل، نماینده مدلینگ فرانسوی، به او تماس گرفتند. برونل خود را مالک آژانس MC2 Model Management در شهر نیویورک معرفی کرد و درجا به او پیشنهاد قرارداد داد. ژیل بعداً متوجه شد اپستین حامی مالی اصلی این شرکت بوده است.

قراردادی که او با MC2 امضا کرد، همانطور که ژیل توصیف می کند، به آژانس کنترل تمام جنبه های زندگی اش را می داد. او بلافاصله 4000 دلار برای ویزایش و 1500 دلار اجاره ماهانه برای آپارتمان شلوغ مدل ها در منهتن که چند دختر روی تخت های دوطبقه می خوابیدند، به آنها بدهکار شد. بدهی او به مبلغی رسید که والدینش در خانه خوابش را هم نمی دیدند.

چند ماه پس از نقل مکان، ژیل در دفتر MC2 میامی روبروی برونل شروع به گریه کرد. خانواده اش در خانه به درآمد مدلینگ او وابسته بودند و در این مرحله، حدود 10000 دلار بدهی داشت و نتوانسته بود شغل مدلینگ پیدا کند. او قبلاً ایده بازگشت به آسیا را مطرح کرده بود، جایی که در مدلینگ موفق بود، اما MC2 این پیشنهاد را رد کرده بود.

ژیل می گوید: ژان لوک برونل آنجا نشسته، به من نگاه می کند و می گوید: می بینم که خیلی ناراحتی، یک لحظه صبر کن. گوشی را برمی دارد، به کسی زنگ می زند و بعد گوشی را قطع می کند و می گوید: من ترتیبش را دادم. همین الان 600 دلار برای پدر و مادرت فرستادم. در کمال تعجب، ظرف چند دقیقه، کسی 600 دلار در ازبکستان برای خانواده اش واریز کرده بود.

ژیل می گوید: با خودم فکر کردم چه اتفاقی افتاده؟ نمی دانم با چه کسی تماس گرفت. آیا با دوستی آمریکایی که اتفاقاً آنجا بوده تماس گرفته بود یا با کسی از دولت تماس و آنها پول را واریز کرده بودند؟ پیام واضح بود: او در اختیار آژانس بود و این شامل اپستین هم می شد. برونل در سال 2022 پس از دستگیری به اتهام تجاوز و آزار جنسی، در سلول زندانش مرده پیدا شد.

به ژیل دستور داده شد در تابستان 2009 برای عکاسی به وست پالم بیچ برود. عمارت سفید و بزرگی که عکاسی در آن انجام شد متعلق به اپستین بود و پس از اولین برخورد کوتاهش با او، نقل مکان دائمی ژیل به میامی به سرعت کلید خورد. پیشنهاد اپستین به ژیل برای مدل شدن در طول هفته اما کار در آخر هفته ها در بنیاد علوم فلوریدا برای او چندان منطقی نبود.

او می گوید: برای مدلینگ، باید در تست های بازیگری شرکت کنم، نمونه کارهایم را بسازم و همه این کارهای مختلف را انجام دهم، اما شما به من یک کار اداری پیشنهاد می دهید و من نمی دانم که این چطور به حرفه مدلینگ من کمک می کند. من کاملاً تنها هستم. ورشکسته هستم و این شخص به من می گوید برای انجام کارم، باید کار دیگری انجام دهم.

ژیل می گوید پس از اینکه اپستین برای اولین بار در بنیاد علوم فلوریدا به او تجاوز کرد، هر آخر هفته در وست پالم بیچ مورد آزار و اذیت و تجاوز قرار می گرفت. این کابوس تا زمانی که در سال 2010 پس از پایان حبس خانگی اپستین در فلوریدا، به او اجازه بازگشت به شهر نیویورک داده شد، ادامه یافت.

دو زن در سال 2019 شکایت هایی را مطرح و ادعا کردند که اپستین در طول برنامه مرخصی کاری خود از آنها سوءاستفاده جنسی کرده است. یکی از زنان ناشناس گفت که او را مجبور به انجام رابطه جنسی با اپستین در دفتر بنیاد کرده اند. در این شکایت آمده است: در حالی که شاکی در دفتر جفری اپستین در مرکز علوم فلوریدا بود، مجبور به انجام رابطه با جفری اپستین شد - هم به تنهایی با اپستین که در آن رابطه برقرار کرد و هم در یک مورد با یک زن جوان دیگر و اپستین.

فرار از اپستین

ژیل می گوید مطمئن است که در حضور برخی دیگر از قربانیان اپستین بوده است: او به یاد می آورد که در عمارت او در فلوریدا قدم می زد و با دخترانی روبرو می شد که انگلیسی کم می دانستند یا اصلاً صحبت نمی کردند. او می گوید: آنها مهاجر بودند، افرادی بودند که لهجه داشتند، افرادی که روسی صحبت می کردند. همین اتفاق برای آنها هم می افتاد.

تنها پس از اینکه چند سال بعد، حرفه مدلینگ ژیل در نیویورک رونق گرفت و او استقلال مالی پیدا کرد، سرانجام توانست دنیای اپستین را ترک کند. او به غرب میانه نقل مکان کرد و پس از ملاقات با همسرش، پت، حرفه جدیدی به عنوان مربی تناسب اندام و مربی ورزشی پیدا کرد.

ژیل گذشته تاریک خود را تا همین اواخر از تقریباً همه افراد زندگی اش - از جمله والدین - مخفی نگه داشته بود. با وجود وعده های وزارت دادگستری برای محافظت از بازماندگان، ژیل با دیدن نام خود - و سال ها مکاتبات بین خود و اپستین - که هنگام انتشار پرونده های اپستین در اوایل امسال برای جهانیان منتشر شده بود، مبهوت شد. او می گوید: این داستان من بود که باید می گفتم. چیزی نبود که آرزو کنم کسی آن را بخواند.

ژیل می گوید همچنان که به کار روی آسیب های روحی اش ادامه می دهد، شروع به تصور آینده ای می کند که در آن بتواند با دیگر بازماندگان باشد: می توانم خودم را در مقطعی تصور کنم که با آنها جمع می شوم. من به کاری که هر یک از آنها انجام می دهند بسیار افتخار می کنم و درد را می بینم. این درد بسیار مسری است. شجاعت مسری است، درست است؟