‏به گزارش ورزش سه، شاگردان توماس توخل تنها ۱۶ دقیقه با یک حذف فضاحت‌بار فاصله داشتند؛ حذفی که می‌توانست سال‌ها مثل بختک روی سر فوتبال انگلیس سنگینی کند و با باخت تاریخی سال ۱۹۵۰ مقابل آمریکا پهلو بزند. اما انگلیس یک سوپر مهره داشت: هری کین. روزنامه‌های انگلیسی مشغول ستایش تمام‌عیار از هری هستند و روزنامه سان در تیتر یک برای او لقب جدیدی خلق کرد: کین کونگ (با اشاره به شخصیت سینمایی کینگ کونگ).

دوندگان چابک کنگو با گل زودهنگام برایان سیپنگا پیش افتاده بودند و لئونل امپاسی، سنگربان آماده آنها، با پنج مهار خارق‌العاده به یک سد نفوذناپذیر تبدیل شده بود تا اینکه کاپیتان جادویی انگلیس به داد تیمش رسید.

‏برای حدود نیم ساعت، نمایش انگلیس بدترین چیزی بود که می‌شد تصور کرد. آنها در دقیقه هفت شوکه شدند. شانسل مبمبا، مدافع سابق و آن روزها ناموفق نیوکسل، توپ را روی دروازه فرستاد، جد اسپنس مجبور شد به سمت یوآن ویسا برود و سیپنگا در فضایی کاملا خالی، با شلیکی زمینی جوردن پیکفورد را در زاویه موافق تسلیم کرد. پیکفوردی که عکس‌العملش بسیار کند بود و باید بهتر کار می‌کرد.

انگلیس بعد از گل کاملا دستپاچه و عصبی نشان می‌داد؛ خط دفاع لرزان بود، دکلان رایس در میانه زمین سنگین حرکت می‌کرد، جود بلینگام بابت یک تکل خشن کارت زرد گرفت و پاسکاری تیم خجالت‌آور بود.

‏بخت با توخل یار بود که بازی دو بر صفر نشد، چرا که ویسا در شش قدمی موقعیتی را به تیرک دروازه کوبید که گل نکردنش سخت‌تر از گل کردنش بود.

پس از آن، بالاخره انگلیسی‌ها حداقل کمی کمتر خجالت آور شدند و امپاسی وادار به واکنش شد و دو بار ضربات سر بلینگام را مهار کرد و یک بار هم وقتی مارکوس رشفورد شوت زد و دروازه‌بان تسلیم شده بود، آرون وان‌بیساکا مدافع وستهم توپ را از روی خط برگشت داد.

‏در دقایق پایانی نیمه اول، کین مطمئن بود راه بازگشت را پیدا کرده است. بلینگام او را در عمق راه انداخت، کین توپ را از امپاسی رد کرد و دروازه‌بان با هر دو دست مهاجم بایرن را سرنگون کرد.

خطای پنالتی کاملا واضح به نظر می‌رسید اما تصمیم ادهم مخادمه، داور اردنی، در اعلام ضربه دروازه و تایید آن توسط اتاق وی‌آر در دالاس، کین را در بهت و ناامیدی مطلق فرو برد. او در آخرین ثانیه نیمه اول هم روی ارسال رایس شانسش را امتحان کرد ولی ضربه والی او را باز هم امپاسی گرفت. دروازه‌بان کنگو به معنای واقعی کلمه، واکاشی زوما شده بود.

‏نیمه دوم کاملا در اختیار انگلیس بود. رشفورد بعد از یک حرکت خوب توپ را به تور کنار دروازه کوبید و امپاسی یک بار دیگر ضربه بلینگام را مهار کرد تا اینکه توخل وینگرهای بی‌اثرش را بیرون کشید و آنتونی گوردون و بوکایو ساکا را راهی زمین کرد.

اضطراب توخل در آخرین وقت استراحت و نوشیدن آب به اوج رسیده بود؛ او ابرچی ازه را به زمین فرستاد و رایس را به دفاع راست منتقل کرد تا سرانجام معجزه رخ داد.

‏پاس دکلان رایس به گوردون رسید و او توپ را به فضای میانی فرستاد تا کین با فرار از بند امبمبا، با یک ضربه سر تماشایی قفل دروازه را بشکند.

پنج دقیقه مانده به پایان، همین زوج کار را تمام کردند؛ شوت بلینگام ریباند شد، گوردون توپ را گرفت و با یک پاس ساده به کاپیتان، او را صاحب موقعیت کرد. کین با یک چرخش عالی، امبمبا و آکسل توانزبه را محو کرد و شلیک سهمگین خود را به سقف دروازه کوبید؛ سیزدهمین گل او در تاریخ جام‌های جهانی و هشتاد و چهارمین گل ملی در بازی شماره ۱۱۸.

‏پایان این مسابقه هرچند با صعود همراه شد، اما یک فرار بزرگ از یک فاجعه مطلق بود. حالا توماس توخل با سوالات بی‌شماری روبروست و زمان بسیار کمی دارد تا پیش از نبرد دوشنبه صبح مقابل مکزیک در استادیوم مخوف آزتکا، راه‌حل‌های مناسب را پیدا کند.