به نقل از فرادید، گونه جدیدی از کروکودیلومورف که حدود 215 میلیون سال پیش می زیسته، در بریتانیا شناسایی و توصیف شده است.

بخش اول نام گونه Galahad، از شوالیه ای در افسانه های آرتوری گرفته شده که به راستی و اخلاق مشهور بود و نشان دهنده ایستادن عمودی این کروکودیلومورف است. بخش دوم نامش jonesi، به افتخار دیوید ریز جونز، معلم مدرسه انتخاب شده است.

ایوان بودنهام، دانشجوی دکتری و نویسنده اصلی مقاله می گوید: ما آن را به نام معلم فیزیک مدرسه ام نامگذاری کردیم. آقای جونز معلم فوق العاده ای بود؛ نه تنها توضیح مفاهیم را به خوبی بلد بود، بلکه به راستی علاقه مند به علوم بود. این واقعاً الهام بخش من بود.

این گونه جدید در مجله The Anatomical Record توصیف و نام گذاری شده است.

فسیل این کروکودیل باستانی از مجموعه ای از ساختارهای زمین شناسی به نام رسوبات شکاف به دست آمده که در دو سوی کانال بریستول در جنوب ولز و جنوب غرب انگلستان یافت می شوند.

در اواخر دوره تریاس، این منطقه یک محیط ساحلی با سیستم کارست سنگ آهکی بود که با گذر زمان پر از حفره ها و غارها می شد، شبیه مناطقی در شبه جزیره بالکان یا جنوب شرق آسیا.

این به آن معناست که بقایای حیواناتی که روی سطح می مردند، به درون این غارها شسته شده و سپس با رسوبات پوشانده می شدند. با گذر زمان، این شکاف ها با استخوان های انواع حیواناتی که بین حدود 230 تا 200 میلیون سال پیش در این منطقه می زیستند، پر شدند.

این شامل برخی از قدیمی ترین دایناسورها مانند تکودونتوسوروس و پندریگ و همچنین خزندگان کوچکتر مانند کریپتووارانوییدس، یکی از قدیمی ترین مارمولک ها، ترورداتوت شبیه مارمولک شاخدار و کوئنئوسوروس، خزنده ای که می توانست پرواز کند می شود.

همچنین حیوانی به نام ترستریسوکوس وجود داشت که از همان گروه بزرگ کروکودیل های امروزی (کروکودیلومورفا) بود، اما یکی از اجداد اولیه آن ها محسوب می شد. بر خلاف تمساح ها و الگیتورهای امروزی، او پاهای بلند و باریک داشت و تمام عمرش را روی خشکی می گذراند.

بودنهام توضیح می دهد: پروژه دکتری من بررسی روابط تکاملی این کروکودیل های اولیه است. بنابراین توصیف دقیق آناتومیکی این نمونه انجام شد و با دیگر کروکودیل های اولیه مقایسه شد تا مشخص شود آیا نمونه ای از ترستریسوکوس است یا گونه ای جدید.

تیم پژوهشی 13 تفاوت کلیدی یافت و این کافی بود تا این نمونه به عنوان یک گونه کاملاً جدید نامگذاری شود. بسیاری از این تفاوت ها به مچ دست حیوان مربوط می شد که استخوان های مچ کوتاه تر و ضخیم تری نسبت به گونه شناخته شده داشت.

این کشف، قطعه ای دیگر به تنوع رو به رشد حیوانات منطقه در اواخر تریاس می افزاید؛ دوره ای که پیش از رویداد انقراض جمعی تریاس-ژوراسیک بود که تغییرات عظیمی در جانوران و گیاهان جهان ایجاد کرد.

با ثبت حیوانات پیش از این رویداد و واکنش آن ها، محققان می توانند بهتر بفهمند که گونه ها چگونه در مواجهه با تغییرات و تحولات بزرگ رفتار می کنند.