پرونده تیم ملی ایران در جام جهانی 2026 به پایان رسید؛ شاگردان قلعه نویی 3 امتیاز در گروهی ساده کسب کردند و از رفتن به مرحله حذفی بازماندند. تازه این ناکامی در شرایطی حاصل شد که 8 تیم برتر سوم گروه های 12گانه هم می توانستند به مرحله بعدی صعود کنند که ایران باز هم جزیی از این 8 تیم نبود. پرونده بسته شده و ایران از جام کنار رفته؛ اما هنوز ابهامات زیادی بی پاسخ مانده که ظاهرا صحبت کردن از آن ها دردی را دوا نمی کند، ولی شاید روزی برای بخشی از آن ها پاسخی پیدا شود.

دنیس اکرت کجاست؟

بزرگ ترین معمای فهرست 26 نفره تیم ملی همین دنیس اکرت سابق و درگاهی کنونی است؛ یک مهاجم چشم آبی که در دورترین رویاهایش هم تجربه حضور در جام جهانی را نمی توانست باور کند، در فهرست نهایی امیر قلعه نویی گنجانده شد و به آمریکا رفت. او آمده بود تا جانشین مهاجم اثرگذاری به نام سردار آزمون شود. پرسش اما اینجاست: چرا اکرت حتی یک دقیقه هم بازی نکرد؟ او درست در 3 دیداری که تیم ملی نیاز به رسیدن به گل برتری داشت، به نیمکت دوخته شد تا دیگران در اولویت حضور در زمین قرار داشته باشند.

معمای اکرت فقط مربوط به جام جهانی نیست؛ اصولا ابهامی که درباره او وجود دارد، پررنگ تر از این حرف هاست. او چرا در دیدارهای تدارکاتی به میدان نرفت؟ تنها دقایقی که اکرت برای تیم ملی بازی کرده، یک نیمه در جدال با جوانان تیخوانا بوده؛ یک بازی آماتورگونه که تازه فقط یک نیمه فرصت بازی به این بازیکن داده شده است. اگر اکرت به درد نمی خورد چرا به جام جهانی برده شده و اگر خوب است چرا فرصت بازی به او نرسیده است؟

روزبه چشمی خوب شد؟

دومین معمای بزرگ فهرست 26 نفره تیم ملی، روزبه چشمی است. او در اردوی ترکیه مصدوم شد و خبر رسید حداقل یک ماه امکان بازی در شرایط مسابقه ای را ندارد. حتی شایعه شد از فهرست کنار گذاشته شده؛ اما در تصمیمی خبرساز، روزبه دوباره به فهرست وارد شد. مشکل اما اینجاست که روزبه حتی یک دقیقه هم در ترکیب تیم ملی بازی نکرد؛ اگر هم می خواست، اصلا امکانش را نداشت؛ چرا که مصدومیت مانع از آن می شد بتواند با تمام توان بازی کند. این یکی هم از آن دست انتخاب های عجیب قلعه نویی است که شاید روزی بخواهد درباره اش توضیح دهد؛ چطور یک جای خالی فهرست با بازیکنی پر شد که همه می دانستند مصدوم است و نمی تواند در شرایط مسابقه ای به میدان برود؟

توریست ها در آمریکا، جوان ها در خانه

مباحث بالا به خودی خود، الان فاقد اهمیت جلوه داده می شوند. مسئولیت چنین انتخاب هایی با سرمربی تیم ملی است که اگر بخواهد می تواند درباره آن توضیح دهد. با این وجود، مشکل آزاردهنده چنین انتخابی، جا گذاشتن جوانان آینده دار فوتبال ایران در خانه و بردن توریست به جام جهانی است. دنیس اکرت (درگاهی) بزرگ ترین پرسش این بخش است؛ از سردار آزمون عبور شد، کسری طاهری جوان و آینده دار خط خورد و حتی اللهیار صیادمنش فرصتی پیدا نکرد تا به اردو بیاید، تا دنیس اکرت مسافر آمریکا شود. یعنی حداقل 2 بازیکن آینده دار و جوان فوتبال ایران قربانی شدند تا یکی مثل اکرت در شکل و شمایل توریست، سفر آمریکا را تجربه کند.

روزبه چشمی هم همین شرایط را دارد؛ هادی حبیبی نژاد که فصل خوبی داشت از فهرست خط خورد تا جا برای یک بازیکن مصدوم باز شود. اصولا اگر قرار به استفاده از هافبک دفاعی مثل روزبه در این جام نبود، چرا فرصت در اختیار محمدجواد حسین نژاد، یکی از آینده داران فوتبال ایران، نرسید تا حتی به اردوی تیم ملی بیاید؟ به راستی بهتر نبود به جای توریست - بازیکن، جوانان فوتبال ایران به آمریکا می رفتند تا تجربه چنین اتفاق مهمی را در کارنامه داشته و در آینده راحت تر با فشار چنین مسابقاتی کنار بیایند؟ قاعدتا بهتر بود. البته که این موضوعات چندین بار بیان شده ولی گوش شنوایی نبود تا داد جوانان فوتبال ایران را از مسئولان امر بستاند؛ بیچاره آن ها که قربانی چند توریست شدند.