از میان عکس هایی که از آوارهای پس از حمله اسراییل به تهران منتشر شد، یکی از عکس ها چندین کتاب مانده زیر آوارها را نشان می دهد که یکی از آنها که جلدشان در آن میان از همه پیداتر است، رمان زمین سوخته احمد محمود است.

شرق نوشت: از میان عکس هایی که از آوارهای پس از حمله اسراییل به تهران منتشر شد، یکی از عکس ها چندین کتاب مانده زیر آوارها را نشان می دهد که یکی از آنها که جلدشان در آن میان از همه پیداتر است، رمان زمین سوخته احمد محمود است که دست بر قضا رمانی در ستایش زندگی و علیه جنگ است؛ داستانی درباره تحمیل جنگ به مردمانی که در حال گذران زندگی روزمره اند و ناگهان با بمباران مواجه و آواره می شوند.

احمد محمود رمان زمین سوخته را در سال 1361 منتشر کرد. این رمان از نخستین آثار ادبی در واکنش به جنگ تحمیلی عراق علیه ایران بود که نویسنده اش در آن به تجربه خود از حضور در شهری تحت هجوم پرداخته است. محمود درباره ماجرای نوشتن این رمان گفته است: وقتی خبر کشته شدن برادرم را در جنگ شنیدم، از تهران راه افتادم رفتم جنوب. رفتم سوسنگرد، رفتم هویزه. تمام این مناطق را رفتم. تقریباً نزدیک جبهه بودم.

زمین سوخته ، نوعی وقایع نگاری از روزهای نخستین جنگ است و در آن خرابکاری های ستون پنجم، شعارها و بیانیه های رادیو، به شکلی گزارشی روایت می شود. در بخشی از داستان که به سبک رئالیسم اجتماعی نوشته شده است، محمود از جلوه های حماسی، رشادت های مردمی، خشونت جنگ، رنج آوارگی و سایه مرگ و خشونت جنگ می نویسد. راوی، خالد ، که برادرش را در روزهای نخست جنگ از دست داده است، تصویر تلخ جنگ، نابودی شهر و در نهایت ویرانی کشور را تصویر می کند. در آخر داستان، خالد با موشک باران محله شان مواجه می شود و مرگِ اهالی محل که پایان بندی تلخ داستان است. محمود در زمین سوخته صداهای متنوع مردم در شرایط جنگی را ثبت و ضبط کرده و گزارشی مستندداستانی از بمباران های شهری ارائه می دهد. اهمیت داستان محمود زاویه دید او است که جنگ را از نگاه مردم عادی و آنچه در این اوضاع بر سرشان می آید، روایت می کند. رمان زمین سوخته ماحصلِ مشاهدات نزدیک احمد محمود از سه ماه اول جنگ در خوزستان است و احمد محمود در آن مردمی را تصویر می کند که جنگ و حمله ناگهانی به سرزمین شان، آنان را غافلگیر کرده است.