به نقل از روزنامه جوان مردم با همه خستگی و اضطراب ها، به استقبال بهار می روند؛ با رسمی دیرینه به نام خانه تکانی که نشانه ای از امید به نو شدن است. اما این سنت قدیمی، در دل سبک زندگی مدرن شهری دیگر آن صمیمیت گذشته را ندارد.

خانه های پرجمعیت دیروز جای خود را به آپارتمان های کوچک داده اند، خانواده های گسترده به خانواده های هسته ای تبدیل شده اند و کمک گرفتن از نزدیکان، کم کم جای خود را به جست وجو در فضای مجازی داده است.

اینجاست که یک آسیب خاموش، آرام و بی صدا وارد زندگی شهروندان می شود. امروز با چند کلیک ساده، ده ها آگهی خدماتی پیش روی ما ظاهر می شود؛ قالیشویی، نظافت منزل، تعمیرات، باغبانی و ده ها عنوان دیگر. ظاهراً همه چیز آسان، سریع و مقرون به صرفه است، اما پشت بسیاری از این آگهی ها، نه نشانی مشخص است و نه هویت قابل پیگیری. در همین خلأ نظارت، برخی مجرمان شب عید خود را می سازند.

پرونده های متعددی در مراکز انتظامی گواه این واقعیت تلخند؛ افرادی که با خودروی قالیشویی به در خانه ها رفته، فرش ها را تحویل گرفته اند و بعد بی هیچ رد و نشانی ناپدید شده اند. خانواده هایی که روزهای پایانی سال به جای بوی عید، با زمین خالی و دل های پراضطراب روبه رو شده اند.

در سوی دیگر، ماجرای کارگران خدماتی است؛ افرادی که با ظاهر موجه وارد خانه ها می شوند، محیط را بررسی می کنند، نقاط ضعف را می سنجند و بعد در فرصتی مناسب، سناریوی سرقت را اجرا می کنند. سرقت هایی که نه تنها اموال، بلکه آرامش روانی خانواده ها را نیز می رباید.

واقعیت این است که بخشی از این آسیب ها، محصول شتاب زدگی ماست. وقتی بدون تحقیق، بدون بررسی سابقه و تنها براساس یک شماره موبایل یا یک تصویر جذاب اعتماد می کنیم، عملاً امنیت خانه مان را به دست ناشناس ها می سپاریم.

در شهری که زندگی هر روز پیچیده تر می شود، اعتماد بی محابا، دیگر یک فضیلت نیست؛ یک ریسک است. شهروندان باید بدانند که مراجعه حضوری به مراکز معتبر، دارای مجوز رسمی و سابقه روشن، هزینه نیست؛ سرمایه گذاری برای امنیت است. داشتن نشانی مشخص، تلفن ثابت، تابلو، پرونده کاری و رضایت مشتریان حداقل هایی است که نباید از آنها چشم پوشی کرد. تحقیق میدانی، پرس وجو از همسایه ها، استفاده از مراکز شناخته شده و پرهیز از آگهی های بی هویت می تواند بسیاری از این پرونده ها را پیش از شکل گیری متوقف کند. هیچ کس دوست ندارد روزهای پایانی سال را در راهروهای کلانتری ها بگذراند، به جای خرید عید، دنبال پرونده و شکایت باشد و به جای لبخند، با نگرانی وارد سال نو شود. خانه تکانی قرار است خانه ها را نو کند، نه زخم تازه ای بر دل خانواده ها بزند. شاید وقت آن رسیده که در کنار تمیز کردن دیوارها و فرش ها، کمی هم غبار ساده باوری را از ذهن مان بتکانیم تا سال نو را با آرامش، نه با حسرت آغاز کنیم.