به گزارش پارسینه ، به نقل از فرادید: اکنون پژوهشی تازه نشان می دهد که بسیاری از صاحبان این گنجینه ها احتمالاً در میانه جنگ ها، تهاجم های نظامی یا فجایع طبیعی گرفتار شده و جان خود را از دست داده اند. این مطالعه همچنین بر نکته ای مهم تأکید می کند: دلیل دفن کردن سکه ها معمولاً با دلیل بازنگشتن صاحبان آن ها برای بازیابی شان یکسان نبوده است.

پژوهشگران اطلاعات پایگاه داده Coin Hoards of the Roman Empire را بررسی کردند؛ پایگاهی که اکنون بیش از 18 هزار و 200 گنجینه و بیش از 7 میلیون و 500 هزار سکه رومی را در بر می گیرد. برای آنکه فقط دفینه هایی بررسی شوند که احتمالاً به عنوان پس انداز پنهان شده بودند، محققان تنها گنجینه هایی را انتخاب کردند که بین 100 تا 10 هزار سکه داشتند. همچنین پژوهش آن ها به سه قرن نخست میلادی محدود شد؛ دوره ای پیش از آنکه کاهش عیار فلز سکه های رومی، شیوه استفاده مردم از پول را به طور چشمگیری تغییر دهد.

گنجینه ای شامل 160 سکه طلای رومی که داخل یک کوزه برنزی پنهان شده بود.

برای پنهان کردن ارزش واقعی محتویات، دو سکه برنزی نیز در دهانه کوزه قرار داده شده بود تا کسی با نگاه کردن به داخل آن تصور کند که ظرف تنها حاوی سکه های کم ارزش است.

این گنجینه در سال 1911 در کوبریج انگلستان کشف شد و تاریخ دفن آن به حدود سال 160 میلادی بازمی گردد.

مردم در دوران روم باستان به دلایل مختلفی سکه های خود را زیر خاک پنهان می کردند. بازرگانی که از آشوب های سیاسی بیم داشت، ممکن بود درآمد خود را مخفی کند. خانواده ها نیز در هنگام حمله دشمن دارایی هایشان را برای حفظ امنیت دفن می کرد. برخی نیز پس از کاهش ارزش پول رایج، سکه های نقره قدیمی را برای حفظ ارزش ذخیره می کردند. از سوی دیگر، بعضی از این دفینه ها بخشی از آیین های مذهبی یا مراسم تدفین بودند و اساساً قرار نبود روزی از زیر خاک بیرون آورده شوند. اما پژوهش جدید تنها بر گنجینه هایی تمرکز کرده که اندازه، ظرف نگهداری و محل دفن آن ها نشان می دهد صاحبانشان قصد بازگشت داشته اند.

سپس پژوهشگران تاریخ دفن این گنجینه ها را با زمان وقوع جنگ ها و دیگر رویدادهای فاجعه بار مقایسه کردند. نتیجه، الگویی روشن را آشکار ساخت؛ مناطقی که صحنه درگیری های بزرگ و خشونت آمیز بودند، معمولاً بیشترین تعداد گنجینه های بازیابی نشده را نیز در خود جای داده بودند.

یکی از نمونه های شاخص، نبرد جنگل تویتوبورگ در سال 9 میلادی است؛ نبردی که طی آن سه لژیون رومی در سرزمین ژرمانیا نابود شدند. نقشه های تهیه شده از داده های این پژوهش، تمرکز قابل توجهی از گنجینه های دفن شده را در نزدیکی کالکریزه، که محل احتمالی این نبرد شناخته می شود، نشان می دهد. به باور پژوهشگران، این سکه ها متعلق به افرادی بوده اند که هرگز زنده نماندند تا دارایی های خود را پس بگیرند.

بریتانیا نیز الگوی مشابهی را نشان می دهد. گنجینه هایی که بین سال های 20 تا 60 میلادی دفن شده اند، عمدتاً در جنوب شرقی این سرزمین یافت شده اند؛ منطقه ای که در آن جنگ های قبیله ای، تهاجم رومیان در سال 43 میلادی و سپس شورش مشهور بودیکا، سال ها ناامنی و درگیری ایجاد کرده بود. پژوهشگران تأکید می کنند که هر گنجینه را نمی توان به یک رویداد مشخص نسبت داد، اما مجموعه این یافته ها از دوره ای طولانی از ترس، آشوب و خشونت در این منطقه حکایت دارد.

نقشه ای دیگر تصویری متفاوت ارائه می دهد. گنجینه هایی که میان سال های 70 تا 90 میلادی در بریتانیا دفن شده اند، تقریباً ناپدید می شوند، اما هم زمان گروه تازه ای از دفینه ها در اطراف کوه وزوو ظاهر می شود. نویسندگان پژوهش معتقدند این گنجینه ها به فوران مشهور سال 79 میلادی مربوط هستند؛ همان فاجعه ای که شهر پمپیی و شهرهای اطراف آن را زیر لایه های ضخیم خاکستر مدفون کرد.

همین الگو در امتداد رود دانوب نیز دیده می شود. در جریان جنگ های داکیه در دوران امپراتوران دومیتیان و تراژان، تعداد زیادی گنجینه در نزدیکی مرزهای امپراتوری و اطراف پایتخت داکیه دفن شده اند. چند دهه بعد، در میانه قرن سوم میلادی و هم زمان با حملات اقوام کارپی و گوت ها، موج دیگری از گنجینه های بازیابی نشده در سراسر بالکان شکل گرفت.

گنجینه طلای تریر شامل 2٬518 سکه طلای رومی با وزن مجموع 18٫5 کیلوگرم است که در سپتامبر 1993 در شهر تریر آلمان کشف شد.

این گنجینه یکی از بزرگ ترین مجموعه های سکه طلای رومی است که تاکنون پیدا شده و امروزه در موزه ایالتی راین در شهر تریر به نمایش گذاشته می شود.

بیشترین تراکم این گنجینه ها به دوره ای تعلق دارد که با عنوان بحران قرن سوم میلادی شناخته می شود. بین سال های 253 تا 268 میلادی، امپراتوری روم با تهاجم های پی درپی، جنگ های داخلی و یورش های گسترده ای از سرزمین گال (فرانسه کنونی) تا آسیای صغیر روبه رو بود. نقشه های این پژوهش نشان می دهد که صدها گنجینه بازیابی نشده دقیقاً در همین مناطق پراکنده شده اند.

نویسندگان این پژوهش معتقدند باستان شناسان باید دو پرسش متفاوت را از یکدیگر جدا کنند. نخست اینکه مردم چرا سکه های خود را دفن می کردند و دوم اینکه چرا هرگز برای بازپس گرفتن آن ها بازنگشتند.

پاسخ پرسش نخست معمولاً به حفظ ثروت، محافظت از دارایی ها یا پس انداز مربوط می شود، اما پاسخ پرسش دوم اغلب به مرگ، آوارگی اجباری، فراموش شدن محل دفن، تغییر چشم انداز طبیعی یا وقوع جنگ های گسترده بازمی گردد.

از این منظر، هر یک از این گنجینه های فراموش شده تنها مجموعه ای از سکه های باستانی نیستند، بلکه یادگاری از زندگی انسان هایی به شمار می روند که روزی با امید بازگشت، ثروت خود را زیر خاک پنهان کردند، اما سرنوشت هرگز به آن ها فرصت نداد تا دوباره به خانه بازگردند.