به نقل از جماران، گزارش بلومبرگ آزادسازی دارایی های مسدودشده ایران را یکی از حساس ترین و پرهزینه ترین بندهای تفاهم نامه اخیر واشنگتن و تهران می داند؛ بندی که پس از دهه ها فشار اقتصادی، تحریم و بلوکه کردن میلیاردها دلار از منابع مالی ایران در سراسر جهان، اکنون به یکی از الزامات پایان دادن به جنگ سه ماهه تبدیل شده است. این جنگ که با محدود شدن دسترسی به نفت، گاز و کود شیمیایی، اقتصاد جهانی را در معرض تهدیدی جدی قرار داده بود، با توافقی 14 ماده ای از 17 ژوئن متوقف شد و بر اساس آن، واشنگتن باید دسترسی کامل تهران به دارایی های مسدودشده اش را تسهیل کند.

تحقق این مطالبه کلیدی ایران، موجی از حملات شدید سیاسی علیه دونالد ترامپ را در داخل آمریکا به راه انداخته و حتی بخشی از متحدان جمهوری خواه او را نیز در برابر کاخ سفید قرار داده است. هنوز روشن نیست این تعهد صرفاً شامل اموال بلوکه شده ایران در داخل آمریکا می شود یا دارایی های توقیف شده در خارج از آمریکا را نیز در بر می گیرد. دارایی های موجود در آمریکا که ریشه توقیف آن ها به انقلاب 1979 و بحران گروگان گیری بازمی گردد، پس از توافق الجزایر و سال ها منازعه حقوقی، اکنون به حدود 2 میلیارد دلار کاهش یافته است.

در مقابل، ابعاد دارایی های مسدودشده ایران در خارج از آمریکا بسیار گسترده تر ارزیابی می شود و برآوردها از 24 میلیارد دلار تا بیش از 100 میلیارد دلار متغیر است. بخش عمده این منابع حاصل فروش نفت و گاز است؛ درآمدهایی که طبق گزارش دولت استرالیا، بین 30 تا 45 درصد بودجه ایران را تشکیل می دهد. این منابع حیاتی به دلیل استفاده واشنگتن از سلطه دلار در نظام مالی جهانی به عنوان اهرم فشار، از دسترس تهران خارج شده اند و بانک های خارجی نیز از بیم قطع ارتباط با اقتصاد آمریکا، از انتقال آن ها خودداری کرده اند. از منظر بلومبرگ، آزادسازی این منابع برای اقتصادی که پیش از جنگ نیز زیر فشار تورم لجام گسیخته، رشد منفی و بحران ارزی قرار داشت، اهمیتی حیاتی دارد.

این گزارش تأکید می کند که بحران اقتصادی ایران پیش از جنگ نیز شدت گرفته بود؛ سقوط ارزش ریال در دسامبر به اعتراضات گسترده و مرگ هزاران نفر انجامید و جنگ اخیر این وضعیت را عمیق تر کرد. بمباران های آمریکا و اسراییل زیرساخت های ایران را ویران ساخت و محاصره دریایی واشنگتن صادرات را فلج کرد؛ تا جایی که تولید نفت خام ایران در ماه می به پایین ترین سطح پنج ساله رسید. در چنین شرایطی، آزادسازی دارایی های مسدودشده می تواند برای تهران نه فقط یک گشایش مالی، بلکه ابزاری برای تنفس اقتصادی و بازسازی ظرفیت های آسیب دیده پساجنگ باشد.

با این حال، آزادسازی منابع مالی ایران همواره یکی از خطوط قرمز سیاست داخلی آمریکا بوده است. شاهین های هر دو حزب اصلی آمریکا استدلال می کنند که کاهش فشارهای اقتصادی بر تهران، می تواند به تأمین مالی توانمندی هسته ای، برنامه های موشکی و پشتیبانی از شبکه های متحد ایران مانند حماس، حزب الله و حوثی ها کمک کند. پیش تر، باراک اوباما در سال 2016 به دلیل انتقال 400 میلیون دلار به ایران هدف حملات شدید قرار گرفت و برنامه جو بایدن برای آزادسازی 6 میلیارد دلار از دارایی های ایران نیز پس از حملات 7 اکتبر لغو شد.

دونالد ترامپ که پیش تر توافق 2015 را به دلیل اعطای امتیازات مالی به تهران به شدت نقد می کرد، اکنون ناچار شده از آزادسازی دارایی های ایران دفاع کند. او تأکید دارد که عدم بازگرداندن این پول ها، اعتماد جهانی به سرمایه گذاری روی دلار را از بین می برد؛ استدلالی که نشان می دهد کاخ سفید فقط با مسأله ایران روبه رو نیست، بلکه نگران اعتبار ساختار مالی تحت رهبری آمریکا نیز هست. با این حال، مخالفانی مانند سناتور تد کروز همچنان معتقدند اختصاص میلیاردها دلار به دشمنان آمریکا، خطایی راهبردی و فاجعه بار است؛ موضوعی که آزادسازی دارایی های ایران را به کابوسی سیاسی برای کاخ سفید تبدیل کرده است.