احمد زیدآبادی در یادداشتی با عنوان عصارهٔ قصه! در کانال تلگرامی اش نوشت: آن دسته از محافل و جماعاتی که تاکنون تحت عنوان "حمایت از منویات رهبری" سران قوا بخصوص شخص رییس جمهور را آماج بهتان و اهانت های سخیف قرار می دادند، حالا پس از حمایت روشن آقای خامنه ای از سران هر سه قوه، چرا به ماجرا پایان نمی دهند و هم چنان بر طبل اهانت و بهتان می کوبند؟

واضح است که بحث "منویات رهبری" در میان نیست. این ادعا صرفاً پوششی برای پیشبرد یک نقشهٔ سیاسی خطرناک است.

خطر این نقشه هم از هر جهت متوجه کیان کشور است چون با گفتمان مذاکره ستیزی به صورت مطلقِ آن، دنبال می شود.

وقتی نفس مذاکره فارغ از شرایط و نتایج آن، خیانت معرفی شود، یعنی درِ جنگ باید تا ابد باز بماند!

پشتِ پشتِ ماجرا هم اما صرفاً علاقه به جنگ نیست، تمام نگرانی شان مربوط به پس از جنگ است.

از آن بیم دارند که پایان جنگ به هر صورت و با هر فرمولی، موقعیت سیاسی آنان را تضعیف کند. عصارهٔ قصه واقعاً همین است!

حالا این وسط، تقصیر این کشور و این مردم و شماری از مسئولان کشور چیست که جماعتی هر نوع آرامشی را مغایرِ تداوم نفوذ و بقای سیاسی خود می دانند و برای حفظ قدرت خود حاضرند قیصریه را به آتش کشند؟