به نقل از خبرآنلاین؛ ادر درباره شبی که نامش در تاریخ فوتبال پرتغال ثبت شد، گفت: پیش از آن شوت، تقریباً هیچ کس مرا نمی شناخت؛ به جز هم تیمی هایم، خانواده ام و هواداران لیل. دو سال از زندگی ام را در فرانسه گذرانده بودم، اما حتی تصور نمی کردم روزی در چنین تورنمنتی بازی کنم.

اشک های رونالدو هنگام ترک زمین واقعاً ناراحتم کرد. کنار آمدن با چنین مصدومیتی اصلاً آسان نیست. در همان شرایط، مربی مرا صدا زد و گفت: ادر، به سمت دروازه شوت کن. اوگو لوریس همیشه در موقعیت مناسبی قرار نمی گیرد و گاهی وسط دروازه نیست.

گل را به ثمر رساندم و دوست داشتم آن را در کنار رونالدو جشن بگیرم، اما هیجان هم تیمی هایم به من اجازه نداد به سمت او بروم. آن گل دستاوردهای زیادی برای زندگی ام داشت؛ شهرت، محبت، غرور و نامی که برای خودم ساختم.

آن شب در استاد دو فرانس، فریادهای هواداران فرانسوی هم نتوانست مانع شوت من شود. پوگبا رو به ماتوییدی فریاد می زد: لعنتی، چرا اجازه دادی شوت بزند؟ فوتبال آن شب به دو نفر حقشان را داد؛ ادر و کریستیانو رونالدو.