به نقل از خبر آنلاین، نوزاد انسان در مقایسه با بسیاری از پستانداران، به شکلی حیرت انگیز ناتوان و وابسته به مراقبت والدین به دنیا می آید. پژوهشگران می گویند این وضعیت نتیجه پیچیده ای از مغز بزرگ، ایستادن روی دو پا و محدودیت های انرژی مادر است.

نوزادان انسان در مقایسه با سایر حیوانات، به شکلی خیره کننده ناتوان متولد می شوند. یک کره اسب می تواند چند ساعت پس از تولد بایستد و نوزاد شامپانزه بلافاصله به موهای مادرش می چسبد. اما نوزاد انسان تا ماه ها نمی تواند دمای بدن خود را تنظیم کند یا به طور مستقل حرکت کند

اسکات تراورز، پژوهشگر تنوع زیستی، در بررسی این پدیده به نظریاتی می پردازد که نشان می دهند چرا تکامل، انسان را به این سمت سوق داده است.

تنگنای زایمان: تقابل مغز و لگن

برای دهه ها، زیست شناسان تکاملی به توضیحی مرکزی به نام تنگنای زایمان (Obstetric Dilemma) اشاره کرده اند. این فرضیه که در اواسط قرن بیستم مطرح شد، معتقد است انسان ها با یک داد و ستد تکاملی منحصربه فرد روبرو هستند:

دوقسمتی شدن (Bipedalism): راه رفتن روی دو پا باعث شد لگن انسان برای بهره وری در حرکت، باریک تر و پیچیده تر شود.

مغز بزرگ (Encephalization): رشد چشمگیر مغز در گونه هومو ، اندازه سر جنین را افزایش داد.

طبق مطالعه ای در سال 1995 در مجله Evolutionary Anthropology، این دو عامل باعث ایجاد یک مشکل بزرگ شد: سرهای بزرگتر جنین باید از مجرای زایمانی عبور کنند که به دلیل راه رفتن روی دو پا، محدود و پیچ خورده است. مغز نوزاد انسان در بدو تولد حدود 25 تا 30 درصد حجم بزرگسالی خود را دارد، در حالی که این رقم در شامپانزه ها 40 درصد است. اگر دوران بارداری انسان طولانی تر می شد تا نوزاد به بلوغ عصبی شامپانزه برسد، سر جنین آنقدر بزرگ می شد که عبور از لگن مادر غیرممکن بود.

فرضیه EGG: محدودیت انرژی مادر

در دهه اخیر، محققان توضیح مکمل دیگری را پیشنهاد کرده اند: فرضیه انرژی زایی دوران بارداری و رشد (EGG). طبق مطالعه ای مشهور در سال 2012 از مجله PNAS، محدودیت اصلی طول دوران بارداری ممکن است تنها ابعاد لگن نباشد، بلکه هزینه متابولیک بارداری برای مادر است.

در پایان دوران بارداری، مصرف انرژی مادر به حدود دو برابر نرخ متابولیک پایه می رسد. بر اساس این مدل، زایمان زمانی رخ می دهد که تقاضای انرژی جنین از توانایی مادر برای تامین ایمن آن فراتر رود. در واقع، زایمان یک نقطه تعادل میان مکانیک لگن، رشد مغز جنین و عرضه انرژی مادر است.

در زیست شناسی تکاملی، گونه ها به دو دسته دیررس (Altricial) مانند پرندگان که ناتوان متولد می شوند و زودرس (Precocial) مانند اسب ها که بالغ متولد می شوند، تقسیم می شوند. انسان ها جایی در این بین، اما متمایل به دسته دیررس قرار دارند.

انعطاف پذیری عصبی: بخش بزرگی از رشد مغز پس از تولد و در یک محیط اجتماعی غنی رخ می دهد. این امر اجازه می دهد تا شبکه های عصبی تحت تأثیر ورودی های محیطی شکل بگیرند.

پرورش مشارکتی: ناتوانی نوزاد باعث شده تا مادران به ندرت آن ها را به تنهایی بزرگ کنند. تحقیقات کتاب Mothers and Others نشان می دهد که مراقبت توسط پدران، مادربزرگ ها و سایر اعضای گروه، محور تکامل انسان بوده و باعث تقویت پیوندهای اجتماعی و انتقال فرهنگی شده است.

تحلیل های جدیدتر، مانند مطالعه سال 2015 در PLOS One، نشان می دهند که لگن زنان به آن شکلی که قبلاً تصور می شد، محدودکننده نیست. واقعیت این است که تکامل با چندین متغیر به طور همزمان بازی می کند.

در نهایت، نوزادان ما ناتوان به دنیا می آیند چون تکامل ویژگی های برتری را ترجیح داده است:

مغزهای بزرگ و باهوش

راه رفتن عمودی و کارآمد

بقای مادر و سیستم های اجتماعی مشارکتی

دوران طولانی یادگیری

نتیجه این معامله، موجودی است که در بدو تولد حتی نمی تواند سرش را بالا نگه دارد، اما همان نوزاد در نهایت زبان، ریاضیات، سمفونی و فضاپیماها را خلق می کند. از دیدگاه یک زیست شناس تکاملی، این یک معامله استثنایی است.