به نقل از خبرآنلاین روزنامه ایران نوشت: در چنین فضایی، نقدهای فنی پررنگ تر از همیشه مطرح می شوند و کارشناسان تلاش می کنند تصویری واقعی از وضعیت فوتبال ایران ارائه دهند؛ تصویری که شاید برای برخی تلخ باشد، اما می تواند نقطه شروع اصلاحات قرار گیرد.

حمید درخشان،مربی پیشین تیم ملی فوتبال، در ابتدای صحبت هایش با اشاره به نحوه مواجهه کادرفنی با انتقادات می گوید: بهتر بود کادرفنی و سرمربی از مردم و هواداران فوتبال عذرخواهی می کردند تا اینکه با اشاره به رکوردشکنی، صورت مسأله را پاک کنند. همه از وضعیت نامناسب و شرایط سخت تیم ملی خبر داشتند و می دانستند تیم ملی باید در کشوری بازی کند که علیه ایران جنگ را به راه انداخت، کسی توقع پذیرایی ویژه آمریکا از ایران را نداشت. همه هم می دانند تیم ملی را از همه جهت اذیت کردند. اما انتقاداتی که این روزها مطرح می شود، کاملاً فنی است؛ اینکه چرا تیم ملی خوب بازی نکرد و نتوانست سطح توقعات را برآورده کند.

درخشان برای روشن تر شدن تفاوت نگاه حرفه ای با واکنش های احساسی، به نمونه ای از فوتبال جهان اشاره می کند: به عنوان مثال ژاپن با اقتدار حذف شد؛ تیمی که تا دقایق پایانی مقابل برزیل جنگید و فقط روی یک اشتباه گل خورد. با این حال، خیلی زیبا از هواداران خود عذرخواهی کردند و همین باعث شد عزت و احترام شان در بین مردم ژاپن بیشتر شود. این رفتار قابل احترام است.

او ادامه می دهد: اشتباه در مربیگری اجتناب ناپذیر است. کارشناسان هم از سرمربی تیم ملی بابت انتخاب بازیکنان و تاکتیک ها انتقاد کردند؛ موضوعاتی کاملاً فنی که می توانستند به موفقیت تیم کمک کنند، اما متأسفانه نادیده گرفته شدند و همین عوامل دست به دست هم داد تا تیم ناکام بماند. اگر از مردم و هواداران عذرخواهی کنند، چیزی از بزرگی آنها کم نمی شود؛ بلکه حتی در چشم مردم محترم تر هم می شوند.

وی به بحث کیفیت واقعی فوتبال ایران می پردازد و تأکید می کند: هیچ ایرادی ندارد اگر عده ای از کیفیت بازی تیم ملی تعریف کنند، اما باید دید واقعیت چیست. آیا آنچه گفته می شود واقعی است یا چیزی که ما در زمین می بینیم؟ بازیکنان بزرگ معمولاً وارد جزییات نمی شوند تا انتقاد تندی نکنند. شاید افرادی مثل زلاتان یا تیری آنری گفته باشند ایران فوتبال بازی می کند، اما فوتبال فقط بازی کردن نیست؛ فلسفه خاص خود را دارد.

درخشان با مقایسه سبک های مختلف فوتبال توضیح می دهد: یک نفر مثل مورینیو تفکرش فوتبال تدافعی است؛ با 10 نفر دفاع و امید به ضدحمله. در مقابل، کسی مثل گواردیولا فوتبالی ارائه می دهد که جهان از آن لذت می برد. سؤال این است که چرا ما به جای حرکت به سمت آن فوتبال، سراغ مربیانی می رویم که تفکرشان محدود به دفاع است؟ حتی کی روش هم در هیچ جا، با وجود فرصت هایی که داشت، موفقیت کامل نداشت؛ چون فلسفه اش رو به جلو نبود و نمی دانست چگونه باید به حریف فشار بیاورد و به گل برسد.

او برای توضیح تفاوت فوتبال تدافعی و تهاجمی، مثالی ساده اما گویا مطرح می کند: چهار نفر می توانند یک ساختمان 10 طبقه را تخریب کنند، اما برای ساختن آن به 100 نفر نیاز است. فوتبال هم همین است؛ برای پیشرفت نیاز به برنامه، استراتژی، بازیکن، کادر فنی و اجرای دقیق نقشه دارید. درخشان همچنین به روند پیشرفت فوتبال جهان اشاره می کند: فوتبال روز دنیا دائماً در حال رشد است. فیفا هم با تغییر قوانین سعی می کند سرعت بازی را بالا ببرد تا تماشاگر احساس لذت بیشتری کند. اما ما باید بپذیریم که فوتبال ایران نسبت به کشورهای دیگر، بویژه اروپا، فاصله زیادی گرفته و در مسیر رشد موفق نبوده است.

او با تأکید بر لزوم پذیرش اشتباهات می گوید: باید واقع بین باشیم و قبول کنیم که جایی اشتباه کرده ایم. اصلاحاتی لازم بوده که انجام نشده و باید صادقانه با مردم در میان گذاشته شود. مردم هم این صداقت را می پذیرند. عذرخواهی نه تنها از اعتبار کسی کم نمی کند، بلکه می تواند آن را افزایش نیز

بدهد. درخشان در ادامه، به مسأله اعتماد عمومی اشاره می کند: مدت هاست در فوتبال چشم مان را روی واقعیت ها بسته ایم و سعی می کنیم واقعیت را پنهان کنیم. وقتی یک نگاه غلط جا می افتد، تغییر آن بسیار سخت می شود. در نهایت، این مردم هستند که باید قضاوت کنند آیا عملکرد فوتبال درست بوده یا نه.

او در پایان با هشدار به مسئولان فوتبال تأکید می کند: هوادار امروز آگاه است. وقتی تیمی مثل کیپ ورد صعود می کند، مخاطب می فهمد که کیفیت فوتبال ما بالا نیست. واقعیت این است که نباید خودمان را فریب دهیم؛ اگر عملکرد بد بوده باید بپذیریم و اگر خوب بوده بگوییم خوب است. اما متأسفانه در هر شرایطی دست اندرکاران فوتبال فقط می گویند فوتبال ما خوب است.