​ تیم ملی فوتبال ایران خیلی زود از چرخه بازی های جام جهانی کنار رفت. ایران که در مرحله گروهی با تیم های نیوزیلند، بلژیک و مصر همگروه شده بود، با کسب 3 امتیاز، از صعود بازماند تا حسرت نرفتن به مرحله حذفی جام جهانی تمدید شود. البته که به نظر می رسید این بار با توجه به تغییراتی که در فرم جام جهانی صورت گرفته، بتوان این صعود را رقم زد و به جمع 32 تیم پایانی رسید؛ ولی مجموعه ای از اتفاقات فنی و محیطی دست به دست هم داد، تا مثل همیشه، تیم ملی ایران، ناکامِ تورنمنت های بزرگ شود.

وزن فوتبال ایران همین است

تیم ملی درحالی پا به جام جهانی گذاشت که سرمربی این تیم وعده کسب 4 امتیاز در مرحله گروهی را داده بود. البته که مهدی تاج، رییس فدراسیون فوتبال هم مدام در حال تاکید روی این موضوع بود که ایران از مرحله گروهی صعود خواهد کرد. تاج در چند نوبت، نقل قولی از امیر قلعه نویی هم به کار برد که او وعده داده تیم ملی 2 مرحله در جام جهانی صعود کند. روی کاغذ این وعده ها قشنگ به نظر می رسیدند؛ اما زمانی که سوت بازی ها به صدا درآمد، مشخص شد از حرف تا عمل، در فوتبال ایران، هنوز فاصله بسیار زیاد است. تیم ملی نمایشی که بتوان امیدوار به صعود از مرحله گروهی داشته باشد، نداشت تا به کارش در این جام، در سریع ترین حالت ممکن پایان دهد. هرچند که بدون درنظر گرفتن وعده های سرداده شده، مشخص است وزن فوتبال ایران همین قدر است و جایی در بین برترین های فوتبال دنیا ندارد.

چه خوب که حذف شدیم

تیم ملی در شرایطی مسافر جام جهانی شد که ایرادات فراوانی داشت؛ از ساختارهای فنی گرفته تا میانگین سنی. هیچ کدام با استانداردهای روز دنیا هم خوانی نداشت. مطابق با انتظار، کادر فنی و مجموعه فدراسیون فوتبال هم در قبال انتقادات گارد داشته و آن را پای حب وبغض گذاشتند. شاید تکیه بیش از اندازه بر آمارهای بی فایده، باعث خوش بینی بیش از حد این مجموعه شد که تعدادی را برآن داشت تا از کسب 4 امتیاز در مرحله گروهی حرف بزنند و بگویند دو مرحله در جام جهانی بالاتر می روند.

نهایتا اما چنین امری محقق نشد، تا امر بیش از این بر عده ای مشتبه نشود. درست است که علاقه مندان به فوتبال در ایران دوست داشتند این تیم حداقل از مرحله گروهی بالاتر می رفت؛ اما به نظر می رسد حذف شدن در همان مرحله اول چندان بد هم نباشد! دلیلش واضح است: ساختار مدیریتی فوتبال ایران و البته زیرساخت های موجود در این رشته ورزشی، در حدواندازه های آسیا هم نیست، چه برسد به دنیا.

در واقع اگر این تیم ملی با این شرایط فنی و سنی به مرحله بعد صعود می کرد، شاید احساس نیاز به ایجاد تغییرات، چه در زمینه مدیریتی و چه زیرساختی حس نمی شد و به تعویق می افتاد. حداقل فایده این حذف زودهنگام، به صدا درآمدن تکراری زنگ خطر و هشدار برای این فوتبال از رمق افتاده است؛ فوتبالی که ورزشگاه مناسب پیشکش، یک چمن قابل قبول هم ندارد. فوتبالی که مدیرانش با حیف و میل کردن پولی که باید صرف فوتبال پایه و غنای آن شود، قراردادهای جنجالی را در جیب کت شان نگه می دارند، از بازخواست مصون می مانند و همچنان بدون هیچ دستاوردی بر مسند قدرت تکیه می زنند. شاید این حذف زودهنگام تکانه ای در دل دلسوزان واقعی به وجود بیاورد تا این فوتبال را عاری از تفکرات دِمُده و کِرم خورده کند.