به گزارش "ورزش سه"، سامان قدوس در دو بازی نخست ایران در جام جهانی، از آن بازیکنانی نبود که تصویرش با گل، پاس گل یا یک حرکت انفجاری در ذهن بماند، اما نقش او در ساختار تیم امیر قلعه‌نویی دقیقاً در همان بخش‌هایی تعریف می‌شود که کمتر در قاب تلویزیون برجسته می‌شوند: حرکت بین خطوط، کمک به خروج از فشار، نگه داشتن فاصله‌ها و دویدن بی‌وقفه برای اینکه میانه میدان ایران از هم باز نشود.

قدوس در هر دو مسابقه ایران مقابل نیوزیلند و بلژیک در ترکیب اصلی قرار گرفت. او در بازی نخست برابر نیوزیلند تا دقیقه ۶۵ در زمین بود و مقابل بلژیک هم تا دقیقه ۷۹ بازی کرد. به این ترتیب، هافبک تیم ملی در دو بازی ابتدایی ایران مجموعاً ۱۴۴ دقیقه در زمین حضور داشت و در هر دو مسابقه، یکی از مهره‌های ثابت قلعه‌نویی برای اتصال خط میانی به فاز هجومی بود. 

بازی اول قدوس برابر نیوزیلند، از نظر آماری فعال‌تر بود. ایران در آن مسابقه ۲ بار عقب افتاد و در نهایت با نتیجه ۲ بر ۲ به بازی برگشت. قدوس در این مسابقه ۲۷ پاس داد که ۱۸ پاسش به مقصد رسید و دقت پاس ۶۷ درصدی ثبت کرد. نکته مهم‌تر، نقش او در شکستن خطوط بود: ۱۰ تلاش برای عبور دادن توپ از خطوط نیوزیلند داشت که ۶ مورد موفق بود. این یعنی ۶۰ درصد موفقیت در لاین‌بریک‌ها، آماری که نشان می‌دهد قدوس فقط پاس‌های عرضی و امن نداده، بلکه تلاش کرده توپ را از لایه‌های دفاعی حریف عبور بدهد. 

بازی با بلژیک کاملاً جنس دیگری داشت. ایران برابر یکی از پرستاره‌ترین تیم‌های اروپا با آرایش ۵-۲-۳ بازی کرد و قدوس در کنار سعید عزت‌اللهی در قلب میانه میدان قرار گرفت. در چنین مسابقه‌ای، قدوس کمتر از بازی اول صاحب توپ شد، اما باز هم نقش او در خروج از فشار قابل ردیابی است. 

او مقابل بلژیک ۱۹ پاس داد، ۱۴ پاس صحیح داشت و دقت پاس ۷۴ درصدی ثبت کرد. قدوس همچنین ۵ تلاش برای شکستن خطوط بلژیک داشت که ۳ مورد آن موفق بود. در مسابقه‌ای که ایران بخش زیادی از زمان بازی را در بلوک دفاعی پایین سپری کرد، همین ۳ عبور موفق از خطوط برای نفس گرفتن تیم و انتقال توپ از فشار بلژیک اهمیت داشت. 

مهم‌ترین عدد قدوس در بازی بلژیک اما مربوط به فاز دفاعی بود. گزارش رسمی فیفا نشان می‌دهد او با ۷ فشار مستقیم، بیشترین فشار مستقیم را بین بازیکنان ایران ثبت کرد. این آمار دقیقاً با تصویر کلی بازی هم هماهنگ بود: قدوس بارها نخستین بازیکنی بود که از میانه میدان روی حامل توپ بلژیک فشار می‌آورد، مسیر پاس به دی‌بروینه یا تیلمانس را می‌بست و تلاش می‌کرد بلژیک را به کناره‌ها هدایت کند. 

از نظر فیزیکی هم دو بازی قدوس قابل توجه بود. او مقابل نیوزیلند ۸۰۲۶ متر دوید و مقابل بلژیک این عدد به ۹۴۷۵ متر رسید. یعنی در دو مسابقه نخست ایران، با وجود اینکه هیچ‌کدام را کامل بازی نکرد، مجموع دوندگی‌اش به حدود ۱۷.۵ کیلومتر رسید. 

قدوس در این دو بازی ستاره تیترها نبود. برابر نیوزیلند، رامین رضاییان و محمد محبی با گل و پاس گل دیده شدند. مقابل بلژیک، علیرضا بیرانوند با سیوهایش نور اصلی مسابقه را گرفت و مهدی طارمی با گل مردودش یکی از قاب‌های مهم بازی را ساخت. اما در لایه زیرین بازی ایران، قدوس یکی از مهره‌هایی بود که اجازه نداد فاصله خط دفاع و حمله از هم بپاشد.

اهمیت او برای بازی سوم از همین‌جا می‌آید. ایران مقابل مصر فقط به جنگیدن نیاز ندارد، باید در لحظاتی بازی بسازد، ریتم را کنترل کند و توپ را از فشار بیرون بیاورد. قدوس اگر دوباره در ترکیب قرار بگیرد، احتمالاً مأموریتی متفاوت با بازی بلژیک خواهد داشت: کمتر مقاومت صرف، بیشتر ساختن مسیر حمله.

عکس:محسن داوودی