به نقل از روزنامه قدس، همه ما نسبت به گرانی حساس هستیم؛ چون آرامش اقتصادی را خدشه دار می کند و قدرت خریدمان را کاهش می دهد. به ویژه اگر این گرانی غیرمنطقی باشد و نشانه ضعف و کم کاری یا سوءاستفاده ای باشد، قابل تحمل نیست و احتمالاً اعتراض خود را به شکل های مختلف در فضای حقیقی و مجازی ابراز می کنیم.

اما نگاهمان به ارزانی چیست؟ نسبت به آن حساسیت داریم؟ آیا ارزانی بدون منطق اقتصادی مایه خوشحالی است یا نگرانی؟ مگر می شود نسبت به ارزانی هم نگران بود؟

هفته گذشته کالاهایی مثل مرغ و تخم مرغ کاهش قیمت شدیدی را تجربه کردند و حتی به زیر قیمت ماقبل آزادسازی نهاده های دامی رسیدند. کاهش قیمتی که احتمالاً به دلیل افزایش عرضه و کاهش تقاضا در پی خریدهای احساسی ماه گذشته مردم بود.

اما ارزانی غیرمنطقی که قیمت تخم مرغ را به کمتر از قیمت دان مرغ می رساند، جای خوشحالی ندارد؛ چون نتایجش را تا همین یک ماه آینده با کاهش تولید و کمیاب شدن کالا و افزایش سرسام آور قیمت همین اجناس می توان دید!

ارزانی از هر نوعش در نگاه نخست برای مصرف کننده خوشایند به نظر می رسد و اگر ناشی از عملکرد طبیعی بازار مثل افزایش بهره وری یا کاهش هزینه ها باشد، جای خوشحالی هم دارد، اما کاهش غیرعادی و غیرمنطقی قیمت ها و گاه سقوط قیمت ها به زیر قیمت تمام شده تولید، به همان اندازه گرانی بی رویه، مضر است.

ارزانی بی دلیل هم مثل گرانی بی دلیل، نشانه ضعف در کنترل و تنظیم بازار و بروز نوسان های مخرب است و نتیجه اش زیان تولیدکننده خواهد بود که نه تنها قدرت خرید بلندمدت، بلکه امنیت اقتصادی مصرف کننده را نیز در آینده به چالش می کشد.

اما چرا نسبت به ارزانی بدون منطق و ناعادلانه بی تفاوت هستیم و نه تنها اعتراضی به آن نداریم، بلکه اندک صدای اعتراض تولیدکننده را هم نمی شنویم و همراه نمی شویم؟ دلیلش را شاید بتوان در رویکرد مصرفی جامعه جست که عموم مردم را در موضع مصرف کننده نشانده تا زمینگیر شدن تولیدکننده را به بی تفاوتی طی کند.

رویکردی که گرچه مطابق منفعت کوتاه مدت مصرف کننده است، اما هزینه هایش را به زودی و با چهره کمبود و گرانی به همان مصرف کننده رخ می نمایاند و هزینه های پنهان دیگری را هم بر اشتغال و امنیت تولید تحمیل خواهد کرد.

اما در جامعه روبه رشدی که سال هایش را به نام اشتغال و اقتصاد و تولید نام گذاری کرده ایم، چنین رویکردی نمی تواند به حرکت و جهش اقتصادی بینجامد. ما وقتی به چنین رشدی می رسیم که بتوانیم منافع بلندمدت را بر منفعت طلبی کوتاه مدت ترجیح دهیم.