سال ها همکاری مشترک محمدرضا شریفی نیا و زنده یاد اکبر عبدی باعث شده بود این بازیگر شناختی عمیق از توانایی های کم نظیر او داشته باشد.

شریفی نیا که بیش از هر بازیگر دیگری در کنار عبدی مقابل دوربین رفته بود، همواره از او به عنوان استثنایی ترین بازیگر سینمای ایران یاد می کرد و معتقد بود هیچ هنرمندی به اندازه او قدرت تغییر چهره، لهجه و شخصیت را نداشته است.

او اکبر عبدی را پروفسور سمیعیِ بازیگری ایران می دانست و باور داشت همان طور که نام پروفسور سمیعی در پزشکی بی رقیب است، عبدی نیز در هنر بازیگری جایگاهی دست نیافتنی دارد.

به گفته شریفی نیا، عبدی می توانست ده ها لهجه ایرانی را بی نقص اجرا کند و از نقش یک کودک خردسال تا پیرمرد یا پیرزن سالخورده را چنان باورپذیر به تصویر بکشد که تماشاگر شخصیت واقعی را ببیند، نه یک بازیگر را.

شریفی نیا همچنین تأکید کرده بود که نبوغ اکبر عبدی فراتر از قواعد معمول بازیگری بود و هر بار منتقدان و مخاطبان را شگفت زده می کرد.

او معتقد بود اگر کسی بخواهد دنیای بازیگری عبدی را به طور کامل تحلیل کند، از وسعت استعداد و خلاقیت او حیرت زده خواهد شد.

این بازیگر در نهایت اکبر عبدی را پدیده ای تکرارنشدنی در سینمای ایران توصیف کرده و گفته بود شاید قرن ها طول بکشد تا هنرمندی با چنین توانایی و خدادادی دوباره در عرصه بازیگری ظهور کند.