‏به گزارش «ورزش سه»، در جام‌جهانی 2026 یکی از فاکتورهایی که شکل چشم‌گیری افزایش پیدا کرده میزان دوندگی تیم‌هاست و حتی تیم‌های قدرتمندی مثل فرانسه و اسپانیا هم در کنار خلاقیت بازیکنان از دوندگی تمام نفرات در جریان بازی استفاده می‌کنند و در بسیاری از اوقات تعویض‌هایی که صورت می‌گیرد برای حفظ میزان دوندگی بازیکنان و پوشش فضاهای بیشتری از زمین و همچنین استفاده از فضاهای ایجاد شده هستند، این فاکتور در تیم ملی ایران هم برای کسب امتیاز مقابل بلژیک به چشم آمد و حتی صحبت‌های مهدی طارمی که وایرال شد اهمیت این موضوع را نشان می‌دهد.

تیم ملی ایران نشان داده که یکی از دونده‌ترین تیم‌های آسیاست. خاطره درخشان دوندگی بی‌امان بازیکنان ایران در تقابل با بلژیک که به نتیجه‌ تساوی و کسب امتیاز از این مسابقه حساس همراه شد امیدوارمان کرده است که بازیکنان با ریکاوری مناسب و تکرار دوندگی بالا و البته تمرکز دفاعی بالا می‌توانند مقابل مصر هم نتیجه مطلوبی کسب کنند اما همه چیز در این مسابقه متفاوت است، داده‌های آماری از تقابل ایران و مصر نشان می‌دهد با تیمی طرف هستیم که حتی بهتر از تیم ما می‌دوند و باید یک سطح از چیزی که هستیم هم بالاتر باشیم. مصر تیمی است که دویدن را به همان اندازه ایران خوب بلد است و از نظر استانداردهای حرکتی، در سطحی بسیار نزدیک به ما و اندکی بالاتر قرار دارد.

‏بر اساس اطلاعات ثبت شده در سایت فیفا، مصر با ثبت مجموع دوندگی ۲۲۹,۶۵۷.۸ متر، عملکردی فراتر از ایران با ۲۲۵,۵۹۶.۶۶ متر داشته است. در فاکتور میانگین سرعت جابه‌جایی نیز تفاوت جزئی به نفع مصری‌هاست؛ جایی که آن‌ها میانگین سرعت ۶.۱۶ کیلومتر بر ساعت را ثبت کرده‌اند و این عدد برای تیم ملی ایران ۶.۰۲ کیلومتر بر ساعت است. این اختلاف اندک، نشان‌دهنده یک ماراتن تمام‌عیار در زمین مسابقه است و علاوه بر یازده بازیکن ابتدایی نفرات جانشین هم در روند مسابقه تاثیرگذار خواهند بود.

‏بررسی دقیق‌تر لیست نفر به نفر نشان می‌دهد که ایران بر یک ساختار یکپارچه تکیه دارد. رامین و مروان عطیه دو بازیکنی هستند که با 10.8 کیلومتر در هر مسابقه بالاترین میزان دوندگی را دارند، اما شیوه دوندگی مصری‌ها ترکیبی‌تر است. حضور ستاره‌هایی مثل محمد صلاح و عمر مرموش نشان می‌دهد که آن‌ها بخشی از انرژی خود را برای انفجارهای سرعتی در فاز انتقال و ترنزیشن ذخیره می‌کنند و کمتر در کارهای دفاعی دخیل می‌شوند و دیگر بازیکنان جای آنها با میانگین بالاتر از دوندگی جبران می‌کنند، اما برنامه ما برای این کار چه خواهد بود؟ شاید عقب نگه‌داشتن فول‌بک ها و محدود کردن حرکات این دو بازیکن خلاق و سرشناس مصر! 

این آمار زمانی مشخص‌تر می‌شود که در تیم ملی ایران قدوس، عزت‌اللهی، حاج‌صفی، طارمی، رضاییان بالاتر از 10 کیلومتر دویدند و عددی نزدیک به این میزان دوندگی دارد اما در تیم مصر مهند لشن، مصطفی زیکو و مروان عطیه به این میزان دوندگی رسیدند، دو هافبک دفاعی تیم مصر در بازی با نیوزلند به ترتیب با 11.4 و 10.2 کیلومتر فوق‌العاده بودند و همین اتفاق باعث می‌شود تصور کرد که هافبک‌های تیم ما فشار زیادی را تحمل خواهند کرد و سرعت انتقال شاید از دوندگی هم در فاز هجومی اهمیت بیشتری پیدا کند! 

بازی با بلژیک، تیم ملی به وضوح دونده‌تر از حریف ظاهر شد و همین برتری فیزیکی به ایران اجازه داد تا معادلات تاکتیکی را تغییر دهد. اما در برابر مصر، ایران با تیمی روبروست که در کمیت دوندگی کم نمی‌آورد. بنابراین، این بازی نمی‌تواند صرفاً با بیشتر دویدن برنده شد و نیازمند هوشمندانه‌تر دویدن است.

باید دید امیر قلعه نویی و دستیارانش برای این مسابقه چه برنامه‌ای خواهند داشت، شاید سورپرایز و تفاوتی در سبک بازی ایران باشد که برتری را برای تیم ما همراه داشته باشد، استفاده از بازی مستقیم و استفاده از شرایط فیزیکی مهاجمان ایران و استفاده از ضربات آزاد شاید برگ برنده ایران برای صعود به مرحله حذفی باشد.