ریکاردو ساپینتو از استقلال اخراج شد تا سهراب بختیاری زاده یکی از شاگردان محمد مایلی کهن در تیم ملی هدایت آبی پوشان پایتخت را بر عهده بگیرد. مردی که مایلی کهن همواره از او به عنوان یک چهره با شخصیت در فوتبال ایران یاد کرده است.

پیرامون همین اتفاق و البته نتایج ضعیف پرسپولیس با محمد مایلی کهن صحبت کردیم:

سهراب بختیاری زاده هم چهره با اخلاق و متشخصی محسوب می شود و هم اینکه در فوتبال ایران بازیکن بزرگی بوده است. آقا سهراب در جام جهانی 2006 برای من گل زد و قبلاً هم توانایی خود را در استقلال به عنوان سرمربی نشان داده بود ولی متاسفانه ما در فوتبال ایران غریبه پرست هستیم و ترجیح می دهیم به جای استفاده از نیروهای خودمان، سراغ مربیان خارجی برویم. مگر همین آقای ساپینتو با استقلال هفت گل در امارات نخورد؟ این آقا را باید همان زمان برکنار می کردند چون اگر یک مربی ایرانی به جای او چنین نتیجه ای را همراه با استقلال گرفته بود، شک نکنید هنگام بازگشت به ایران سنگبارانش می کردند.

دوکنز نازون و موساجنپو ضعیف هستند؟ دانیل گرا در پرسپولیس کارایی ندارد؟ باور کنید قدر در این رابطه صحبت کرده ام که گاهی اوقات فکر می کنم اصلاً اگر حرف نزنیم بهتر است. من با صراحت به شما می گویم اگر مسئولیت داشتم، بدون هیچ شک و تردیدی ورود بازیکنان خارجی به لیگ برتر ایران را ممنوع اعلام می کردم چون باور کنید ما آنقدر استعداد داریم که احتیاج به بازیکن خارجی نداشته باشیم.

حتماً شما یادتان است که چقدر پشت سر من حرف زدند. می گفتند محمد مایلی کهن نماز جماعت را در تیم ملی اجباری کرده در حالیکه بازیکنان آن مقطع حضور دارند و می توانید از آنها بپرسید چون اصلاً چنین حرکتی انجام ندادم و معتقدم هر کاری باید با اعتقاد باشد. من با صراحت می گویم نماز می خوانم و این نماز باعث شده تا از خیلی مسائل در امان باشم اما هرگز آن را اجبار نکردم. در مورد فرهاد مجیدی می گفتند من به او سخت می گیرم ولی هدفم آینده این بازیکن بود. یک جوان خوش تیپ که در فوتبال ایران مشهور شده و اگر ماشین گرانقیمت هم زیر پایش می گذاشت، امکان داشت مسائل حاشیه ای فراوانی برایش ایجاد شود اما تاکید داشتم پولی که از فوتبال در می آورد را در خریدن ملک و زمین سرمایه گذاری کند.

من در این دنیا کودکی بودم که غیر از خدا و مادرم هیچکس را نداشتم. الهی شکر که به لطف خدا و دعای خیر مادر مرحومه ام، توانستم در مسیر ورزش قرار بگیرم و به جوانان این مملکت خدمت کنم.

وقتی در زمستان سال 74 سرمربی تیم ملی فوتبال ایران شدم، یک عده می گفتند محمد مایلی کهن کجا بوده که حالا سرمربی تیم ما شود؟ اولاً که همان زمان هم گفتم بزرگان و پیشکسوتانی در فوتبال ایران هستند که حتماً خودشان را محق می دانند و من در مقایسه با آنها کسوت کمتری دارم ولی انصافاً نمی شد این وصله را به من چسباند که در فوتبال نبوده ام. 18 سال در پرسپولیس بازی کردم و مربی بودم، در تیم ملی هم دستیار آقای پروین بودم و یشترین کلاس های مربیگری بین المللی را نیز گذرانده بودم. تازه در تیم ملی فوتسال هم به لطف تلاش همه عزیزان توانستم به عنوان سرمربی مقام چهارم جهان را کسب کنم. البته بماند که همان زمان یک عده می گفتند این فوتسال در واقع فوتبال گل کوچک خودمان است و ایران باید هر دوره در آن قهرمان جهان شود ولی دیدیم که اصلاً چنین چیزی نبود. امیدوارم آقایان یادشان نرفته باشد هم تیم ملی فوتسال و هم تیم ملی فوتبال در زمان من کاپ اخلاق را به دست آورد. جام جهانی فوتسال 1992 و جام ملت های آسیا 1996.

چرا اوسمار ویرا با وجود کسب نتایج ضعیف از پرسپولیس برکنار نمی شود؟ این سوال را چرا از من می پرسید؟ این پرسش را از پروفسورهای حاضر در کادر مدیریتی باشگاه پرسپولیس بپرسید. من اصلاً با شخصیت حقیقی آنها کاری ندارم بلکه نگاهم شخصیت حقوقی این افراد است.

حمید درخشان را فوق العاده دوست دارم و قاطعانه می گویم او یکی از بهترین و باهوش ترین بازیکنان فوتبال ایران بوده است. این حرفی هم که می زنم منظورم شخص آقای درخشان نیست بلکه بحث کلی مطرح می کنم. ایشان گلایه کرده که چرا مدیران باشگاه پرسپولیس از پیشکسوتان دعوت نمی کنند تا به باشگاه بروند و مشکلات پرسپولیس را بگویند؟ راستش من با برگزاری چنین نشست هایی خیلی موافق نیستم چون گاهی اوقات چهره های قدیمی دوست دارند این مراسم برگزار شود تا بتوانند آنجا خودشان را نمایش بدهند و در واقع باغچه خود را بیل بزنند!