گاهی سال ها از یک رابطه یا یک فرصت عاطفی می گذرد، اما خاطره آن همچنان در ذهن باقی می ماند؛ پژوهشگران معتقدند این نوع حسرت نه تنها رایج است، بلکه می تواند چیزهای مهمی درباره تصمیم ها و انتخاب های انسانی به ما بگوید.

به نقل از یورتانگو، برخلاف تصور رایج، گذر زمان همیشه همه حسرت ها را از بین نمی برد؛ بعضی احساس ها در گوشه ای از ذهن باقی می مانند و گاهی با شنیدن یک آهنگ قدیمی یا پیدا کردن عکسی فراموش شده دوباره زنده می شوند.

پژوهشی که در سال 2011 توسط محققان دانشگاه نورث وسترن و دانشگاه ایلینوی در اربانا شمپین انجام شد، تلاش کرد به این سؤال پاسخ دهد که بزرگ ترین حسرت انسان ها در زندگی چیست. در این مطالعه، 370 بزرگسال آمریکایی بین 19 تا 103 سال مورد بررسی قرار گرفتند و نتیجه ای جالب به دست آمد: برای بخش بزرگی از زنان، بزرگ ترین پشیمانی زندگی به روابط عاطفی مربوط می شد.

نتایج نشان داد که پشیمانی های مرتبط با روابط عاطفی در صدر فهرست قرار دارند؛ به ویژه در میان زنان. حدود 44 درصد زنان شرکت کننده اعلام کردند که بزرگ ترین حسرت زندگی شان به عشق یا رابطه ای مربوط می شود که به نتیجه نرسیده یا از دست رفته است. در مقابل، تنها 19 درصد مردان چنین پاسخی داده بودند.

همچنین پژوهش نشان داد افرادی که در زمان انجام مطالعه مجرد بودند، بیش از کسانی که وارد روابط پایدار و متعهدانه جدید شده بودند، به شکست ها و تجربه های عاطفی گذشته فکر می کردند و بیشتر درگیر مرور خاطرات قدیمی بودند. موضوع اصلی این حسرت ها نیز تقریباً در همه روایت ها مشابه بود: همان کسی که از دست رفت.

نیل جی. روز، روان شناس و استاد مدرسه مدیریت کلاگ در دانشگاه نورث وسترن و از پژوهشگران این مطالعه، توضیح داده بود که بسیاری از افراد از عشق های دوران دبیرستان یا کسانی صحبت می کردند که زمانی در زندگی شان حضور داشتند اما به دلایل مختلف رابطه ادامه پیدا نکرد.

یکی از یافته های قابل توجه این بود که افراد تقریباً به یک اندازه از دو نوع تصمیم احساس حسرت داشتند: از یک سو کسانی که کاری انجام داده بودند و بعد آرزو می کردند کاش آن تصمیم را نمی گرفتند و از سوی دیگر کسانی که اقدامی نکرده بودند و بعدها با خود می گفتند: کاش تلاش می کردم.

اما تفاوت مهمی وجود داشت. احساس پشیمانی در کسانی که باور داشتند برای حفظ رابطه یا دنبال کردن فرد مورد علاقه شان تلاش کافی نکرده اند، ماندگارتر بود. این افراد معمولاً سال های بیشتری با حسرت زندگی می کردند.

به گفته پژوهشگران، حسرت های قدیمی بیشتر به فرصت های ازدست رفته مربوط می شوند؛ چیزهایی که فرد احساس می کند می توانست انجام دهد اما انجام نداده است. در مقابل، پشیمانی های تازه تر معمولاً به تصمیم ها و اقدام هایی مربوط می شوند که فرد آرزو می کند کاش آن ها را پس می گرفت.

اگرچه پشیمانی تجربه ای ناخوشایند به نظر می رسد، اما روان شناسان معتقدند این احساس همیشه مخرب نیست. به گفته دکتر روز، پشیمانی در بسیاری از مواقع می تواند کارکردی مفید داشته باشد؛ زیرا به افراد کمک می کند از گذشته درس بگیرند و در آینده انتخاب های متفاوتی انجام دهند.

از نگاه او، سالم ترین شیوه مواجهه با حسرت این نیست که آن را سرکوب کنیم یا وانمود کنیم وجود ندارد. بلکه بهتر است فرد احساسش را بپذیرد، آن را تجربه کند، اما برای مدت طولانی در آن باقی نماند و سپس از آن به عنوان نیرویی برای تغییر و رشد استفاده کند.

به بیان دیگر، هر رابطه، حتی اگر به سرانجام نرسیده باشد می تواند تجربه ای برای شناخت بهتر خود، نیازها و الگوهای عاطفی باشد.

فرهنگ عامه اغلب از مفهوم آن کسی که از دست رفت تصویری رؤیایی می سازد؛ انگار فردی بوده که اگر می ماند، همه چیز کامل می شد. اما واقعیت روابط انسانی پیچیده تر از این تصور است.

گاهی چیزی که از دست می رود، الزاماً بهترین گزینه زندگی نبوده؛ بلکه فرصتی بوده که در آن مقطع به نتیجه نرسیده است. بسیاری از افراد بعد از گذشت زمان و تجربه روابط جدید متوجه می شوند که تصویر ذهنی شان از گذشته، با واقعیت تفاوت داشته است.

از سوی دیگر، امید به تجربه های جدید عاطفی بخش مهمی از عبور از حسرت محسوب می شود. باور به اینکه آینده هنوز می تواند فرصت های تازه ای داشته باشد، برای بسیاری از افراد کمک کننده است. در بخش دیگری از متن، به نظرسنجی مؤسسه YouGov اشاره شده بود که طبق آن، حدود 60 درصد آمریکایی ها به وجود نیمه گمشده یا شریک عاطفی ایده آل باور دارند.

صرف نظر از اینکه فرد به چنین مفهومی اعتقاد داشته باشد یا نه، پیام اصلی پژوهش روشن است: حسرت عاطفی تجربه ای بسیار انسانی است؛ اما قرار نیست مقصد نهایی زندگی باشد. گذشته می تواند چیزی به ما یاد بدهد، اما آینده همچنان فضایی برای انتخاب های تازه باقی می گذارد.

منبع: فرارو