جافری، پادشاه سریال بازی تاج و تخت ، هر زمان که زیر تیغ انتقادات قرار می گرفت با فریاد می گفت: من پادشاهم! . اما در نهایتِ داستان مشخص شد کسی که برای اثبات جایگاهش مدام فریادِ پادشاهی سر می دهد، فرمانروای واقعی نیست؛ او فقط می خواست پشت این هیاهو، ضعف هایش را پنهان کند؛ بگذریم.

روز گذشته(یک شنبه) امیر قلعه نویی، سرمربی تیم ملی فوتبال، برای نخستین بار پس از حذف از جام جهانی 2026، به شکلی دست وپاشکسته و نصفه ونیمه مقابل خبرنگاران نشست. او در مونولوگی 15 دقیقه ای، بار دیگر تمام انتقادات فنی را به حب و بغض کارشناسان و رسانه ها نسبت داد و با عصبانیت به منتقدان تاخت. البته او وعده داد که یک مونولوگ دیگر در صداوسیما هم خواهد داشت تا همچنان رسانه ها در حسرت یک نشست خبری و پرسش وپاسخ از سوی سرمربی تیم ملی بمانند.

سرمربی تیم ملی با لحنی طلبکارانه مدعی شد: ما مظلوم ترین تیم بودیم و در ادامه با منتی آشکار اضافه کرد: نخواستیم رییس جمهور، فدراسیون و مسئولان را زیر سوال ببریم!

اما سوال اصلی از آقای قلعه نویی این است؛ مگر کسی مدعی شده که شما با بهترین امکانات و در رفاه کامل به جام جهانی رفته اید که این گونه از مظلومیت خود فاکتور می سازید؟ چرا تا این حد از شنیدن نقد گریزانید و اصرار دارید رسانه ها صرفاً مجیزگوی شما باشند؟ آیا رسانه ها باید بابت متوقف شدن مقابل نیوزیلند و یک حذف تلخ گروهی از شما تشکر کنند؟

احتمالاً پاسخ شما همان بهانه تکراری است؛ اینکه ما تنها 6 روز قبل از مسابقات به کمپ تیخوانا در مکزیک رسیدیم. اما این توجیه در دنیای حرفه ای خریدار ندارد؛ به ویژه وقتی نگاهی به وضعیت تیم ملی کنگو در همین جام بیندازیم. محض اطلاع سرمربی تیم ملی، کنگو تا مرز محرومیت از حضور در جام جهانی به دلیل خطر شیوع ابولا پیش رفت، در اروپا قرنطینه شد و درست بعد از بازی افتتاحیه به کمپ تمرینی اش رسید. اما آن ها در کم تر از 6 روز مقابل پرتغالِ پرمدعا ایستادند، این تیم را متوقف کردند و در نهایت با نمایشی ستودنی، در یک شانزدهم نهایی مقابل انگلیس حذف شدند.

آقای قلعه نویی! شما با نام ارزشمند و نمادین شهدای میناب به جام جهانی رفتید تا مظلومیت مردم ایران را به جهان نشان دهید؛ اما تیم ملی در عمل چه حمایتی از مردم مظلوم میناب کرده است؟ آیا کادر فنی و بازیکنان تیم ملی حاضرند بخشی از پاداش 350 میلیاردی را خرج خانواده های داغ دیده میناب یا مردم آسیب دیده از جنگ که زیر سخت ترین فشارهای اقتصادی هستند، کنند و حداقل یک مدرسه در میناب بسازند؟

جالب اینجاست که سرمربی تیم ملی به جای عذرخواهی از مردم، گله مند است که چرا این پاداشِ چندصد میلیاردی که باید 14 ماه پیش پرداخت می شد، با تأخیر به دست شان رسیده است!

تناقضات در کلام شما موج می زند؛ چطور پیش از جام جهانی، فدراسیون فوتبال با افتخار از دیپلماسی موفق برای جابه جایی کمپ تیم ملی از آریزونای آمریکا به تیخوانای مکزیک سخن می گفت، اما امروز شما مدعی می شوید که به زور و اجبار ما را به تیخوانا بردند؟

حقیقت آن است که سرمربی تیم ملی بار دیگر فرار به جلو را انتخاب کرده و با فلش بک زدن به گذشته و اشاره دوباره به ناکامی های سال 2007، نشان داد که هنوز در گذشته ها سیر می کند. وقت آن رسیده است که آقای قلعه نویی ساعت لوکس اش را نگاه کند و متوجه شود که 20 سال از آن دوره گذشته است. زمان برای فوتبال ایران به جلو حرکت می کند، اما عقربه های شما انگار در دو دهه قبل قفل شده است.