در مسابقات ورزشی حرفه ای، دیدن بازیکنانی که جوراب های خود را از پشت پاره می کنند یا بر روی آن سوراخ می گذارند (به خصوص در فوتبال) به طور عمدی اتفاق می افتد که چند دلیل علمی، عملکردی پشت آن است، نه فقط یک جوراب پاره معمولی:

جوراب های فوتبال باید تا زیر زانو بیایند تا شین گاردها را نگه دارند. این باعث می شود جوراب ها خیلی تنگ شوند و به عضلات ساق فشار بیاورند. این فشار می تواند گردش خون را محدود کند و در نتیجه باعث گرفتگی یا خستگی عضلانی شود. با بریدن یا سوراخ کردن قسمت پشت جوراب، بازیکن این فشار را کاهش می دهد و اجازه می دهد عضلات آزادتر کار کنند.

وقتی خون نمی تواند آزادانه در عضلات جریان پیدا کند، احتمال گرفتگی یا خستگی زودرس بیشتر می شود. باز کردن سوراخ هایی در قسمت پشت جوراب باعث می شود گردش خون بهتر شود و عضلات بیشتر اکسیژن دریافت کنند. این می تواند به استقامت و عملکرد بهتر در طول مسابقه کمک کند.

جوراب های خیلی تنگ می توانند اصطکاک بیشتری با پوست ایجاد کنند که باعث تاول یا سوزش می شود. سوراخ کردن قسمت پشت جوراب باعث می شود هوا بهتر جریان یابد، عرق کمتر شود و تماس زیاد بین پوست و پارچه کاهش یابد که به جلوگیری از تاول کمک می کند.

بعضی بازیکنان جوراب های گریپ (با قسمت های چسبنده) می پوشند تا پایشان داخل کفش بهتر قرار بگیرد. اما مجبورند جوراب تیمی را هم بپوشند. با سوراخ کردن جوراب بیرونی، می توانند جوراب تخصصی را داخل آن استفاده کنند بدون اینکه احساس فشار زیاد کنند.