به گزارش "ورزش سه"، میکل اویارزابال (۲۹ ساله) از آن دسته افرادی است که همیشه با کسانی که تازه ملاقات کرده، با فاصله برخورد می‌کند. میکل چشمانش را به فرد روبروی خود می‌دوزد، سکوت می‌کند، اجازه می‌دهد دیگران صحبت کنند، تماشا می‌کند و تقریباً هیچ‌وقت چیزی نمی‌گوید مگر اینکه از او سوال شود. 

میکل قطعاً مأخوذبه‌حیاترین بازیکن تیم ملی اسپانیا است، اما در پس این حجب و حیا، یک مهاجم فوق‌العاده پنهان شده است که از حدود یک سال پیش آماری ترسناک به جا گذاشته و اکنون در کانون توجه رسانه‌های داخلی و بین‌المللی قرار دارد؛ تا جایی که پس از دیدار با عربستان، ۱۷ درخواست مصاحبه با او ثبت شد. مهاجمی که تئوری‌ها او را یک ۹ کاذب می‌دانند؛ بسیار کاذب، حتی کاذب‌ترین.

یک نقطه عطف برای اویارزابال در تیم ملی در مارس ۲۰۲۵ رقم خورد. در مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ ملت‌ها مقابل هلند، لوئیس دلافوئنته تغییر بزرگی ایجاد کرد: او به جای موراتا، این بازیکن باسکی را در پست مهاجم نوک قرار داد. از آن زمان، او در ۱۳ بازی اخیر خود ۱۴ گل و ۷ پاس گل ثبت کرده است. 

وقتی از میکل در این باره سوال شد، او همان پاسخ‌های همیشگی خود را داد: «من آرام هستم و کلام دیگران درباره خودم برایم مهم نیست. تنها چیزی که برایم اهمیت دارد صحبت‌های هم‌تیمی‌ها و کادر فنی است.» او این صحبت‌ها را روز گذشته در محل اردو مطرح کرد، جایی که جمعه گذشته با یک نگرانی جدی روبرو شده بود.

در تمرین آن روز که آخرین تمرین در چاتانوگا پیش از سفر به آتلانتا برای بازی با عربستان بود، او متوجه دردی در ران خود شد و زمین را ترک کرد. او فکر کرد اگر مصدوم شده باشد، حتی به میزان کم، حضورش در جام جهانی به خطر می‌افتد. با این حال، آزمایش‌هایی که در همان روز انجام داد به همراه روند درمانی فیزیوتراپ‌ها او را آرام کرد: مصدومیتی در کار نبود. روز بعد یعنی شنبه در آستانه مسابقه، لوئیس دلافوئنته از او پرسید: «آماده‌ای؟» و او مثل همیشه کوتاه پاسخ داد: «آماده‌ام.»

او در ۴۵ دقیقه حضورش دو گل، یک پاس گل (به لامین) و یک شوت به تیرک دروازه به ثبت رساند؛ یک پاداش عالی برای جبران آن ۳۰ دقیقه‌ای که در بازی مقابل دماغه سبز حتی نتوانسته بود توپ را لمس کند و آمارش در سراسر جهان بازتاب یافته بود. او گفت: «من هم مثل همه کسانی که اینجا هستند و هر کدامشان از یک ناحیه درد دارند، دردهایی دارم اما در کل حالم خوب است.»

در مجموع، بازیکن رئال سوسیداد در ۵۵ بازی خود ۲۷ گل به ثمر رسانده است (او در رتبه هفتم برترین گلزنان تاریخ تیم ملی و هم‌ردیف موریانتس قرار دارد و تنها دو گل با هیِرو فاصله دارد). این در حالی است که او اولین بازی خود را برای تیم ملی در قالب گروهی از بازیکنان جوان انجام داد که ویسنته دل بوسکه به عنوان یار کمکی برای چند بازی دوستانه پیش از یورو ۲۰۱۶ دعوت کرده بود.

او از آنجا در تیم‌های پایه به دست دلافوئنته سپرد شد و سپس روبرت مورنو در ژوئن ۲۰۱۹ او را به تیم بزرگسالان بازگرداند؛ این اولین لیست تیم ملی بعد از جدایی لوئیس انریکه به دلیل بیماری دخترش بود. او آمد تا ماندگار شود و اگرچه مصدومیت رباط صلیبی او را از جام جهانی قطر محروم کرد (لوئیس انریکه تا آخرین لحظه منتظر او ماند اما شرایط مهیا نشد)، اما او در نقش بازیکن تعویضی با به ثمر رساندن آن گل به تیم ملی انگلیس در فینال، قهرمانی یورو را به اسپانیا هدیه داد.

دلافوئنته معمولاً درباره او تکرار می‌کند: «میکل اویارزابال یک بازیکن در کلاس جهانی است که اگر اسپانیایی نبود، ارزش او را بسیار بیشتر درک می‌کردید.» علاوه بر این، سرمربی تیم ملی هنگام ورودش، او را در میان گروه کاپیتان‌ها قرار داد. در تیم ملی اسپانیا، کاپیتان‌ها بر اساس بیشترین بازی ملی انتخاب می‌شوند، اما سرمربی نام او را به دلیل نفوذ و تاثیری که روی گروه دارد، به این جمع اضافه کرد؛ نفوذی که نیازی به کلمات زیاد ندارد، حتی در برخورد با لامین و دیگر بازیکنان جوان که اویارزابال با شخصیتی کاملاً متفاوت، با نگاهی آمیخته به سرگرمی و تعجب به آن‌ها می‌نگرد.

او توضیح می‌دهد: «هرچه می‌گذرد، مسائل کمتری در فوتبال مرا عصبی می‌کند. در حال پیر شدن هستم، تجربه‌های بیشتری کسب کرده‌ام و در این مسیر یادگیری فکر می‌کنم امروز در وضعیت روحی بسیار سالمی قرار دارم. خانواده‌ای دارم که به من کمک زیادی می‌کنند تا به چیزهایی اهمیت دهم که واقعاً مهم هستند. هرچه می‌گذرد چیزهای کمتری می‌توانند آرامش مرا به هم بزنند.»

در رابطه با محیط پیرامون او، تابستان دو سال پیش ویدئوی استقبال دوستانش در ایبار و مقابل خانه پدری‌اش با موسیقی معروف پس از قهرمانی در یورو ویرال شد. او در آنجا نیز همان نگاه آمیخته به تردید و سرگرمی را داشت؛ نگاهی که معرف شخصیت اوست و مردم خاکا (جایی که معمولاً بخشی از تابستان را در آنجا سپری می‌کند) به خوبی با آن آشنایی دارند. او اولین جام جهانی خود را دقیقاً ۲۰ سال پس از تجربه اولین جام جهانی‌اش به عنوان هوادار تجربه می‌کند؛ زمانی که همراه پدر و مادرش به مسابقات آلمان رفته بود.

یک عکس از آن سفر چند روز پیش به تلفن همراهش ارسال شد. او بدون هیاهو تعریف می‌کند: «بله، پدر و مادرم آن را برایم فرستادند و خوشحال شدم. اکنون اینکه می‌توانم اینجا باشم و این فضا را تجربه کنم...»

بنابراین ما درباره یک رهبر ساکت برای اسپانیا صحبت می‌کنیم؛ تیمی که اکنون به بازی با اروگوئه چشم دوخته است و می‌داند که جام جهانی واقعی از آنجا آغاز می‌شود. او در حال حاضر جایزه بهترین بازیکن زمین (MVP) را در کارنامه دارد که افتخار کوچکی نیست. البته نه برای میکل؛ چرا که او می‌گوید: «برنده شدن این چیزها مرا از خود بیخود نمی‌کند.» این همان اویارزابال است؛ کاذب‌ترین و قدرنادیده‌ترین شماره ۹ دنیا.

منبع: ال‌موندو