میلیدی رومرو که در میان جستجوکنندگان در شهر ساحلی کارابالیادا بود، گفت: از دیشب تا حالا، تلی از اجساد آنجاست. نوزادان تازه متولد شده. تا ساعت 8 شب (دیروز)، هنوز افرادی در زیر آوار زنده بودند اما کسی زحمت نجات آنها را به خود نداد. تا الان خودمان چندین جسد پیدا کرده ایم و هیچ کمکی برای پیدا کردن آنها نداشتیم. آنها منتظر چه هستند؟

به گزارش ایسنا، شمار قربانیان زلزله های شدیدی چهاشنبه گذشته در ونزوئلا تاکنون به 1430 تن رسیده است.

خانواده ها، چهار روز پس از وقوع دو زلزله 7.2 و 7.5 ریشتری که این کشور آمریکای جنوبی را ویران کرد، از مفقود شدن حداقل 68 هزار و 900 نفر خبر دادند.

ونزوئلایی هایی که به دنبال عزیزان و همسایگان خود بودند، با استفاده از بیل، تجهیزات سنگین، طناب و دست خالی در سراسر لا گوایرا ، یکی از ایالت های آسیب دیده بر فراز تپه هایی از بتن فروریخته به جستجو پرداختند. تعداد فزاینده ای از تیم های نجات بین المللی به آنها پیوستند که شروع به بالا رفتن از میان آوار کردند و کورسوی امیدی را به خانواده های داغدار بخشیدند.

تنش ها بر سر آنچه بسیاری از ونزوئلایی ها آن را پاسخ ناکافی دولت می دانستند به اوج خود رسید، چرا که سربازان، آتش نشانان، پلیس و دانشجویان افسری آن، آشکارا برای واکنش به دامنه این فاجعه، آمادگی کافی نداشتند.

سازمان های امدادرسان 48 تا 72 ساعت اول را برای زنده بیرون آوردن افراد بسیار مهم می دانند، هرچند در صورت دسترسیِ حادثه دیدگان به غذا و آب، این مدت می تواند تمدید شود. مقامات ونزوئلایی اعلام کردند که 17 پرواز حامل بیش از 1600 عضو تیم نجات تا روز گذشته به زمین نشسته اند.

با گذشت 72 ساعت از وقوع زلزله، بسیاری احساس می کردند که هر دقیقه به سرعت می گذرد زیرا زمان برای نجات افراد زنده، تمام شده بود.

میلیدی رومرو که در میان جستجوکنندگان در شهر ساحلی کارابالیادا بود، گفت: از دیشب تا حالا، تلی از اجساد آنجاست. نوزادان تازه متولد شده. تا ساعت 8 شب (دیروز)، هنوز افرادی در زیر آوار زنده بودند اما کسی زحمت نجات آنها را به خود نداد. تا الان خودمان چندین جسد پیدا کرده ایم و هیچ کمکی برای پیدا کردن آنها نداشتیم. آنها منتظر چه هستند؟

به گزارش آسوشیتدپرس، دلسی رودریگز ، رییس جمهور موقت ونزوئلا در تلویزیون دولتی گفت که بیش از 14 هزار نفر از اعضای ارتش و پلیس در حال گشت زنی در منطقه هستند، جایی که اکنون دسترسی به آن مسدود شده و برای ورود به آن مجوزهای ویژه لازم است. اما بسیاری از ساکنان مناطق زلزله زده گفتند که شاهد حضور کم دولت خود بوده اند.

برخی از مردم از خرابه های ساختمان ها بالا می رفتند و نام هایی را فریاد می زدند، به امید اینکه اثری از زندگی پیدا کنند. گرد و غبار، مناطق ساحلی را پوشانده بود. در گرمای طاقت فرسا با گسترش بوی تجزیه اجساد، افراد بیشتری ماسک زده بودند.

امدادگران و غیرنظامیان بدون کلاه ایمنی یا تجهیزات دیگر بودند و در عوض کلاه ایمنی موتورسیکلت به سر داشتند و انبوهی از آوار را جستجو می کردند: دی وی دی های انیمیشن، سینک آشپزخانه، تشک و کفش.

برخی که از واکنش دولت ناامید شده بودند، مانع از خروج یک بیل مکانیکی از محل ریزش شدند.

چند قدم آن طرف تر، تعدادی از اجساد در پتو پیچیده شده بودند.

سازمان بین المللی مهاجرت اعلام کرد که بیش از شش میلیون نفر ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند که حدود دو میلیون نفر تنها در کاراکاس ، پایتخت این کشور هستند.

کارشناسان گفتند که این ویرانی ها با توالی سریع زلزله های کم عمق تشدید شده است. برای روزها، پس لرزه های کوچک تر گهگاه پایتخت و مناطق آسیب دیده از زلزله را لرزاندند از جمله پس لرزه ای به بزرگی 4.8 ریشتر در روز گذشته.

این فاجعه چالش بزرگی را برای رودریگز که در ژانویه به قدرت رسید، ایجاد می کند.

تیم های جستجو و کمک های خارجی همچنان از مکزیک، ایالات متحده، برزیل، السالوادور، فرانسه و جاهای دیگر می رسیدند.

روز گذشته، تیم های نجات مکزیکی از ساختمان های فروریخته بالا رفتند و سرهای خود را در سوراخ هایی در بتن فرو کردند تا نشانه هایی از حیات را جستجو کنند و گاهی اوقات صدای حرکت می شنیدند.

مردی فریاد زد: ما امدادگران ارتش مکزیک هستیم، اگر کسی آنجا هنوز زنده است، سر و صدا کند یا جیغ بزند. همین الان!.

برای بسیاری تصاویر رسیدن تیم های امداد بین المللی و بالا رفتن از میان آوار، کورسوی امیدی را ایجاد می کرد. یوناهی ریگالادو از ساعت یک بامداد روز بعد از زلزله تا رسیدن امدادگران، نام خواهر و برادرزاده یک ساله و پسرخوانده اش را صدا می زد.

او در حالی که بالگردها بالای سرش در حال پرواز بودند، گفت: مهم نیست چه کسی باشد، هر کسی، چه خانواده باشد چه کس دیگری. اگر کسی زنده است، بیایید او را بیرون بیاوریم.

تیم های نجات پس از 12 ساعت جستجو برای یافتن نوزاد پسر و مادرش، با احتیاط نوزادی 18 روزه را که در پتوهای صورتی پیچیده شده بود از ساختمانی بیرون آوردند.

در یکی از ویدیوها، یک امدادگر ونزوئلایی در حال دلداری دادن به یک زن مسن گرفتار در زیر آوار بود که می ترسید اگر تکان بخورد، ساختمان فرو بریزد.

او گفت: سقف فرو نمی ریزد. اگر فرو بریزد، من اینجا با شما خواهم بود.

همچنین فرودگاه بین المللی سیمون بولیوار که به کاراکاس خدمات رسانی می کند به شدت آسیب دیده است.

آمریکای لاتین که در امتداد حلقه آتش اقیانوس آرام و در بالای مرزهای صفحات تکتونیکی نازکا، کوکوس، کاراییب و آمریکای جنوبی قرار دارد، کشورهایی مانند شیلی، پرو، اکوادور، مکزیک و ونزوئلا را به ویژه در برابر زلزله های ویرانگر آسیب پذیر می کند.

در طول قرن گذشته، این منطقه مجموعه ای از لرزه های فاجعه بار را تجربه کرده است که جان ده ها هزار نفر را گرفته، باعث سونامی های مخرب شده و آمادگی در برابر بلایای طبیعی را در سراسر قاره آمریکا به چالش کشیده است.