احمد زیدآبادی، کارشناس مسائل سیاسی در یادداشتی با عنوان از جنس نزاع قدرت نبود! در کانال تلگرامی اش نوشت: بزرگ ترین پرسش در مورد حادثهٔ کربلا همواره این است که چرا در اواسط قرن اول هجری چنان فاجعه ای در جهان اسلام و در بین مسلمانان امکان وقوع پیدا کرد؟ این پرسش پاسخ ساده ای ندارد، اما به آن پاسخ های ساده داده می شود.

وی در ادامه افزود: برخی ناظران برون دینی آن را به نزاع قدرت نسبت می دهند و برخی از باورمندان درون دینی هم همین منطق را با الفاظی دیگر پذیرفته اند! حسین اما در هیچ مقطعی از زندگی اش وارد بازی قدرت نشد.

وقتی برادرش حسن که درود خدا بر او باد، پیمان صلح با معاویه را امضاء کرد و تمامی دستگاه قدرت را به او سپرد، حسین ده سال در کنار حسن و ده سال دیگر پس از وفات برادر به صلح نامه، کاملاً متعهد و پایبند ماند و هیچ تخطی از آن نکرد.

بعد از آن هم هیچ گزارشی از تمهید او برای دستیابی به حکومت پس از مرگ معاویه منتشر نشده است. او در مدینه در کمال پاکی و عظمت و وقار می زیست و چندان مورد احترام و علاقهٔ مردم شهر و بزرگان آن بود که وجودش را همچون روشنایی چراغی در محیط زندگی خود می دانستند.

زیدآبادی در ادامه نوشت: این وضع ادامه داشت تا اینکه پیکی از دمشق آمد که او و پسران زبیر و عمر، یا باید به خلاف وجدان خویش و به زور با یزید بیعت کنند و یا اینکه به قتل برسند.

در واقع حسین و خاندان و یارانش قربانی قدرت شدند، قدرتی یکجانبه از طرف امویان که دستگاه خلافت را از ابزاری برای اقامهٔ قسط و عدل و آبادانی و امنیت به وسیله ای برای فرونشاندن شهوات جاه طلبانهٔ خویش از طریق مطیع ساختن بزرگان و برده سازی از تودهٔ مردم تبدیل کردند.

حسین و خاندانش قربانی این نوع نگاه و رویکرد به قدرت شدند چون تن دادن به مرگ برای آنان آسان تر از بردگی یزید و ابن زیاد بود.

او به مظلومانه ترین وجه تن به مرگی بی نهایت باشکوه داد نه برای اینکه به حکومت بر شهری چون کوفه دست یابد بلکه برای اینکه وجه بی رحم و پلید قدرت و زبونی و حقارت بردگان آن را تا ابدالآباد رسوا سازد.