ناصر کمالی مشهود-کلُّ یومٍ عاشورا و کلُّ ارضٍ کربلاء

عاشورا، روزی است که شب ندارد

ادامه این روز، تمام روزهای تاریخ را در بر می گیرد

از روز عاشورا تا پایان دنیا، یک روز است

و آن روز , همان عاشوراست.

مرگ ندارد، اگر چه با مرگ ماندگار شد.

مرگ با برکت عزیزترین بنده خدا در برابر زندگی با ذلت در برابر حضیض ترین انسان های تاریخ.

بر پیشانی عرش بلند و برین دنیا، با جوهری از جنس ابدی محکم نوشته شد

آنقدر بلند که از هر نقطه دنیا و در همه ادوار به چشم می خورد

حتی در اوج ظلمات تاریکی ها

در اوج پنهان کاری ها

و در نهایت قدرت پوشالی طاغوت.

عاشورا، نه یک تاریخِ گذرا در دفتر زمان، که یک لحظه بی انتهاست. روزی که سایه اش بر تمامِ روزهای تاریخ کشیده شده و در کالبدِ هر ثانیه ای، نفس می کِشد.

*کربلا؛ محک انتخاب*

مسیرِ کاروانِ نجات، از کوچه پس کوچه های مکه تا پهنه کربلا، همواره با دوگانگیِ میانِ گناه و ثواب و ایمان و کفر همراه بود. در این مسیر، انتخاب ها تنها تصمیمات نبودند، بلکه آینه هایی بودند که حقیقتِ پنهانِ انسان را عیان می کردند.

عاشورا، تنها روایت یک حادثه خونین غمبار نیست؛ بلکه کربلا، صحنه بزرگِ آزمون است؛ آزمونِ عقلانیت در برابرِ گمراهی ، منطق و هیجان ، آزمونِ رهایی از تعلقات و محکِ نهاییِ ایمان. در این میدان، برخی دنیا را در آغوشِ گرفتند و گم و گم تر شدند ، اما برخی، با ایثار و جانبازی ، در قلبِ تاریخ حک شدند.

*مأموریت در برابر تاریکی*

چرا خون، با خون پیوند خورد و حسین (ع) بر آمد؟

آن مأموریت، از سرِ قدرت طلبی نبود، بلکه از سرِ دردِ عشق بود. جهانِ اسلام در میانه فساد، بی عدالتی و انحراف، به فریاد ابراهیمی بت شکن که خواب ها را پریشان کند ، نیاز داشت. وقتی حکمرانان، امانتِ خدا را به سودِ خود تصاحب کردند و حرام ها را حلال شمردند، امام حسین (ع) بر آمد تا با خونِ رنگین خود ، نفاق را از دین جدا کند و عدالت را به امت ارزانی کند. این یک قیامِ سیاسی نبود؛ یک اصلاحِ هستی بخش فراگیر بود تا ستمدیدگان، در سایه مهربانی خدا، امنیت یابند.

*آموزه های ارباب*

بیایید لحظه ای در کلاس آقای ثارالله زانو بزنیم و از دریچه چشم و قلب او، درس هایی از زندگی خدایی بیاموزیم. این ها توصیه هایی نیست که فقط گفته و شنیده شوند، بلکه راهی است که باید زیسته شود:

*در مسیرِ خودسازی و اخلاق*

*خداپرستی:*

*عزتِ مرگ:*

*شرافت در بی نیازی:*

*آشتی جویی:*

*خوش خُلقی و آرامش:*

*بزرگواری و گذشت در اوجِ قدرت.

*در مسیرِ خدمت و اجتماع*

*اصلاح گری نه قدرت طلبی :*

*امانت داری:*

*عدالت در کلام و عفت کلام:*

*رابطه با خالق:*

و اوجِ این آموزه ها این است :

رمز آرامشِ مؤمن: مَنْ نَفّسَ کُرْبَهَ مُؤْمِنٍ فَرّجَ اللّهُ عَنْهُ کُرَبَ الدّنیَا وَ الاخِرَهِ

(هر که گرفتاریِ مؤمنی را برطرف کند، خداوند گرفتاری های دنیا و آخرت او را برطرف خواهد کرد.)

*مفهومِ حقیقیِ هر روز عاشورا و هر زمین کربلا *

بسیاری گمان می کنند این کلامِ نورانی، تنها دعوت برای گریه است، اما حقیقت، بسیار فراتر از این است.

هر روز عاشورا یعنی هر لحظه از زندگی، فرصتی است برای ایستادگی در برابرِ باطل.

و هر زمین کربلا یعنی هر جایگاهی که در آن ظلم جاری است، میدانِ نبردِ تو با حقیقت است.

امام حسین (ع) می خواست یارانش نیز آگاهانه انتخاب کنند. او در شبِ عاشورا، آزادی را به آنان پیشکش کرد؛ چرا که عشقِ واقعی، عشقِ اختیاری است نه اجبار. کربلا به ما آموخت که حتی با اندکی جمعیت، می توان در برابرِ امپراتوری های جبار ایستاد و با فداکاری، پیروزِ نهایی شد و یزید با قدرتِ جسمانی، شکست خورد و حسین (ع) با قدرتِ روحانی ، جاودانه شد.

*فرجام سخن: عشق و ایستادگی*

به لحاظ رسانه ای، هیچ شانسی برای ماندن اسمی از کربلا وجود نداشت، یک چیزی در حد بعید. یک بیابان غریب و یک جمع محدود بی رسانه در مقابل خیل عظیمی از دشمن با لشکری از رسانه جهانگیر، اما آنها الان کجا هستند و حسین جان و یاران مظلومش کجا؟

عین مصداق همان تعبیر مظلوم مقتدر.

اگر حق باشیم، خواهیم ماند.

ان شاءالله که هستیم.

ای دوست! تنها کافی است چشم باز کنیم ...

باور کنیم که برای رسیدن به عاقبتِ خیر ابدی و انتخاب های درست، نباید در چاله و زندان زمان محبوس بمانیم. کل روزهای دنیا، روزِ عاشوراست؛ اگر قلب مان را به تپشِ حق واداریم.

پس باید هر قدمی که برمی داریم، گامی در مسیرِ کربلا باشد و هر نفسی که می کِشیم، در پیِ روایتِ عشق و ایستادگی.