به نقل از خبرآنلاین، محمد باقر قالیباف در سرمقاله روزنامه اینترنتی دفتر حفظ و نشر آثار رهبر شهید انقلاب صدای ایران نوشت: پنجاه وپنجمین سالگرد برقراری روابط دیپلماتیک ایران و چین فرصتی است تا ضمن احترام به مسیری که تاکنون طی شده، بیش از گذشته به آینده نگاه کنیم. روابط دو کشور طی بیش از پنج دهه از تحولات مهم منطقه ای و بین المللی عبور کرده و استمرار یافته است. این استمرار سرمایه ارزشمندی است، اما ارزش آن زمانی بیشتر می شود که بتوانیم آن را متناسب با شرایط جدید جهان به همکاری های عمیق تر و پایدارتر تبدیل کنیم.

فرصتِ چین؛ تأکید رهبری، الزام راهبردی

توجه و اهتمام حضرت آیت الله خامنه ای به برقراری و توسعه یک رابطه متوازن با چین، نشان دهنده نگاهی راهبردی، واقع بینانه، موشکافانه و دقیق به عرصه سیاست خارجی و اقتصاد بین الملل است. تأکید ایشان بر این است که تعامل با قدرت های بزرگ، به ویژه چین، نباید به توافقات تشریفاتی محدود شود، بلکه باید چارچوبی متوازن، پایدار و مبتنی بر منافع متقابل و دستاوردهای ملموس داشته باشد. پیگیری منظم و مستمر اقدامات و توافقات صورت گرفته از ویژگی های بارز رویکرد مدیریتی ایشان است؛ به طوری که ارزیابی نهایی همکاری ها را نه در سطح سیاست گذاری و اسناد، بلکه در خروجی های ملموس، پروژه های عملیاتی و ارزش افزوده واقعی آن ها برای منافع کشور جست وجو می کنند.

در اولین دیدار رسمی رییس جمهور محترم با رهبر معظم انقلاب، موضوع روابط با چین به عنوان یک اولویت سیاست خارجی ایران مطرح شد. همچنین ایشان در دیدار با بنده و دستورات مکتوبی که به اینجانب ابلاغ می فرمایند، مسائل را نه به صورت توصیه های کلی یا تعارفات دیپلماتیک، بلکه به شکلی کاملاً مصداقی، دقیق و محوربه محور مورد تأکید قرار می دهند. در مدت زمانی که این مسئولیت بر دوش بنده بوده است، دستور کاری که رهبر معظم انقلاب در موارد متعدد در موضوع چین تعیین کرده اند، بسیار راهگشا بوده است و امیدواریم با لطف خداوند متعال بتوانیم به وظایف خود در این زمینه و دستور کاری که ایشان تعیین کرده اند، عمل کنیم.

بر این اساس، می توان نقشه راه عملیاتی تعاملات با چین را در 4 محور خلاصه کرد:

1- نقش چین در پایان دادن به جنگ و شرایط نه جنگ و نه صلح برجسته است. تجربه چین در مقاومت مقابل آمریکا و نقش آن ها در مبارزه با یک جانبه گرایی و تقویت جنوب جهانی، فرصت هایی برای ما دارد. در کنار بهره مندی از این تجربه، می توانیم با همکاری، همگرایی و هم افزایی، علاوه بر حل این مسئله، روابط راهبردی خود با چین را مستحکم تر کنیم.

2- وضعیت منطقه پس از جنگ تغییر کرده است. بسیاری از کشورهایی که دل به امنیت وارداتی بسته بودند، امروز دریافته اند که امنیت در دست کشورهای منطقه است، نه قدرت های خارجی. ایران نیز به دنبال ایفای نقش جدی و اساسی در معماری جدید منطقه ای است. در این میان، جایگاه چین برجسته است. روابط چین با ما و سایر کشورهای عربی منطقه، همراه با رویکردهای دولت این کشور که در قالب چهار پیشنهاد رییس جمهور چین قابل دسته بندی است، فرصتی فراهم می کند تا از نقش مثبت چین در شکل دهی به این نظم جدید و افزایش ثبات در منطقه استفاده کنیم.

3- جهان به سمت ساختاری متنوع تر و چندمرکزی تر حرکت می کند. سهم آسیا، کشورهای در حال توسعه و اقتصادهای نوظهور در اقتصاد و مناسبات بین المللی افزایش یافته و این تحول در سال های آینده اهمیت بیشتری خواهد یافت. ایران و چین در موضوعاتی مانند احترام به حاکمیت ملی، استقلال کشورها، گفت وگو، توسعه و چندجانبه گرایی اشتراکات مهمی دارند. چین به عنوان یکی از بزرگ ترین اقتصادهای جهان و عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل، نقش مهمی در تحولات نظام بین الملل دارد. برای ایران، مسئله اساسی این است که در این محیط در حال تغییر، ضمن حفظ استقلال و تنوع روابط خارجی، از ظرفیت همکاری با چین در جهت منافع ملی و توسعه کشور استفاده کند. استفاده از ظرفیت های سازمان همکاری شانگهای و بریکس، جایگاه بین المللی ایران را به شکل روزافزونی ارتقا می دهد.

4- اقتصاد، فناوری و مناسبات بین المللی با سرعت در حال تغییر است. روابط ایران و چین نیز باید متناسب با این تحولات توسعه یابد. ظرفیت آن وجود دارد که در کنار مناسبات سیایس و تجاری فعلی، رسمایه گذاری، تولید مشرتک، فنــاوری و همکاری هــای بلندمدت توســعه ای ســهم بیشرتی در روابط دو کشور پیدا کند. باید میان یک سند راهربدی و قراردادهای اجرایی تفاوت قائل شد. برنامه جامع همــکاری 25ســاله چارچوبــی بلندمــدت برای جهت دهی به همکاری های دو کشور است و تحقق آن مستلزم تعریف پروژه، توافقات اجرایی، تأمنی مالی و مسئولیت پذیری دستگاه ها و بنگاه های ذی ربط است.

بالفعل کردن این محورهای همکاری نیازمند توجه به دو نکته است:

اول، بایــد بدانیم کــه چنی به عنوان یک قــدرت بزرگ اولویت های مختلفی دارد و ما باید سعی کنیم جایگاه و اولویت ایران را برای طرف چیین به درسیت تبینی کنیم. تعریــف دســتور کار در فصــل مــشرتک برنامــه هفتم پیرشفــت جمــهوری اسالمی ایــران و برنامــه پانزدهم توســعه چنی، کلید رسعت بخیش به روابــط فی مابنی دو کشور است.

دوم اینکه همه اتفاق نظر دارند که باید بیش از گذشته بر بالفعل کــردن ظرفیت هــا و ترسیع در تحقق نتایج ملمــوس تمرکــز کنیــم. یــکی از رضورت هــای مهــم، حرکت از تعدد ارتباطات به انسجام در پیگریی است.

دستگاه های مختلف دولیت، بخش خصویص، نهادهای اقتصادی، دانشگاه ها و مراکز علمی و فناوری، هر یک ظرفیت های مهمی بــرای همکاری بــا چنی دارند. این تنوع یک مزیت است، مرشوط بر آنکه در سطح ملی از جهت گریی و هماهنگی کافی برخوردار باشد.

مأموریت نماینده ویژه کمک به ایجاد همنی انسجام، اولویت بندی، ترسیع تصمیمات و پیگریی موضوعات کالن و فرابخیش اســت تا ظرفیت های موجود در یک جهت و با اثربــخیش بیشرتی بــه کار گرفته شــوند؛ نه اینکــه به جــای دستگاه هــای مســئول وارد حوزه اجــرا شــود. ایــن مأموریــت در قالــب یک ســتاد کــه نقش سیاست گذاری، راهربی کالن، حل تعارضات و نظارت بر اجرای امور را داشته باشد، شکل خواهد گرفت.

اراده دو کشور برای گسرتش و تعمیق روابط باالســت، امــا در نهایــت آنچــه اهمیــت دارد، شــکل گریی یــک زنجریه منســجم از تصمیم تا اجــرا و از اجرا تــا ارزیابی نتیجه اســت. هر توافق مهــم باید مسری روشــن اجرا، مســئولیت مشــخص، ســازوکار تأمنی مالی و امکان ارزیابی پیرشفت داشــته باشــد. اگر این زنــجریه کامل شــود، بســیاری از ظرفیت های موجود بــه لطف الهی می تواند بــا رسعت بیــشرتی بــه نتیجه تبدیل شــود.