به نقل از وبسایت رسمی فدراسیون فوتبال، مهدی طارمی مهاجم تیم ملی فوتبال ایران در گفتگو با تلویزیون فیفا به سوالاتی جواب داد که در پی می خوانید:

* در مورد عملکرد کلی تیم ملی در بازی بلژیک صحبت کن. آیا از نتیجه راضی بودید؟

درباره بازی بلژیک مشخص بود که ما یک پلن دفاعی تر نسبت به شرایط موجود داشتیم و چشم امیدمان به گرفتن یک امتیاز از بازی بود. اما روند مسابقه به گونه ای پیش رفت که در ابتدا کمی تحت فشار بودیم. در ادامه توانستیم خودمان را در زمین نشان دهیم و بعد از حدود 20 تا 30 دقیقه شرایط مان راحت تر شد. توانستیم دو موقعیت هم ایجاد کنیم که متأسفانه گلی که زدیم قبول نشد و همچنین دو موقعیت دیگر هم داشتیم. در کل نیمه اول به نفع تیم بلژیک بود، اما ما به هدف مان یعنی کسب مساوی رسیدیم و با همان نتیجه به رختکن رفتیم.

در نیمه دوم شرایط کمی متفاوت تر شد. مقداری کار را هجومی تر شروع کرده و از لاک دفاعی بیرون آمدیم تا بازی را در وسط زمین کنترل کنیم. اما بعد از حدود 10 تا 15 دقیقه، بازیکن حریف اخراج شد و پس از آن جریان بازی کاملاً چرخید. پس از آن می توانستیم نتیجه بهتری بگیریم، اما متأسفانه تمرکز کافی برای بردن بازی را نداشتیم. فکر می کنم آن خودباوری 100 درصدی برای پیروزی در تیم وجود نداشت و همین موضوع باعث شد بازی در نهایت مساوی تمام شود.

اگر قبل از بازی از من می پرسیدند، می گفتم نتیجه صفر صفر نتیجه عالی بود. اما با توجه به روند بازی و اتفاقاتی که رخ داد، به نظرم امتیاز خوبی نگرفتیم و می توانستیم 3 امتیاز را کسب کنیم.

* بعد از دو تساوی، ایران یکی از مدعی های جدی صعود شده است. صعود از گروه در جام جهانی برای شما و تیم چه اهمیتی دارد؟

چیزی که قبلاً کمتر وجود داشت و الان به یک اتفاق بزرگ تبدیل شده، اتحاد و همدلی بین ما، کادر تیم و مردم ایران در سراسر دنیاست. این همدلی را ما به واسطه فوتبال ایجاد کرده ایم. بزرگ ترین شادی صعود این است که مردم مان به هم نزدیک تر می شوند. جدا از بحث صعود که تا الان اتفاق نیفتاده و می تواند روی روند فوتبالی خیلی از بازیکنان جوان ایران تاثیرگذار باشد، این اتحاد و همدلی بین مردم داخل و خارج از کشور، برای من از هر چیز دیگری مهم تر است و من به دنبالش هستم . به همین دلیل تمام تلاش خود را می کنیم .

* بزرگ ترین چالش تیم مقابل بلژیک چه بود؟

وقتی جام جهانی در سه کشور برگزار می شود، شرایط سفر بسیار سخت می شود. ما برای بازی باید از مکزیک به آمریکا می رفتیم. خوشبختانه پروسه پرواز رفت و برگشت در دیدار دوم بهتر از بازی با نیوزیلند مدیریت شد و شرایط خیلی خوب بود. اما وقتی شما یک روز قبل از بازی ساعت 11 صبح پرواز می کنید، 3 بعد از ظهر به هتل محل اقامت می رسید و باید تمرین کنید و عملاً کمتر از 24 ساعت برای آماده سازی این بازی مهم زمان دارید، این موضوع از نظر فنی و حرفه ای بسیار سخت است.

افرادی که فوتبال بازی کرده و این مدل بازی ها را تجربه کرده اند متوجه می شوند من درباره سختی و استرس چه می گویم. فشار بدنی و فشار ذهنی، جدا از بازیکن روی همه اعضای کادرفنی است. بازیکن باید پاسخگوی کادرفنی و تمام مردم ایران باشد. این فشار کار را بسیار سخت می کند

درباره بحث پروازی هم باید بگویم شرایط برای دیدار با بلژیک نسبت به بازی اول خیلی بهتر بود و فیفا به خوبی همکاری کرد، اما از لحاظ حرفه ای چنین جابه جایی هایی باعث کاهش زمان ریکاوری و فشار بیشتر روی بدن بازیکنان می شود. بدن دیرتر ریکاوری می شود و نمی توانید سریع تر به آمادگی برسید تا برای دیدار آخر، آماده تر شود.

* برای بازی آخر مقابل مصر چه چیزی لازم است تا ایران با کسب نتیجه لازم از زمین خارج شود؟

مهم ترین چیز همان اتحاد و همدلی است. شاید این جوی که الان شکل گرفته، یک ماه پیش نبود. انرژی مثبتی که بین مردم و تیم وجود دارد، بسیار تأثیرگذار است.

دعاها و انرژی مردم واقعاً روی بازی تأثیر دارد و باعث می شود علی بیرانوند توپ را به آن شکل بگیرد یا بازی به این شکل مساوی دربیاید. حتما حکمتی پشت داستان است. آرزو، امید و شادی که باید به مردم تقدیم کنیم و دعاها و انرژی که آنها به سمت ما می فرستند، اتحاد و همدلی را به ارمغان می آورد. هرچه بیشتر شود هم به ما کمک می کند مقابل مصر بهتر بازی کنیم. این دعا به ما کمک می کند تا توپ جای رفتن درون دروازه به تیر بخورد. به این مسایل اعتقاد دارم که خیلی تاثیرگذار است و وظیفه داریم شادی را برای مردم به ارمغان بیاوریم. تنها دغدغه ما در روزهای اخیر همین بوده و تمام تمرکز خود را به کار می گیریم اما از صمیم قلب می گویم صعودی که برای اولین بار رخ بدهد فقط برای این شادی و همدلی بیشتر می خواهم. وقتی به واسطه فوتبال توانسته ایم این همدلی را ایجاد کنیم، می خواهیم این موضوع خیلی بیشتر شود. ما ایرانی ها لیاقتش را داریم. مردم ایران شریف و نجیب هستند و لیاقتشان بیشتر از این حرف ها است.

* اولین خاطره شما از جام جهانی در کودکی چیست؟

بازی برزیل فرانسه در جام جهانی 1998.

* صحنه خاصی در ذهن دارید؟

گل های زیدان. من طرفدار برزیل بودم، ولی زیدان دو گل با ضربه سر زد. یک گل هم امانوئل پتی.

* در تورنمنت های بزرگی بازی کرده و گل زده ای. تفاوت بازی در جام جهانی با سایر رقابت های بزرگ چیست؟

در سطح فوتبال، بازی های بزرگی مثل لیگ قهرمانان و مسابقات باشگاهی وجود دارد که بسیار سخت، پراسترس و فشرده هستند، اما در جام جهانی شما مسئول یک کشور هستید. هرکسی به نسبت تعداد جمعیت کشور خودش، این بار مسئولیت را دوش می کشد. شاید هم برای برخی کشورها بیشتر باشد زیرا در سایر کشورها نیز طرفدار دارند.

این بار مسئولیت، استرس ذهنی بیشتری را نسبت به فشار بدنی به شما تحمیل می کند زیرا مسئولیت 90 میلیون ایرانی را به دوش می کشید و باید ببریم تا دل مردم شاد شود. این فشار روانی قابل مقایسه با بازی های بزرگ لیگ قهرمانان اروپا نیست.

در باشگاه شما برای یک تیم بازی می کنید که هواداران خودش را دارد اما در جام جهانی برای کشور و مردم تان. به همین دلیل شرایط خیلی متفاوت تر است. به برخی بازیکنان هم گفته ام تاکنون بردی در جام جهانی تجربه نکرده اید و شادی یک برد در جام جهانی، اندازه شادی آخر فصل است که شما در آخرین بازی لیگ قهرمان شده اید. نمی توانم در یک کلمه شادی این برد را وصف کنیم. آرزو می کنم این اتفاق مقابل مصر بیفتد و مردم بدانند این حرف ها سندیت دارد. امیدوارم بازی را ببریم و اتفاقات خوب رقم بخورد.