به گزارش "ورزش سه"، جام جهانی ۲۰۲۶ به تورنمنتی تبدیل شده که در آن همه چیز حول محور نمایش، سرگرمی و استفاده تجاری از کوچک‌ترین فرصت‌ها می‌چرخد؛ تا جایی که گاهی فوتبال در سایه برنامه‌های درآمدزا قرار می‌گیرد. اما فیفا و برگزارکنندگان یک نکته بسیار مهم را نادیده گرفته‌اند؛ اینکه فینال جام جهانی باید روی زمینی برگزار شود که در شأن این رویداد باشد.

چمن ورزشگاه مت‌لایف به هیچ‌وجه با کیفیت تیم‌هایی که در زمین حضور دارند، همخوانی ندارد. زمین خشک و کند است، توپ مدام روی آن جهش‌های غیرعادی دارد و بازیکنان پس از کنترل توپ نمی‌توانند برتری لازم را ایجاد کنند. 

حتی آبیاری زمین در زمان وقفه نوشیدن آب نیز تقریباً هیچ تأثیری نداشت. در مقطعی، یکی از اعضای نیمکت اسپانیا تلاش کرد آب خروجی آب‌پاش‌ها را به سمت کناره‌های زمین هدایت کند تا دست‌کم آن بخش‌ها نیز خیس شوند.

با وجود بارش شدید باران در روز گذشته در ایالت نیوجرسی، کیفیت چمن تقریباً هیچ تغییری نکرده بود. از همان لحظه‌ای که پوشش‌های محافظ زمین پیش از آغاز مراسم افتتاحیه جمع شد، مشخص بود که کیفیت چمن به یکی از مشکلات اصلی مسابقه تبدیل خواهد شد و همین اتفاق نیز رخ داد.

این موضوع اصلاً تازه یا غیرمنتظره نیست. چندین تیمی که در طول جام جهانی در ورزشگاه مت‌لایف بازی کرده‌اند، پیش از این نیز از وضعیت نامناسب چمن شکایت کرده بودند. مشکلی که یا هرگز برطرف نشد یا برگزارکنندگان نتوانستند راه‌حلی برای آن پیدا کنند و در نهایت به یکی از عوامل تأثیرگذار در فینالی تبدیل شد که شایسته زمینی با بالاترین استانداردها بود.

از سوی دیگر، زمان استراحت بین دو نیمه نیز به جای آنکه صرف آبیاری مناسب چمن و بهبود شرایط زمین شود، برای برگزاری نمایش از پیش برنامه‌ریزی‌شده بین دو نیمه مورد استفاده قرار گرفت.

همان‌طور که انتظار می‌رفت، وعده فیفا به تیم‌های اسپانیا و آرژانتین مبنی بر اینکه استراحت بین دو نیمه ۱۷ دقیقه خواهد بود، عملی نشد. در عوض، یک نمایش بیش از ۲۰ دقیقه‌ای برگزار شد؛ بدون آنکه کوچک‌ترین توجهی به تأثیر این تأخیر بر زمینی شود که از قبل نیز شرایط نامطلوبی داشت. ظاهراً منافع تجاری، بر هر چیز دیگری اولویت داشت.

در نهایت، پس از پایان برنامه‌های نمایشی، آب‌پاش‌ها با فشار بسیار کم شروع به کار کردند؛ آن‌قدر کم‌فشار که حتی آب به کناره‌های زمین هم نمی‌رسید. در آن زمان، ۲۱ دقیقه از ورود بازیکنان به رختکن گذشته بود و در عمل، چمن تنها حدود پنج دقیقه آبیاری شد که برای بهبود کیفیت زمین کاملاً ناکافی بود.