به گزارش "ورزش سه"، یک پست فوق‌العاده در شبکه‌های اجتماعی از سوی جولیانو سیمئونه، به زیبایی احساسات و هیجان او را پس از اولین بازی‌اش با پیراهن آرژانتین در جام جهانی برابر اردن در روز شنبه به تصویر کشید.

 او در این پست، لحظات سخت مصدومیتش در سال ۲۰۲۳ با لباس آلاوز را یادآوری می‌کند؛ زمانی که تکل خشن بازیکن حریف در یک دیدار دوستانه، باعث شکستگی پا و مچ پای او شد. 

جولیانو تصاویری از آن روز شوم را به همراه اسکرین‌شات‌هایی از گفتگوهای واتس‌اپی خود با دوستانش در ساعات پس از مصدومیت و عمل جراحی منتشر کرد؛ جراحی سختی که او را نزدیک به یک سال از میادین دور نگه داشت.

در یکی از پیام‌های این گروه دوستانه که فرزند کوچک سیمئونه در تاریخ ۶ اوت ۲۰۲۳ در اینستاگرام خود نیز به اشتراک گذاشته، آمده است: «یک چیز به شما می‌گویم، من در جام جهانی بعدی بازی خواهم کرد.» او این حرف را در بدترین لحظه زندگی‌اش و زمانی که به قول خودش در قعر جهنم احساسی بود، زد و پس از ۳۵ ماه تلاش روزانه و مداوم برای پیشرفت در فوتبال و پشت سر گذاشتن آن دوران عذاب‌آور، دقیقاً به آن عمل کرد.

اولین گام مهم، بازگشت به میادین با پیراهن آلاوز و به پایان رساندن موفق آن فصل بود. سپس نوبت به جهش او به تیم اصلی اتلتیکو رسید که این موضوع نیز نتوانست مانع پیشرفتش شود. علاوه بر این، او در مدت‌زمانی کوتاه به مهره‌ای فیکس در برنامه‌های سرمربی تبدیل شد که از قضا پدرش است و این یعنی تحمل فشاری به مراتب بیشتر. او گام ماقبل آخر را یک سال و نیم پیش برداشت، یعنی زمانی که برای نخستین بار به تیم ملی آرژانتین تحت هدایت لیونل اسکالونی دعوت شد. 

در این مسیر سخت، تنها یک پله دیگر باقی مانده بود که آن هم از راه رسید؛ سرمربی نام او را در لیست ۲۶ نفره جام جهانی آمریکا، مکزیک و کانادا قرار داد و در سومین بازی تورنمنت، زمان رونمایی از او فرا رسید. این همان چیزی بود که جولیانو قولش را داده بود و نقطه پایانی بر روزهای تلخ او محسوب می‌شد. از آن لحظه در بریبیسکا که بازیکن بورگوس پای او را شکست تا این لحظه که سرود ملی کشورش را به عنوان بازیکن فیکس مقابل اردنی‌ها با صدای بلند می‌خواند، ۳۵ ماه گذشته است.

سیمئونه در آغاز کمپین آرژانتین در جام جهانی گفت: «وقتی در آلاوز دچار آن مصدومیت شدید شدم، اولین چیزی که بعد از فروکش کردن شوک اولیه به ذهنم رسید، رسیدن به جام جهانی و یادآوری آن روزها بود. من حتی در رده‌های پایه هم نماینده آرژانتین نبودم اما این هدف را برای خودم تعیین کردم. هر روز با هر جلسه تمرینی پیشرفت کردم، تمام توانم را گذاشتم و این تلاش‌ها ارزشش را داشت.»

در دالاس، این داستان همان پایان خوشی را داشت که همه اطرافیانش انتظارش را می‌کشیدند. او پس از چشیدن طعم شیرین بازی در این تورنمنت بزرگ گفت: «بازی در جام جهانی اتفاقی باورنکردنی است. از بچگی رویای آن را داشتم. از زمان مصدومیتم در سال ۲۰۲۳ همه چیز خیلی سریع گذشت. روزهای سختی را سپری کردم اما با تلاش زیاد با آن روبرو شدم و با فداکاری توانستم به جلو حرکت کنم.» در همان جا بود که دوران جهنمی او برای همیشه به دست فراموشی سپرده شد.