محمد فاضلی، جامعه شناس، در یادداشتی تحت عنوان پل کَسره در کانال تلگرامی خود نوشت: به جنوب حمله شده و زیر بمباران است؛ اما این جنوب با یک کسره به ایران وصل است، یعنی جنوبِ ایران است. شرق، غرب و شمال هم با همان کسره به ایران وصل هستند و می شوند شرقِ ایران ، غربِ ایران و شمالِ ایران . این کسره، اصلاً یک علامت نیست، یک صدا نیست؛ این کسره صدایی به بلندا و عظمت تاریخ، و پر فراز و فرود به بزرگی و پیچیدگی جغرافیای ایران است.

وقتی تاریخ طولانی و جغرافیای خاص و مهمی داری، به جنوب ات حمله می شود، پرتغالی و انگلیسی و آمریکایی به جنوب ات حمله می کنند؛ ولی مگر به شمال، غرب و شرق ات حمله نشده است؟ روس ها دهه ها شمالِ ایران را جولانگاه نکردند؟ اعراب و عثمانی قرن ها غربِ ایران را میدان نبرد نکردند؟ مغول ها و انگلیسی ها شرق ایران را عرصه تاخت و تاز نکردند؟

آن کسره ی جنوبِ ایران که بزرگ ترین و نمادین ترین پلی است که جنوبِ نشسته بر قلب های ایرانیان را به جغرافیا و تاریخِ ایران وصل می کند؛ نمادین ترین نماد الفبای ما هم هست. همه شرق و غرب و شمال و جنوب با آن کسره ی جادویی و پرعظمت، به ایران تاریخی و جغرافیای بزرگش می چسبد، معنا می گیرد و در حافظه تاریخ می ماند.

پل ها سرمایه های عظیم این ملتند که با خون دل و رنج میلیون ها ایرانی ساخته شده اند، اما هر پلی هم که فروبریزد، آن پل عظیم، پل کسره، که جنوب را به ایران وصل می کند فرونخواهد ریخت. ساختن پل کسره، کسره ای که ایران را به جنوب و جنوب را به ایران وصل می کند، قرن ها طول کشیده است؛ پلی بر فراز دره ها نیست، پلی بر فراز تاریخ است. پلی که میلیون ها ایرانی نسل های گذشته و امروز و آینده را به به جنوب وصل می کند و ایران را می سازد.

پل کسره، عظیم ترین پلی است که همه ما را به هم وصل می کند و با هیچ بمبارانی تخریب نمی شود؛ پلی است که ورای زمان و مکان و تاریخ و جغرافیا، ایرانیان را به هم وصل می کند. جان ها را دلسوز هم می سازد؛ و دردها و رنج های مشترک ایرانیان را با هم به اشتراک می گذارد.

جنوبِ ایران ، دردت به جانمان؛ همه در رنجیم و تو در خاک و خون؛ آرزومند روزی که در صلحی پایدار، صدای خوش موسیقی بندری ات را بشنویم و شادمانه، توسعه و شکوفایی، و زندگی بهتر مردمانت را جشن بگیریم. خدا حافظت باشد ای جنوبِ ایران ؛ و خدا نگهدارت باشد ای پل کسره .