به نقل از روزنامه فرهیختگان این مواضع نشان داد ایران در هرگونه جنگ محتمل آتی قائل به جنگ مدیریت شده نبوده و از همان ابتدا در پی واردکردن ضربات جدی و نهایی برمی آید؛ زیرا پیش ازاین فرض می شد با وقوع جنگ، تهران برای جلوگیری از تشدید، تنها با نبرد و شلیک مداوم در پی فرسوده کردن ناوهای هواپیمابر برمی آید تا آن ها همانند جنگ در یمن ناگزیر به عقب نشینی گردند.

سلاح های ضد ناو

ایران سلاح ها و راهکارهای متعددی برای ضربه به ناوهای هواپیمابر آمریکا دارد و بخشی از سناریوها و سلاح های آن در نبرد دریایی یمن با آمریکا به کار گرفته شدند که نتیجه آن آسیب، فرسایش و خروج ناوها از نبرد بود. در ادامه به تعدادی از سلاح های مناسب برای حمله به ناوگان آمریکا اشاره شده است.

1- پهپاد شاهد 136

پهپاد انتحاری شاهد 136، با قابلیت نصب دوربین، هدایت در طول مسیر، دقت در هنگام اصابت و حرکت گروهی در قالب دسته پهپادها یک سلاح ویژه برای گرفتار ساختن ناوگان آمریکا در منطقه است. حداکثر برد این پهپاد در نمونه های مختلف، 900، 1500 و 2500 کیلومتر است.

اخیراً بر روی انواع جدید شاهد 136، کلاهک سنگین و قوی تر و موتور پرسرعت نصب شده اند. تغییر کلاهک های 50 کیلوگرمی به 90 کیلوگرمی و تعویض موتور ملخی با موتور مینی جت، باعث تولید نمونه های جدیدی شده اند، به گونه ای که به شاهد با موتور مینی جت، شاهد-238 گفته می شود. در امواج متعدد و در هر موج، پرتاب 100 الی 200 پهپاد به سمت ناو هواپیمابر، ضمن مشغول سازی و اشباع پدافند، به اتمام ذخایر موشکی و خستگی جنگنده ها می انجامد. با کلاهک های سنگین، هر دسته در مجموع حاوی 9 تا 18 تن مواد منفجره خواهد بود.

2- پهپاد شاهد 101

پهپاد شاهد 101 ابعاد کوچکی داشته و کلاهک سبک تری حمل می کند اما مهلک بوده و برد یک هزارکیلومتری دارد. روی زمین یکی از اهداف این پهپاد، نفوذ به مناطق به شدت محافظت شده و حتی یافتن و انهدام سامانه های پدافندی با بهره گیری از مقطع راداری کم و پرواز در ارتفاع پایین است. این پهپاد برخلاف شاهد-136 که به طور کامل ذخیره شده و در کشیک نظامی قرار می گیرد، قابلیت ذخیره سازی به صورت مجزا یا دمونتاژ شده را دارد. تنها در هنگام استفاده، قطعات این پهپاد مانند بدنه و بال ها به صورت دستی مونتاژ شده و پرتاب می گردد. در ساحل و دریا، این ویژگی می تواند به معنای ذخیره سازی و پرتاب ایمن در کوتاه ترین زمان ممکن باشد. پهپادهای شاهد 101 برای حملات دسته ای، سرکوب شناورهای مدافع ناو هواپیمابر و ضربه به پدافند مستقر بر آن ها کارایی دارند.

3- پهپاد شاهد 129 و 139

خانواده شاهد علاوه بر پهپادهای انتحاری شامل پهپادهای شناسایی-رزمی می شود. این پهپادها با سامانه های شناسایی دوربرد و قیف اپتیکی، تجهیزات جنگ الکترونیک و وسایل ارتباطی پیشرفته تر، در قالب حملات ترکیبی همراه با پهپادهای انتحاری می توانند به ناوهای هواپیمابر نزدیک شوند. پهپادهای انتحاری یک طرفه بوده و نیازی به بازگشت ندارند اما پهپادهای شناسایی-رزمی پس از هر مأموریت به پایگاه باز می گردند؛ باتوجه به این تفاوت، آن ها از قطعات گران قیمت تری ساخته شده و بزرگتر از پهپادهای انتحاری هستند. ازاین رو تعدادشان کمتر بوده و نباید از این هواگردها به تنهایی برای حمله استفاده کرد؛ به کارگیری ترکیبی در همراهی با پهپادهای انتحاری، به این هواگردها که تجهیزات شناسایی و ارتباطی بهتری دارند، اجازه می دهد موقعیت ناوگان آمریکا بهتر کشف شده و ضربات دقیق تری به آن ها وارد شود.

4- موشک های خلیج فارس و فاتح مبین

برد موشک خلیج فارس 300 و موشک فاتح مبین 500 کیلومتر است. با این دو موشک می توان از ساحل، ناوهای نزدیک به آب های کشور را هدف قرار داد. برد 300 و 500 کیلومتری این موشک ها نسبت به برد موشک های زمین به زمین کم بوده، اما برای جنگ های دریایی مناسب است. وجود این موشک ها می تواند باعث احتراز ناوگان دریایی دشمن از سواحل شود که خود بر نوع سلاح های به کاررفته و دقتشان اثرگذار است. ناوهای دشمن برای جنگ الکترونیک و کمک به موشک ها برای پیمایش در عمق خاک دشمن، مؤثرند و کوتاه شدن دستشان از سواحل هدایت موشک ها را دشوار می کند. ازسوی دیگر چنین موشک هایی از انواع بالستیک تاکتیکی بوده، با ابعاد کوچک و شیوه شلیکشان که مایل پرتاب است، قابلیت نصب روی شناورهای نظامی را دارند؛ ازاین رو با نصب بر شناورها آن ها به اصطلاح ویژگی کشویی یافته و اگر شناور حامل در 500 کیلومتری ساحل مستقر گردد، ایران با موشک فاتح مبین می تواند اهدافی در یک هزارکیلومتری ساحل جنوب را هدف گیرد. خلیج فارس و فاتح مبین هر دو در دماغه کلاهک دارای دوربین هستند. دوربین فاتح مبین حرارت یاب بوده و در شب و آب وهوای نامساعد نیز کارایی دارد.

5- موشک کروز ابومهدی

موشک های کروز نسل قبل ایران بردی حداکثر تا 300 کیلومتر دارند اما موشک ابومهدی که نسخه ضدکشتی موشک زمین به زمین سومار است، بردی برابر با 1350 کیلومتر دارد؛ هرچند برد آن همانند سومار می تواند به تقریباً دوبرابر نرخ فعلی و 2500 کیلومتر برسد. این موشک علاوه بر استقرار ساحلی، به راحتی روی ناوهای جنگی و شناورهای نظامی نصب می گردد.

6- موشک قاسم بصیر

ایران سابقه شلیک موشک های میان برد به سمت دریا را دارد اما پس از آن، اطلاعات دقیقی از اهداف و برد اعلام نشد. ازاین رو داده قابل اتکایی وجود ندارد. آنچه در این میان قابل پیش بینی است، امکان رسیدن ایران به برد بالای هزار کیلومتر در موشک های بالستیک ضد کشتی است؛ چنین پیش بینی ای با در نظر گرفتن تولید موشک جدید قاسم بصیر امکان پذیر شده است. این موشک در پیامد درس های گرفته شده از عملیات وعده صادق-2 طراحی شد.

در وعده صادق-2 با استفاده از موشک های پیشرفته تر، حمله موشکی به رادارها، هک و جنگال روی سامانه های پدافندی موشک های بیشتری اصابت کردند اما دو مشکل وجود داشت؛ گرچه سامانه های پدافند موشکی مختل شدند اما سامانه های جنگ الکترونیک رژیم صهیونیستی بر سیستم هدایت و هدف گیری نهایی کلاهک ها اختلال کردند. ازسوی دیگر دقت اصابت ها مطلوب نبود. برای فائق آمدن بر این دو مشکل، ایران تجهیزات اپتیکی بر کلاهک موشک های خود نصب کرد؛ این دوربین باعث می شد فریب و اختلال در مرحله شیرجه و در نزدیکی هدف بی اثر گردد، زیرا دوربین با تطبیق عکسی که از هدف داشت به سمت آن حرکت می کرد و جنگ الکترونیک رژیم باعث اختلال در موقعیت یابی نمی شد؛ اپتیک مزبور همچنین قابلیت هدف یابی بهتری را در اختیار می گذاشت تا دقت به میزان مطلوبی برسد.

در رونمایی از موشک قاسم بصیر مشخص شد بدنه موشک همانند موشک حاج قاسم است که خود شباهت هایی با پلتفرم خیبرشکن و دزفول دارد. بر اساس تصاویر و نام گذاری، قاسم بصیر نمونه ارتقا یافته نسبت به موشک حاج قاسم است که ارتقا بر کلاهک و با نصب تجهیزات اپتیکی صورت گرفته است. موشک حاج قاسم بردی اعلامی معادل 1450 کیلومتر دارد که نشانگر برد نمادین در نشان دادن فاصله ایران تا تل آویو است. گفته می شود برد نهایی این موشک می تواند به 1800 کیلومتر برسد. یمن با استفاده از پلتفرم مشابه به برد 2150 کیلومتر دست یافته است. بردی که برای بصیر گمانه زنی شده 1200 کیلومتر است اما به نظر می رسد برد این موشک به راحتی به 1450 کیلومتر می رسد.

کماکان اطلاعی از کارایی موشک مزبور در دست نیست. از این موشک چند ماه قبل از جنگ 12 روزه رونمایی شد اما در جنگ مورداستفاده قرار نگرفت؛ یک احتمال عدم تولید انبوه و استقرار عملیاتی بود که قابل رد است زیرا موشک ها وقتی رونمایی می گردند که تولید انبوه شده اند. احتمال پررنگ تر وجود این موشک در شهرهای زیر زمینی پیشرو در غرب کشور است که خط مقدم مقابله با رژیم بودند و بر همین مبنا اغلب موشک های بالستیک اصطلاحاً اسراییل زن ایران در این پایگاه ها مستقر بودند و در پی عملیات هدف گیری ورودی ها، به طور موقت در پایگاه ها محبوس شدند.

بااین وجود وزیر دفاع پس از جنگ 12 روزه در تهدید رژیم بر اساس چهارچوب بازدارندگی، به عدم استفاده از قاسم بصیر در طول جنگ اشاره کرد تا بگوید در جنگ آتی تهران با به کارگیری آن تل آویو را در محذوریت قرار می دهد. این توصیفات حکایت از آن دارد که موشک قاسم بصیر توانمندی های بزرگی از لحاظ دقت دارد. این موشک به فاتح مبین شباهت دارد ولی بردی دو تا سه برابر بیشتر دارد. قاسم بصیر در برابر اهداف ثابت زمینی کارآمد است زیرا مختصات هدف پیش از حرکت در اختیارش قرار می گیرند اما با روش هایی می توان آن را در برابر اهداف متحرک دریایی به کار گرفت. ارائه مختصات حدودی ناوگان آمریکایی پیش از حرکت و ارائه موقعیت دقیق به وسیله پهپادهای شناسایی-رزمی می تواند مشکلات هدف یابی را کاهش دهد. روش مکمل استفاده از کلاهک های بارشی برای تضمین خسارت است.