اولین دوره جام جهانی 48تیمی همانند ادوار گذشته، پایانی تلخ برای تیم ملی فوتبال کشورمان داشت، ایران که برای اولین بار در این تورنمنت شکست نخورد، با سه مساوی به کار خود پایان داد آن هم در شرایطی که می توانست یکی از 32 تیم راه یافته به مرحله بعدی باشد.

این که چه اتفاقاتی رخ داد و این که مسائل فنی چقدر در این ناکامی تأثیرگذار بود، مسائلی است که باید در جای خود و به وقت مناسب حتماً به آنها پرداخته شود، فارغ از این موارد که باید در موردشان صحبت شود، یک نکته مهم در مصاحبه امیر قلعه نویی در پایان دیدار با مصر وجود داشت که جای تأمل دارد. او بعد از مسابقه و در شرایطی که بسیار ناراحت بود، گفت: همه از بازی لذت بردند اما خدا هم با ما سر ناسازگاری دارد.

موضوعِ مطلب دقیقاً همین جمله است؛ کسی این حرف را بر زبان آورده که در زندگی اش به همه چیز رسیده است. امیر قلعه نویی چه در دوران بازیگری و چه در دوران مربیگری به افتخارات بسیاری دست یافته است، چیزی نبوده است که تجربه نکرده باشد. او به عنوان سرمربی روی نیمکت استقلال، سپاهان، تراکتور و تیم های بزرگ دیگر نشسته، قهرمانی های زیادی تجربه کرده و جام های زیادی را بالای سر برده است. قلعه نویی به عنوان سرمربی دو بار روی نیمکت تیم ملی در جام ملت های آسیا نشست، تنها افتخاری که به آن نرسیده بود، حضور روی نیمکت تیم ملی در جام جهانی بود که آن هم محقق شد تا امیر، سومین سرمربی تاریخ ایران بعد از حشمت مهاجرانی و جلال طالبی باشد که روی نیمکت، جام جهانی را تجربه می کند.

قلعه نویی علاوه بر فوتبال در زندگی شخصی اش هم شرایط مناسبی را تجربه کرده است، بهترین ماشین، بهترین خانه و البته بهترین ساعت را دارد، حال پرسش این است؛ آیا قلعه نویی در همه این موارد ناسازگاری خدا را دیده است؟ آیا گفتن این جمله از سوی فردی که خیلی ها آرزو داشتند و دارند به جای او روی نیمکت تیم ملی بنشینند، درست است؟ چند نفر در ایران شرایطی همچون قلعه نویی دارند؟ چند نفر می توانند ساعت چند میلیارد تومانی ببندند؟ چند نفر امکان این را دارند که در بهترین خانه ها و ویلاها اسکان داشته باشند؟ چند نفر در دنیا فرصت دارند به عنوان سرمربی در جام جهانی باشند؟ اینها لطف خدا نیست؟ اسم این موارد چیست؟ چرا بابت یک نتیجه فوتبال ـ که بخش عمده آن به مسائل فنی برمی گردد ـ باید چنین حرفی زده شود؟

این که بگوییم فشار بازی و مواردی نظیر این باعث می شود یک مربی چنین جملاتی را بر زبان بیاورد نیز درست نیست، چرا که یک مربی باید روی رفتار، گفتار و حرکات خودش تسلط داشته باشد و بداند چه می گوید و چه زمانی چه چیزی را بگوید، آن هم جمله ای که می تواند تبعات زیادی داشته باشد.

امیر قلعه نویی جدا از شخصیت حقیقی ، با شخصیت حقوقی اش شناخته می شود، او اما همچنان در مصاحبه و حرف زدن ضعیف ظاهر می شود و عملاً حرف هایی بر زبان می آورد که درست نیست. در بیشتر اوقات او در مورد حب و بغض و کینه و انتقادات سال های گذشته حرف می زند اما این بار طوری صحبت کرده است که عجیب است، این ادبیات از سرمربی تیم ملی خطرناک است آن هم با توجه به این نکته که انسان ها نان کارهای شان را می خورند و البته که به گفته خودش، عزت و ذلت دست خداست.