احمد زیدآبادی در یادداشتی در کانال تلگرامی اش نوشت: آنچه در تمام سال های اخیر نسبت به آن بی وقفه هشدار داده ام عدم وجود خط و فاصله ای روشن بین امر رسمی و غیررسمی در سیاست کشور بوده است!

گمان نمی کنم چنین معضلی در هیچ نقطه ای از عالم به این پررنگی که در کشور ما دیده می شود، وجود داشته باشد!

من به عنوان کسی که اظهارنظرها و بیانیه های سیاسی در ایران و بسیاری از کشورها را دنبال می کنم، واقعاً نمی دانم که در کشور ما، نهادها و مراجع مسئول اعلام سیاست رسمی کدامند و از همین جهت در بسیاری از اوقات هیچ تصوری از سیاست رسمی ندارم.

همین موضوع سبب شده است که اگر شهروندی فارغ از قیل و قال های کر کنندهٔ در فضای سیاسی بخواهد از سیاست رسمی کشور حمایت کند، پاک درمانده می شود!

در همین لحظه فرض کنیم من و شما بخواهیم از موضع رسمی کشور در برابر تفاهم نامهٔ بین ایران و آمریکا حمایت کنیم، آیا واقعاً می توانیم بفهمیم که موضع رسمی در این باره چیست و فاصله و تفاوتش با حجم عظیمی از لفاظی های بی شمار آدم های دارای انواع پست های حکومتی و حاکمیتی چقدر است؟

همانطور که بارها توضیح داده ام این یک بلبشوی بسیار خطرناک است و خطر آن حتی از جنگ کمتر نیست.

اقتضای شرایط جنگی، جمع کردن بساط انواع و اقساط خودنمایی های شخصی در حوزهٔ رسمی و نوعی تمرکزِ قاطعِ تصمیم گیری در این حوزه است، اما ماجرا درست به عکس شده است به طوری که همان مختصر درک شهروندان و ناظران خارجی از فاصلهٔ بین امر رسمی و غیررسمی در ایران به کلی مخدوش شده است!

این تفرق قدرت کنونی در حوزهٔ رسمی، ربطی به دمکراسی و مردم سالاری و مفاهیمی از این جنس ندارد. این نامش هرج و مرج است و چنانچه به سرعت علاج نشود، پیامدهای مخربش غیرقابل جبران خواهد بود!