علی اکبر ولایتی، مشاور امور بین الملل رهبر انقلاب و دبیرکل مجمع جهانی بیداری اسلامی، در پاسخ به سؤالی در رابطه با پیام کوتاه اخیر خود در شبکه های اجتماعی که مورد توجه رسانه های داخلی و خارجی قرار گرفت و در واکنش به بیانیه مشترک آمریکا و کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس در نشست منامه صادر شده بود، با هشدار به همسایگان جنوبی، بر حاکمیت قطعی ایران بر تنگه هرمز تأکید کرد.

به گزارش فرهیختگان، ولایتی با اشاره به درخشش تمدن چندهزارساله ایران گفت: برخی از کشورهای منطقه، به ویژه همسایگان جنوبی، حتماً از سابقه درخشان و تمدن کهن ایران بی خبر نیستند، اما با این وجود، همچنان گاه با رفتارها و اظهارات نسنجیده، خطاهایی راهبردی و غیرعاقلانه مرتکب می شوند؛ درحالی که پیشینه تاریخی ایران و همچنین مواضع جمهوری اسلامی ایران پس از انقلاب اسلامی، گویای واقعیت های دیگری است که شاید لازم باشد این کشورها، یک بار دیگر این واقعیت ها را مرور کنند.

در این رابطه باید عرض کنم که ایرانی ها حکومت داری را به صورت قابل قبول و مورد تحسین همه مورخان، دست کم از زمان مادها و هخامنشیان آغاز کردند و بنا به گفته بروس لینکولن، استاد دانشگاه شیکاگو و یکی از تأثیرگذارترین تاریخ پژوهان و دین پژوهان آمریکایی معاصر، ایرانیان از چنان تمدنی برخوردار بودند که 500 سال پیش از میلاد حضرت مسیح (ع)، امپراتوری بزرگی را در ربع مسکون (سرزمین های آن روز جهان) تشکیل دادند؛ درحالی که در همان 2500 سال پیش که ایران دارای حکومت متمرکز بود، در غرب و به طور مشخص در یونان، دو شهر آتن و اسپارت نتوانستند حکومتی واحد تشکیل دهند و همواره با یکدیگر در جنگ بودند و هرودوت، گزنفون و پلوتارک، مورخین یونانی هم زمان با هخامنشیان و همچنین موسی خورنی، مورخ ارمنی این موضوع را تأیید کرده اند.

مشاور امور بین الملل رهبر انقلاب تصریح کرد که مستند این ادعا، کتاب های زیر است:

سِنَی الملوک الأرض و الأنبیاء نوشته حمزه اصفهانی

تاریخ الرسل و الملوک اثر محمد بن جریر طبری

مروج الذهب و معادن الجوهر تألیف علی بن حسین مسعودی

معجم البلدان از یاقوت حموی و بسیاری از کتاب های مهم دیگر.

ایشان تأکید کرد: این موضوع نشان دهنده لیاقت بالاتر ایرانیان نسبت به غرب در تاریخ جهان است و با نگاهی واقع بینانه به آن درمی یابیم که تمدن مشرق زمین، نه تنها از نظر قدمت، بلکه از نظر عمق فرهنگی، معنویت و علم و اخلاق، در جایگاهی رفیع تر از غرب قرار دارد و یکی از مظاهر این برتری تاریخی در نگاه مورخان، کوروش پادشاه بزرگ ایرانی است که ابوالکلام آزاد، وزیر فرهنگ و آموزش هند در دولت جواهرلعل نهرو، نخستین بار کوروش را همان شخصیت قرآنی ذوالقرنین خواند و سرسید احمدخان، بنیادگذار دانشگاه اسلامی علیگر در هند نیز همین نظر را تأیید کرده است.

در دوران معاصر نیز علامه طباطبایی در تفسیر المیزان - برای نخستین بار در تفسیر سوره کهف و در توضیح 16 آیه این سوره درباره ذوالقرنین - فرموده است که بیشترین نشانه ها، ذوالقرنین را با کوروش تطبیق می دهد. آیت الله مکارم شیرازی نیز در تفسیر نمونه این موضوع را تأیید کرده است.

مشاور امور بین الملل رهبر انقلاب با اشاره به اشتباه برخی مورخان در معرفی ذوالقرنین، گفت: برخی مورخان اسلامی تحت تأثیر مرید یونانی اسکندر و حاکم مصر، به اشتباه اسکندر مقدونی را مصداق ذوالقرنین معرفی کردند، درحالی که هیچ یک از مبانی ذکر شده در قرآن کریم با او مطابقت ندارد. اسکندر در دوره ضعف هخامنشیان از غرب به شرق آمد و پس از آنکه مقاومت آریوبرزن و چندصد نفر از همراهان ایرانی او را درهم شکست و ایشان را به شهادت رساند، به فارس رفت و در تخت جمشید کشتار بزرگی کرد. در کتب تاریخی مورخان بزرگ یونانی آمده که او بسیاری از ایرانیان را کشت و کتاب مقدس زرتشتیان (اوستا) را آتش زد. اسکندر گُجَسته (به تعبیر زرتشتیان آن زمان، به معنای ملعون و در مقابل اصطلاح خجسته) تا مرز هند پیش رفت و در 32 سالگی درگذشت.

اجازه دهید در همین جا به دلایل ناهماهنگی میان اسکندر و ذوالقرنین بپردازیم، چون این بحث برای ما مسلمانان بسیار مهم است:

1. ذوالقرنین مردی مؤمن و خداجوی بود، درحالی که اسکندر مشرک بوده و شخصیتی جهان گشا با انگیزه های قدرت طلبانه داشت.

2. ذوالقرنین در برابر فساد می ایستاد و تمدن ساز بود، اما اسکندر با آتش زدن پایتخت ها و ویران سازی فرهنگ ها، نام خود را در تاریخ با خون و نابودی گره زد.

3. قرآن، ذوالقرنین را نماد عدالت، دانش و مهربانی معرفی می کند، درحالی که اسکندر را حتی مورخان غربی نیز به بی رحمی و جاه طلبی می شناسند.

4. قرن در زبان عربی هم به معنای دوره زمانی (30 سال یا 100 سال) است و هم به معنای شاخ؛ اما حتی اگر قرن را 30 سال در نظر بگیریم، بنا به نوشته مورخین اسکندر کمی بیشتر از یک قرن (یعنی 32 سال) عمر کرده و بنابراین ذوالقرنین به معنای دو قرن برای وی صحیح نیست. افزون بر این، هیچ سند تصویری یا نوشتاری از دوران حیات او وجود ندارد که تصویری سازگار با ویژگی های ذوالقرنین (دارای دو شاخ و یا دو قرن زندگی) ارائه دهد.

5. مهم تر از همه، اسکندر تنها به شرق لشکرکشی کرد و هرگز به سمت مغرب نرفت، درحالی که قرآن کریم در سوره کهف (آیات 83 تا 98) از ذوالقرنین به عنوان کسی یاد می کند که هم به غرب سفر کرد و هم به شرق.

اما کوروش نخستین بار منطقه ای به نام لیدیه (با مرکزیت سارد) در ساحل دریای اژه را فتح کرد؛ جایی که به دلیل گل آلود بودن آب در ساحل کم عمق، منظره ای پدید می آید که خورشید گویی در آب گل آلود فرومی رود؛ دقیقاً همان تصویری که قرآن کریم از سفر غربی ذوالقرنین ارائه می دهد. کوروش سپس به شرق رفت؛ به آسیای مرکزی، جایی که چادرنشینان و اقوام بیابان گرد می زیستند.

او همچنین به قفقاز رفت و در آنجا سد بزرگی ساخت که با داستان قرآن کریم مبنی بر ساخت سد توسط ذوالقرنین مطابقت دارد که براساس آیات قرآن، ذوالقرنین به منطقه ای میان دو کوه رفت که در آن مردم از او خواستند قوم وحشی و مهاجم یأجوج و مأجوج را از ایشان دور سازد. قرآن کریم می فرماید که ذوالقرنین در آنجا سدی آهنین ساخت، سپس میان آهن ها مس گداخته ریخت تا مانعی نفوذناپذیر ایجاد کند.

این ویژگی ها با بررسی های میدانی، بیشتر با منطقه ای در قفقاز منطبق است؛ به ویژه در ناحیه ای به نام داریال (بین گرجستان و جمهوری آذربایجان) که بقایای یک دیوار عظیم باستانی در آن وجود دارد که همین مشخصات قرآنی را دارد. از لحاظ شخصیتی نیز مطابق منابع یونانی مانند هرودوت و مورخان ارمنی همچون موسی خورنی، کوروش مردی صلح جو و دادگر بود.

یکی از مشهورترین اقدامات او، آزادی یهودیان اسیر در بابل بود که سال ها در اسارت امپراتوری آشور به سر می بردند. کوروش بابل را فتح کرد، یهودیان را آزاد ساخت و اجازه بازگشتشان به سرزمین خود را صادر نمود. در نهایت، سنگ نگاره معروف کوروش در نقش رستم فارس، دقیقاً با توصیف های تاریخی و قرآنی از ذوالقرنین مطابقت دارد؛ به این ترتیب که در این سنگ نگاره، کوروش کلاهی با دو شاخ بر سر دارد (که همان طور که گفته شد در زبان عربی قرن به معنای شاخ نیز است) و این به معنای ذوالقرنین (صاحب دو شاخ) می باشد. بنابراین، این مطالب نشان می دهد که مردم ایران قرن ها پیش مردمی موحد و خداجو بوده اند.

مشاور امور بین الملل رهبر انقلاب در ادامه افزود: پیامبر اسلام (ص) در نامه ای که مشرکان به ایشان نوشتند و پرسیدند چرا از مجوس جزیه می گیرید ولی از ما نمی گیرید و می خواهید با ما بجنگید؟ طی نامه ای پاسخ فرمودند: آن ها پیامبری داشتند (حضرت زرتشت علی نبینا و آله و علیه السلام) که به توحید دعوت می کرد و او را کشتند و کتاب او را سوزاندند. امام صادق (ع) نیز در پاسخ به سؤال مشابهی، به همان نامه پیامبر اسلام (ص) در پاسخ به مشرکان اشاره فرمودند.

مسعودی در کتاب مروج الذهب و معادن الجوهر در مورد ساسان (جد اردشیر بابکان) می نویسد که وی به حج رفت و خانه کعبه را زیارت کرد و در کنار چاه زمزم، زمزمه کرد و مقداری وسایل زینت شده با طلا هدیه نمود. مسعودی می گوید که وجه تسمیه زمزم ، همین کلمه زمزمه است که از ریشه فارسی گرفته شده است.

ایرانیان به دلیل اینکه منطق اسلام را پذیرفتند، در برابر آن تسلیم شدند و نماینده مردم ایران، به صورت نمادین، سلمان فارسی بود که تا آنجا پیش رفت که پیامبر اسلام (ص) درباره وی فرمود: سلمان منّا اهل البیت (ع). به تعبیر مرحوم جلال آل احمد (در کتاب غرب زدگی ): ایرانیان نان و خرما به دست به استقبال اعرابی ایستاده بودند که به غارت تیسفون می رفتند.

ولایتی در ادامه به حمایت های حکومت های ایران از کشورهای همسایه نیز اشاره کرد و افزود: ایرانیان از دیرباز، همواره حامی کشورهای همسایه و به خصوص همسایگان عرب خود بوده اند، برای مثال: در قرن 6 میلادی، سیف بن ذی یزن، پادشاه یمن، تصمیم گرفت کشورش را از سلطه حبشی ها (که همان اصحاب فیل بودند و در سوره فیل اشاره شده که خداوند به وسیله ابابیل آنان را شکست داد که در مکه شکست خورده و به یمن عقب نشینی کرده بودند) آزاد کند. او ابتدا از قدرت های مختلف کمک خواست و سرانجام به دربار انوشیروان، شاه ساسانی ایران رفت.

انوشیروان پس از بررسی اوضاع، فرمان داد نیرویی نظامی برای کمک به یمن اعزام شود. فرمانده این نیرو، وَهْرِز دیلمی بود؛ سرداری ایرانی که با هشتصد نفر از جنگجویان ایرانی به سوی یمن حرکت کرد. برخی مورخان می گویند وقتی سپاه ایران به سواحل یمن رسید، وهْرِز دستور داد کشتی ها را بسوزانند تا سربازان بدانند راه بازگشتی ندارند و باید تا آخر بجنگند.

سپاه ایران با نیروهای حبشی روبه رو شد و در نبردی سخت، سپاه حبشی شکست خورد. در نتیجه، یمن از سلطه حبشی ها آزاد شد و انوشیروان، سیف بن ذی یزن را مجدداً بر یمن حاکم کرد و سپاهیان ایران بازگشتند.

در دوران شاه عباس صفوی، پرتغالی ها از گینه بیسائو (غرب آفریقا) تا آنگولا، موزامبیک، گوآ در هند، ماکائو در چین و تیمور شرقی تا هرمز و بندرعباس و جنوب ایران را تصاحب کرده بودند و همه این مناطق جزو مستعمرات پرتغال بود. این مستعمرات - به غیر از هرمز و بندرعباس و جنوب ایران و همچنین مسقط که به دست ایران آزاد شدند تقریباً (جز ماکائو که تا دسامبر 1999 مستعمره بود) تا سال 1975 در اختیار پرتغال بودند. در واقع شاه عباس بود که هرمز، بندرعباس و همچنین مسقط را از دست پرتغالی ها پس گرفت و بار دیگر سلطان عمان را بر جای خود تثبیت کرد.

سومین مورد کمک ایران به همسایگان، در دوره نادرشاه بود که اعراب نجد، مسقط را گرفتند و پادشاه عمان از ایران کمک خواست. نادرشاه به کمک او رفت و آنجا را آزاد کرد و دوباره حکومت را به سلطان عمان بازگرداند و مثال های دیگری نیز در این ارتباط وجود دارد.

مشاور امور بین الملل رهبر انقلاب با تأکید بر اینکه اکنون نیز ایران با پشتوانه تاریخی و تمدنی طولانی خود، بارها به ملت های منطقه کمک کرده است، گفت: پیش و پس از کشف نفت، انگلیسی ها بسیاری از کشورهای حاشیه خلیج فارس از جمله کویت، قطر و امارات را مستعمره کردند، اما در سال 1956، جوانمرد عرب، جمال عبدالناصر، با کمک مردم غیرتمند مصر، کانال سوئز را ملی کرد.

بسیاری از مورخین معاصر، این حادثه را پایان امپراتوری انگلیس دانستند؛ امپراتوری ای که زمانی گفته می شد در سرزمین هایش آفتاب هرگز غروب نمی کند. اکنون نیز تحلیل گران بر این اعتقادند که قطعاً امپراتوری آمریکا پس از شکست این کشور در برابر ایران و جبهه مقاومت و در اختیار گرفتن تنگه هرمز به دست ایران، در حال سقوط است. به هر حال انگلیس پس از پایان سلطه بر کانال سوئز، از امپراتوری به یک کشور معمولی اروپایی تبدیل شد و از طریق دلالی برای آمریکا نان می خورد.

ولایتی به تحولات اخیر اشاره کرد و با بیان اینکه طی هفته های اخیر آمریکا از ایران شکست خورد، تصریح کرد: البته این اولین بار نیست که ایران یک قدرت اول جهانی را شکست داده است. ما در زمان کوروش و داریوش، قدرت اول جهان بودیم. در زمان سلجوقیان، مرز ایران از مرز چین در شرق تا دریای مدیترانه (حلب) در غرب و از جنوب سیبری در شمال تا یمن در جنوب گسترده بود.

در سال 463 هجری قمری، برای اولین بار با تدبیر خواجه نظام الملک، سلجوقیان در نبرد ملازگرد، بیزانس را شکست دادند و کل آن منطقه به جز قسطنطنیه به ایران ملحق شد. چنان که امیرمعزی، ملک الشعرای دربار سلطان سنجر سلجوقی، در دیوان خود می گوید: گرچه فرسنگی بود بالای میدان ملوک / از حلب تا کاشغر میدان سلطان سنجر است و همه می دانیم که سلطان سنجر پس از ملکشاه، قدرتمندترین فرمانروای سلجوقی ایران بود.

دبیرکل مجمع جهانی بیداری اسلامی با تأکید بر اینکه در زمان صفویه ایران یکی از دو قدرت جهان بود، خاطرنشان کرد: ایران در زمان شاه عباس در درگیری و مقابله برای اخراج انگلیسی ها، هلندی ها، عثمانی ها و پرتغالی ها موفق بود و در آن زمان ایرانی ها، چنان اقتدار داشتند که زمانی سفیر انگلیس به نام آنتونی جنکینسون می خواست شاه طهماسب صفوی را در قزوین (پایتخت ایران در زمان شاه طهماسب) ملاقات کند؛ شاه ایران او را راه نداد. او سراغ ایوان چهارم (معروف به ایوان مخوف) در روسیه رفت و درخواست وساطت کرد و با وساطت تزار روس، شاه طهماسب او را به حضور پذیرفت. آنتونی در سفرنامه خود می نویسد در قزوین، هنگامی که می خواست به دیدار شاه ایران برود، دو نفر از ملازمان، جای پایش خاک می ریختند که بارگاه شاه را نجس نکند.

ذکر این سوابق طولانی نشان می دهد ایران هیچ گاه با همسایگانش رفتاری خصمانه نداشته است و هر وقت آن ها به کمک ایران نیاز داشتند، ایران کمک کرده است.

ولایتی با اشاره به تمدن چند هزارساله ایران که در آثار کشف شده نمود دارد - از جمله: آثار 22 هزارساله دامغان، سنگ چخماق شاهرود (12 هزار سال)، تپه سیلک کاشان (7 هزار سال)، شهر سوخته زابل (5 هزار سال)، شوشتر خوزستان (5 هزار سال)، تخت سلیمان آذربایجان (4500 سال) و… - گفت: ایران با این سابقه و ریشه عمیق فرهنگی، توانسته هزاران سال سرپا بایستد و کاملاً می داند چه می خواهد.

دکتر ولایتی در ادامه به بیانیه اخیر آمریکا و کشورهای حاشیه جنوبی خلیج فارس پرداخت و خطاب به آنان گفت: در زمان گذشته، انگلیسی ها با حیله و فریبکاری، امیران بعضی از کشورهای همسایه ایران را فریب دادند که شما می توانید جلوی ایران بایستید و حال آمریکا چنین نقشی را برعهده گرفته است؛ زیرا پس از سقوط امپراتوری انگلیس (به دنبال از دست دادن کانال سوئز در سال 1956 میلادی)، به قول مهدی بهار در کتاب میراث خوار استعمار ، آمریکا، میراث انگلیس شکست خورده را صاحب شده است.

مشاور امور بین الملل رهبر انقلاب با تأکید بر اینکه آمریکا هرچه در توان داشت از کشورهای عربی بهره برد، تصریح کرد: کشورهای عرب، میلیاردها دلار از بیت المال مسلمین را به آمریکا دادند که از آن ها دفاع کند، اما در نهایت همین امر موجب گرفتاری آن ها شده است.

وی درباره رییس جمهور کنونی آمریکا نیز گفت: او آدمی ابله است که حرف بی حساب زیاد می زند و فردی بی تحمل و بی تدبیر است و هر صبح که از خواب برمی خیزد، سخنی تازه می گوید که هیچ شخص عاقلی - چه آمریکایی و چه غیرآمریکایی - نمی تواند پیش بینی کند چه چیزی در مغز او می گذرد.

مشاور امور بین الملل رهبر انقلاب درباره تنگه هرمز، خطاب به کشورهای منطقه و جهان تصریح کرد: باید به اطلاع همگان رسانید که تنگه هرمز به دلایل مختلف تاریخی و جغرافیایی متعلق به ایران است. ایران در سال های گذشته با بزرگواری از حق خود استفاده نکرده، ولی اکنون با توجه به اتفاقات اخیر، قصد داریم از این حق، به پشتوانه حقوق و عرف بین الملل و همچنین توانمندی نظامی و حمایت بی سابقه مردمی، استفاده کنیم و در این مسیر، وضعیت تنگه هرمز هرگز به پیش از حمله 9 اسفند 1404 باز نخواهد گشت.

مشاور امور بین الملل رهبر انقلاب ادامه داد: در این زمینه، اشاره جمهوری اسلامی ایران به امکان مشورت با عمان در تدوین آیین نامه عبور و مرور در تنگه هرمز، ریشه در سابقه روابط معقول، عمیق و دیرینه میان دو کشور دارد. بر همین اساس، شایسته است برخی اظهارنظرها یا همراهی ها در بیانیه های جمعی، به گونه ای نباشد که این رابطه دوستانه و سرمایه ارزشمند اعتماد متقابل را تحت تأثیر قرار دهد. بی تردید هرگونه دنباله روی، حتی اگر ناشی از ملاحظات و فشارهای بیرونی باشد، می تواند تصویر مثبت و محترم عمان را در ذهن ملت و حاکمیت ایران مخدوش کند. در این زمینه باید خاطرنشان کرد که با تغییر معادلات جغرافیای سیاسی منطقه پس از جنگ رمضان، جمهوری اسلامی ایران نیز رویکردی جدید و قاطع در خصوص سامان دهی عبور و مرور، مدیریت هزینه های تردد و نگهداری این ناحیه در پیش گرفته است. این رویکرد که بر پایه منویات معظم له استوار است، از منظر ایران موضوعی راهبردی، غیرقابل اغماض و غیرقابل مذاکره محسوب می شود.

ولایتی ضمن اینکه از امارات و بحرین - که از ضعیف ترین کشورهای منطقه هستند - خواست که بیش از این بی شرمی نکنند، خطاب به امیران کویت گفت: در طول جنگ ایران و عراق، بنده شاهد بودم مسئولان این کشور بیش از عراقی ها برای حمایت از بعثی ها خودشیرینی می کردند. به یادشان می آورم که صدام در ازای کمک های کویت، در عرض 3 ساعت آنجا را تسخیر کرد، ولی ایران در مقابل، دروازه های خود را به سوی کویتی ها باز کرد و به آن ها پناه داد. اینجانب به عنوان وزیر خارجه، در مشورت با مسئولان بلندپایه کشور، ظرف 18 ساعت پس از حمله، تجاوز عراق را محکوم کردیم، درحالی که بقیه کشورها و حتی اعضای شورای همکاری خلیج فارس، مدتی بعد و پس از ایران، حمله عراق به کویت را محکوم نمودند.

همچنین لازم است در رابطه با حکومت بحرین عرض کنم که این کشور تا سال 1971 میلادی بخشی از خاک ایران بود و محمدرضا پهلوی - که سرسپرده آمریکا بود - به بهانه نظرخواهی بی پایه ای که در عمل فاقد مبنای حقوقی و برخلاف اراده مردم ایرانی بحرین بود، آن را به دیگران بخشید. از اسناد تاریخی مخالفت ملت ایران با این بذل و بخشش شاهانه، باید به سخنرانی تاریخی محسن پزشک پور، رییس شاخه هوادار شاه در حزب پان ایرانیست و نماینده خوزستان در مجلس شورای ملی اشاره کرد.

انگلیسی ها نقش اساسی در تجزیه بحرین از ایران داشتند. بدین ترتیب که با طراحی آن ها، عده ای از شیوخ عرب غیربحرینی (آل خلیفه که از صحاری جزیره العرب به این مناطق نقل مکان کرده اند) را در این جزیره ساکن کردند. این همان نقشه ای بود که در جریان اشغال فلسطین توسط اسراییلی ها انجام دادند و در واقع این شیوخ غیربحرینی را در جزیره ساکن کردند و مانند اسراییلی ها، ترکیب سنتی دینی و نژادی مردم را تغییر دادند و بسیاری از مردم بومی را - که اکثراً شیعه و پیرو حضرت علی (ع) بودند - با مردم غیربومی جایگزین ساختند که نوعی آپارتاید مذهبی بود که آل خلیفه، افراطی های مسلمان را جایگزین مردم شیعه بومی بحرین کردند؛ درحالی که از دیرباز، بسیاری از بزرگان شیعه اهل بحرین بودند؛ از جمله:

ابن میثم بحرانی (از بزرگان علمای شیعه در قرن هفتم هجری، صاحب تفسیر معروف اختیار مصباح السالکین )

سید هاشم بحرایی (مفسر و محدث نامدار و صاحب تفسیر البرهان فی تفسیر القرآن که از تفاسیر مهم روایی شیعه است.)

شیخ یوسف بحرانی (معروف به صاحب الحدائق ، از فقهای بزرگ شیعه در قرن دوازدهم هجری که در کربلای معلی ریاست حوزه علمیه را بر عهده داشت.)

در رابطه با تقوای ایشان مثال معروفی وجود دارد که زمانی مرحوم شیخ وحید بهبهانی که اهل اصفهان بود، به عراق آمد. ابتدا به نجف رفت و سپس عازم کربلا شد و در آنجا وی که از اصولیون بود برای مبارزه با اخباری گری، در صحن مطهر امام حسین (ع) درخواست کرد که شیخ یوسف بحرانی (که در آن زمان رییس حوزه و استاد بزرگ اخباری ها بود) منبرش را در اختیار او بگذارد که شیخ یوسف نیز که مردی با تقوا بود، این درخواست را پذیرفت و گفته می شود که شیخ وحید بهبهانی تنها با سه روز درس گرفتن بر منبر شیخ یوسف، دوسوم شاگردان وی را به مکتب اصول گرایش داد که از جمله آنان سید محمدمهدی بحرالعلوم بود که وی که از شاگردان بزرگ شیخ یوسف بود، به عنوان شاگرد خاص شیخ وحید مطرح گردید و پس از فوت یا کناره گیری شیخ یوسف، ریاست حوزه علمیه کربلا را به شیخ وحید واگذار کردند.

این دو مشرب - اخباری و اصولی - هر دو از مکاتب بزرگ اسلامی هستند. به عنوان مثال، شیخ محمدتقی مجلسی (معروف به مجلسی اول) خود از مشرب اصولیون و عرفان بود و هم عصر ملامحسن فیض کاشانی (شاگرد ملاصدرا) به شمار می رفت که خود او نیز جزو اصولیون محسوب می شد، اما پسر او، علامه محمدباقر مجلسی (مجلسی دوم)، بزرگ ترین کتاب حدیث شیعه به نام بحارالانوار را تألیف کرد که (110 جلد است و بزرگ ترین کتاب حدیث در بین شیعه و سنی محسوب می گردد) از اخباریون بود و هر دوی بزرگان این دو مکتب فکری، نزد پروردگار خود مأجور هستند.

بنابراین حکام غیربحرینی تلاش کردند تابعیت بحرینی های اصیل را که شیعه و فارسی زبان بودند، باطل کنند؛ به گونه ای که بسیاری از آن ها از سر ناچاری و فشار به ایران پناه آوردند و رهبر آن ها، شیخ عیسی قاسم - که مجتهد مبرزی است - نیز پس از مدتی اسارت در زندان های بحرین، به ایران تبعید شده است. بحرین اکنون بیشترین امتیاز را به آمریکا می دهد به این امید که از حمایت آمریکا بهره مند شود.

در جریان درگیری اخیر، بحرین بیشترین کمک را به آمریکا کرده و همچنان به نفرت پراکنی علیه ایران ادامه می دهد و عملاً پایگاه دریایی بحرین، مقر ناوگان پنجم آمریکا در منطقه می باشد. لذا به بحرینی ها اخطار جدی داده می شود که حد خود را بدانند و با سرنوشت خویش چنین بازی نکنند و ایران را وادار به اتخاذ تصمیمات تند ننمایند. دولت جمهوری اسلامی ایران همواره سیاست حسن همجواری و مماشات با دولت کنونی بحرین را در پیش گرفته است، ولی شرط آن این بود که حاکمان بحرین نیز پا را از گلیم خود فراتر نگذارند. اکنون نیز لازم است که بحرینی ها چند اقدام مهم انجام دهند:

1. فشار روی شیعیان بحرینی که ساکنان اصلی آن سرزمین هستند، برداشته شود.

2. فشار را از روی عالمان و مجتهدان بزرگی چون شیخ عیسی قاسم بردارند و مانع از بازگشت بحرینی ها به سرزمین اصلی خود نشوند.

در این صورت، ایران روابطی مبتنی بر حسن همجواری و دوستی پایدار با این کشور خواهد داشت؛ زیرا که سیاست امام (ره)، امام شهید و جانشین ایشان، آیت الله سیدمجتبی خامنه ای، همان حسن همجواری، احترام متقابل، رعایت حقوق مردم بحرین و برداشتن فشار از روی مردم هوادار جمهوری اسلامی ایران است.

در این شرایط است که حاکمان بحرینی می توانند از حمایت برادرانه و اخوت دینی جمهوری اسلامی ایران بهره مند شوند و بدانند که مردم اصیل بحرین، همچنان به عنوان اتباع کشور مستقل بحرینی خواهند بود و هر کمکی که جمهوری اسلامی بتواند در جهت مقابله با آمریکا و رژیم صهیونیستی و حفظ استقلال بحرین بنماید، دریغ نخواهد کرد.