اکبر عبدی برای سینمای ایران مثل مارادونا بود برای آرژانتین در فوتبال. و راست می گوید. استعدادی از جنسی دیگر؛ دقیقاً شبیه مارادونا. کار را درمی آورد وقتی فیلم نامه معمولی بود! می خنداند وقتی چیزی برای خندیدن نبود و جذب می کرد وقتی چیزی برای جذب شدن نبود. او در ادامه نوشته است:

همین چند روز پیش، بر حسب اتفاق، نشستم و نیم ساعتی از اجاره نشین ها را دیدم. هنوز هم تازگی داشت. اصلاً بیشتر فیلم هایی که اکبر عبدی بازی کرده، انگار تاریخ انقضا ندارند. شوخی ها، ریتم داستان و نقشی که خودش در آن فرو رفته، خروجی اش هنوز هم لبخندی است روی لبان. انگار زمان هیچ تأثیری روی این فیلم و اکبر عبدی نداشته است.

این ویژگی فقط سهم عده ای خاص از هنرمندان است؛ نفراتی که هرگز و هرگز آثارشان کهنه نمی شود. عبدی از همان جنس بود؛ بازیگری که با هر نقش، یک خاطره ماندگار در سینمای ایران ثبت کرد.

دارم کارهایش را مرور می کنم، نقش ها و سبک های متفاوت؛ مردی که نقش زن ها را بهتر از خودشان بازی می کرد!

از مادر و اجاره نشین ها چطور می شود عبور کرد؟ آدم برفی چطور؟ دزد عروسک ها ، سفر جادویی و خیلی فهرست بلندبالایی که خاطراتش به قلب چنگ می زند. پر از دیالوگ های ماندگار، پر از خاطرات به یادماندنی و پر از هر آنچه که فقط اکبر عبدی می توانست بازی شان کند.

او از معدود بازیگرانی بود که مرز میان کمدی و تراژدی را بارها جابه جا کرد؛ از نقش های زن تا شخصیت های ساده دل، فرصت طلب، عاشق یا درمانده، هر بار چهره ای متفاوت از خود به نمایش گذاشت؛ آن هم بدون اینکه امضای بازیگری اش از بین برود.

اکبر عبدی و مارادونا؛ هر دو زود به اوج و به قله رسیدند، خیلی زود اسطوره شدند و هر دو چیزهایی را تجربه کردند که کمتر کسی در اوجش به آن رسیده است.

بدون تعارف، بعضی ها فقط یک بازیگر نیستند، بعضی ها بخشی از حافظه یک نسل هستند که خاطرات چند دهه را یدک می کشند. به اکبر عبدی نمی شود فقط گفت بازیگر . همان طور که مارادونا فقط یک فوتبالیست نبود. مارادونا امید یک ملت بود، در سیاه ترین روزهای آرژانتین. آنجا که فقط دست خدا می توانست کمک شان کند که کرد؛ آن هم با استعداد دون دیگو.

از لحاظ استعداد، اکبر عبدی هم از همان جنس بود؛ استعدادی خدادادی که حضورش، حتی در معمولی ترین فیلم ها، تماشاگر را پای پرده نگه می داشت. این همان ویژگی نابغه هاست؛ اینکه حتی وقتی اثر در بهترین روزهای خود نیست، تماشاگر را رها نمی کنند.

می گویند هر نابغه ای بهای نبوغش را هم می دهد. زندگی عبدی هم مثل خیلی از اسطوره ها، فقط اوج نبود؛ فراز و فرود داشت، روزهای درخشان داشت و روزهایی که دیگر آن جادوی همیشگی را نمی شد به همان شکل دید.

شاید به همین خاطر است که خیلی ها او را مارادونای سینمای ایران می دانند؛ نه به خاطر شباهت جزییات زندگی، بلکه به خاطر آن استعداد ناب و اثری که تا همیشه باقی می ماند. هر دو نابغه بودند، هر دو در اوج درخشیدند و هر دو با وجود فراز و فرودها، در قلب مردم جاودانه شدند.

اکبر عبدی فقط یک بازیگر نبود؛ او بخشی از حافظه جمعی ایرانیان بود. نسل های مختلف، با وجود تفاوت سلیقه و زمانه، هنوز با نقش های او ارتباط برقرار می کنند. او نه با تکنیک های پیچیده بازیگری، که با درک عمیق از روحیات مردم، جاودانه شد. نشان داد که بهترین بازیگر، کسی نیست که پیچیده ترین نقش ها را بازی کند، بلکه کسی است که ساده ترین آدم ها را باورپذیر نشان دهد.

در تاریخ هنر، هر از چندگاهی هنرمندانی ظهور می کنند که فراتر از قالب و نقش خود، به اسطوره تبدیل می شوند. آن ها مرزهای تعریف شده را می شکنند، کاری می کنند که دیگران از انجامش عاجزند، و حافظه جمعی یک ملت را برای همیشه رنگ می زنند.

اکبر عبدی یکی از همین هنرمندان بود. او سینمای کمدی ایران را به جایگاهی رساند که پیش از او، کمتر کسی تصور می کرد. و امروز، با وجود بازیگران نسل جدید، هنوز هم یکی از معدود چهره هایی است که مخاطب، با دیدن نامش بر روی پوستر یک فیلم، امیدوار می شود.

اکبر عبدی هم رفت و به قول یکی از دوستان، این خوب ها هستند که دارند یکی یکی می روند. عبدی اسطوره ای از سینما بود که نه با جایزه ها و افتخاراتش، بلکه با خنده هایش، بغض هایش و شخصیت دوست داشتنی ای که داشت، در قلب مردم ماندگار شد.

تا زمانی که فیلم هایی مثل مادر ، اجاره نشین ها و آن نقش های فراموش نشدنی دیده می شوند، اکبر عبدی هم زنده است و دیده می شود. او نماد استعداد ناب، سینمای مردم پسند و خاطره های شیرینی است که تا همیشه در ذهن و قلب ایرانیان باقی خواهد ماند.

روحش شاد و یادش گرامی باد.