مسافتی که زوج ها در برخی کشورها برای رسیدن به خانه اول طی می کنند، 3 تا 4 سال است؛ در ایران اما 25 سال، در چین 34 و در سوریه 87سال است. این مدت زمان البته با کل درآمد افراد محاسبه شده نه پس انداز سالانه شان.

به گزارش دنیای اقتصاد، دفتر اسکان بشر ملل متحد با تهیه یک نقشه از فاصله زمانی شهروندان 181 کشور تا کلید مسکن ، مسافت نرمال برای دسترسی به خانه اول را مشخص کرد.

جزییات این نقشه که به تازگی منتشر شده اما ارقام آن برای سال 2023 است، نشان می دهد: زوج ها در جهان به طور متوسط بعد از 11 سال و 2ماه، می توانند با درآمد سالانه شان صاحب مسکن شوند. در عین حال، وضعیت مطلوب این شاخص، یعنی شاخص دسترسی به مسکن ، زیر 10 و حداکثر 10سال است.

براساس درآمد سالانه شهروندان کشورهای مختلف در سال2023 و همچنین متوسط قیمت مسکن در شهرهای اصلی کشورهای منتخب در این نقشه برای همان سال، مسافت لازم برای خانه دارشدن در آمریکا 4.5سال است؛ اما در ایران (شهر تهران) 24سال و در چین 34سال.

بررسی ها از پشت صحنه نقشه جهانی سطح دسترسی زوج ها به اولین مسکن حاکی است، هبیتات از دو شاخص برای تشخیص سطح رفاه خانوارها از بابت توان تصرف مسکن اول استفاده می کند. اولین شاخص، دسترسی به مسکن است که قدرت خرید کل درآمد سالانه خانوار را مورد سنجش قرار می دهد. دومی نیز شاخص مدت زمان انتظار تا مسکن اول است که قدرت خرید پس انداز سالانه را محک می زند. این شاخص می گوید: افراد با پس انداز نرمال معادل حدود 30درصد درآمدشان در سال، بعد از چه مدت می توانند صاحب یک خانه متعارف دو خواب شوند.

اگر کشوری دارای شرایط مناسب اقتصادی به لحاظ تورم پایین و رشد اقتصادی بالا باشد و در عین حال سیاست های حوزه مسکن در آن کشور بر مدار یارانه های هدفمند برای کم درآمد، عدم مداخله در بازار، نظام تامین مالی مسکن مکفی و تسهیل سرمایه گذاران ساختمانی و در عین حال بازدارندگی سفته بازی ملکی حرکت کند، شهروندان آن کشور زمانی مناسب، حداکثر 5سال با درآمد کامل و حداکثر 15سال با پس انداز نرمال، می توانند صاحب خانه شوند.

در عین حال، کشورهای با تورم بالا و رشد اقتصادی پایین، در مسیری قرار می گیرند که خانه اولی ها از دو جا در مسیر دسترسی به مسکن ضربه می خورند. ضربه اول، درآمد سرانه پایین توام به جهش قیمت مسکن ناشی از تورم بالا است که این خود باعث طولانی شدن مسافت دسترسی می شود. ضربه دوم نیز از خریدهای سرمایه ای افراد برای حفظ ارزش واقعی دارایی شان برابر تورم، به تقاضای مصرفی وارد می شود، آن هم به شکل تحریک قیمت.

برخی کشورها مثل چین نیز چون سیاست های اقتصادی به سمتی می رود که ملاکی در سطح وسیعی از جامعه به یک رویه تبدیل می شود، بازار مسکن از حالت مصرف به مسیر خریدهای غیرمصرفی منحرف می شود که این خود باعث بزرگ شدن سطح قیمت مسکن در برابر درآمد خانوارها می شود.

در مقابل سیاست های محرک سفته بازی ملکی، در برخی کشورها از جمله آمریکا و عمده کشورهای اروپایی، سیاستگذار با نوعی از مالیات تحت عنوان مالیات سالانه محلی، جلوی سفته بازی و بلااستفاده نگه داشتن خانه توسط چندخانه ای را می گیرد تا عرضه های مسکونی دست کم به بازار اجاره تزریق شود.

بر اساس این گزارش، عربستان سعودی و امارات متحده عربی با ثبت نسبت3، آسان ترین و مقرون به صرفه ترین بازارهای مسکن جهان را در اختیار دارند. ایالات متحده آمریکا با نسبت 4.5 در جایگاه هفتم جهان قرار گرفته است. این در حالی است که کشور ما، ایران با ثبت عدد 25.1 در رتبه 173 از میان 181 کشور ایستاده است.

در آن سوی این رتبه بندی، سوریه با ثبت عدد باورنکردنی 86.7 در صدر این جدول ایستاده و سخت ترین بازار مسکن جهان را دارد. پس از آن، سریلانکا (40.8) و چین (34.6) در رتبه های بعدی جای گرفته اند. اروپا نیز از این بحران برکنار نمانده است. کشورهایی مانند پرتغال (12.6)، فرانسه (11.8)، لوکزامبورگ (11.5) و آلمان (10.7) فاصله ای چشم گیر با آمریکا دارند.