به نقل از فرادید، یک تابوت سفالی با قدمت 2300 سال با دوازده پایه، طی کاوش هایی در پالاورام از حومه های چنای در ایالت تامیل نادو کشف شده است.

به گفته آم وی سوبرامانیام، باستان شناس ناظر، این کشف شواهد قانع کننده ای از شکوفایی یک فرهنگ مگالیتیک (خرسنگ) در پالاورام بیش از دو هزار سال پیش ارائه می دهد. سوبرامانیام توضیح می دهد: این تابوت سفالی نشان دهنده حضور جامعه ای یکجانشین در سده سوم پیش از میلاد است که توانایی فناورانه تولید ظروف تدفینی سفالی پیشرفته را داشته اند. شکل و مهارت بکاررفته در ساخت این سازه حاکی از درک پیشرفته از معماری تدفینی و نیز تولید سفال است.

گمان می رود این تابوت به حدود سده سوم پیش از میلاد تعلق داشته باشد؛ دوره ای که در آن، جنوب هند میزبان جوامع پیچیده ای بود که در تجارت دوربرد و تبادلات فرهنگی منطقه ای مشارکت داشتند. وجود چنین ظرف تدفینی با ساختاری تااین حد پیچیده و فکرشده، این دیدگاه را تقویت می کند که ساکنان منطقه کوچ نشین نبوده اند، بلکه بخشی از جامعه ای سازمان یافته و برخوردار از مهارت های فناورانه بوده اند.

جالب اینجاست که در این محوطه، پیش تر هم یافته های مهمی به دست آمده است. نزدیک به 140 سال پیش، الکساندر رِئا، باستان شناس بریتانیایی، تابوت باستانی دیگری را در تپه های پالاورام کشف کرد که حاکی از اهمیت دیرشناخته شده ی باستان شناختی این منطقه است. با این حال، کاوش های نظام مند سال ها به دلیل اختلافات حقوقی بر سر مالکیت زمین به تعویق افتاده بود و ASI تنها پس از صدور رأی دادگاه در اواخر سال گذشته توانست فعالیت خود را از سر گیرد.

ASI برای تعیین قدمت دقیق تابوت، قصد دارد از روش تاریخ گذاری ترمولومینسانس (گرماتابی) استفاده کند. تحلیل های بیشتر می تواند اطلاعاتی درباره شیوه های تدفین، سلسله مراتب اجتماعی و فرهنگ مادی در تامیل نادوی اوایل دوره تاریخی فراهم آورد.

این کشف نه تنها غنای باستان شناختی پالاورام را نشان می دهد، بلکه بر ضرورت فوری حفاظت از این محوطه برای پژوهش های آینده نیز تأکید دارد. با ادامه کاوش ها، پژوهشگران امیدوارند این تابوتِ دوازده پایه بینش عمیق تری درباره زندگی و مرگ جامعه ای باستانی و کمتر شناخته شده در جنوب هند ارائه دهد.