زمین لغزه عظیم سیمره، واقع در مرز استان های ایلام و لرستان و در دامنه کبیرکوه در رشته کوه زاگرس، به فهرست سوم 100 سایت برتر میراث زمین شناختی اتحادیه بین المللی علوم زمین (IUGS) راه یافت.

این انتخاب روز جمعه 15 آبان در جریان رویداد بین المللی میراث زمین شناختی این اتحادیه در شهر لوله پرتغال اعلام شد. در این دوره، دو اثر طبیعی از ایران، شامل زمین لغزه سیمره و کوه آتشفشانی دماوند، در فهرست جدید قرار گرفتند.

زمین لغزه سیمره یکی از بزرگ ترین پدیده های زمین شناختی از نوع بهمن سنگی در تاریخ زمین است. بر اساس پژوهش های علمی، حجم مواد سنگی جابه جاشده در این رویداد حدود 44 کیلومتر مکعب برآورد شده است، حجمی که آن را به بزرگ ترین زمین لغزه غیرآتشفشانی شناخته شده در سطح خشکی های زمین تبدیل می کند.

این پدیده حدود 9 تا 10 هزار سال پیش، در دامنه شمال شرقی کبیرکوه و در کمربند چین خورده زاگرس رخ داده است. در جریان این رویداد عظیم، توده های سنگی و رسوبات در مسیری به طول تقریبی 19 کیلومتر حرکت کردند و با فروریختن در دره های مجاور، مسیر رودخانه ها را مسدود کردند. اختلاف ارتفاع محل گسیختگی تا بخش انتهایی حرکت این توده ها حدود هزار و 210 متر برآورد شده است.

مسدودشدن مسیر رودخانه ها در پی این زمین لغزه، به شکل گیری مجموعه ای از دریاچه های طبیعی از جمله دریاچه های سیمره، جایدَر و بالماک انجامید. مطالعات زمین شناسی نشان می دهد این سامانه دریاچه ای حدود سه هزار سال دوام داشته و سپس با سرریز آب و تغییر مسیر جریان های طبیعی به تدریج تخلیه شده است.

اهمیت علمی زمین لغزه سیمره تنها به ابعاد و حجم عظیم مواد جابه جاشده محدود نمی شود. این پدیده یکی از نمونه های مهم برای مطالعه سازوکار حرکت توده های سنگی در مقیاس بسیار بزرگ، فرایندهای ژئومورفولوژیک، تحولات زمین شناختی زاگرس و بازسازی تغییرات محیطی و اقلیمی دوران هولوسن به شمار می رود.