به گزارش پارسینه ، او در 75سالگی و بنا بر اعلام خانواده اش، صبح روز شنبه در آرامش و در کنار نزدیکانش چشم از جهان فروبست. علت مرگ اعلام نشده است.

ویلی کولون، متولد 28 آوریل 1950 در جنوب برانکس نیویورک، فرزند مهاجران پورتوریکویی بود و از کودکی در فضایی رشد کرد که با مهاجرت لاتین تباران، موسیقی کاراییبی و زندگی خیابانی گره خورده بود. او موسیقی را در 12سالگی با ترومپت آغاز کرد، اما خیلی زود ترومبون را به ساز اصلی خود بدل ساخت؛ سازی که بعدها امضای صوتی او و یکی از عناصر کلیدی صدای نیویورک در سالسا شد.
کولون در 16سالگی نخستین آلبوم خود با عنوان ال مالو را منتشر کرد و همکاری تاریخی اش با خواننده فقید، هکتور لاوو، آغاز شد؛ دوئتی که در دهه های 60 و 70 میلادی، سالسا را از محافل محلی به صحنه های جهانی رساند. موسیقی او ترکیبی جسورانه از جَز، مامبو، چاچاچا و ریتم های بومی پورتوریکو بود و هم زمان روایت گر تجربه مهاجران لاتین در ایالات متحده بود.

در دهه 70، کولن با معرفی روبن بلادس به عنوان خواننده گروهش، مسیر تازه ای برای سالسا گشود؛ مسیری که به سالسا اندیشمند شهرت یافت. آلبوم سیمبارا ، حاصل این همکاری، با فروش بیش از سه میلیون نسخه به یکی از تأثیرگذارترین آثار تاریخ این ژانر تبدیل شد و مضامین اجتماعی و سیاسی را به مرکز توجه آورد.
کارنامه کولن شامل بیش از 40 آلبوم، فروش حدود 30 میلیون نسخه در سراسر جهان، 15 گواهی طلایی، پنج پلاتینیوم و 10 نامزدی جایزه گرمی است. او در سال 2004 جایزه یک عمر دستاورد آکادمی لاتین گرمی را دریافت کرد. افزون بر موسیقی، کولن چهره ای فعال در حوزه اجتماعی بود و از نهادهای مرتبط با حقوق مهاجران و سلامت جامعه لاتین حمایت می کرد.
ویلی کولن با ترومبون خود پلی میان کاراییب و نیویورک ساخت و نشان داد موسیقی می تواند هم صدا باشد و هم هویت. میراث او، فراتر از نت ها و آلبوم ها، در حافظه فرهنگی نسل ها باقی خواهد ماند.