به نقل از فرادید: ویم وَن دِن هیوِر عکاس، تصویر ثبت شده توسط دوربین تله ای خود را که با حرکت فعال می شود، بررسی می کند. این تصویر استخوان بندی فرسوده و متروک یک ساختمان رهاشده در کولمانسکاپ نامیبیا را نشان می دهد؛ روستایی معدنی که روزگاری پرجنب وجوش بود و حالا به شهر ارواح تبدیل شده است. هیچ انسانی در اطراف دیده نمی شود.

تله دوباره فعال شد. همان منظره شبانه مه آلود و وهم آلود که در نهایت خالی و متروک است و گویی با طعنه به عکاس آفریقای جنوبی نگاه می کند.

تله برای سومین و آخرین بار فعال می شود. ون دن هیِور با ناباوری به چشمان سیاه یک حیوان که به ندرت توسط انسان دیده می شود، خیره می ماند و در آن ها تحقق تصویری را می بیند که ده سال پیش در ذهنش شکل داده بود.

از زمان ثبت این عکس که ویم ون دن هیِور را در اکتبر گذشته به دریافت جایزه معتبر عکاس حیات وحش سال رساند، میلیون ها نفر در سراسر جهان این عکس را دیده اند؛ عکسی که شکل شبح وار کفتار قهوه ای را در کنار ساختمان متروکه به تصویر می کشد.

هیور درباره بازخورد این تصویر گفته: خیلی ها از طریق شبکه های اجتماعی با من تماس گرفته اند، هزاران نفر … تقریباً صدها هزار نفر. نمی توانم به همه پاسخ بدهم، اما تجربه بی نظیری بود.

بازدیدکننده شهر ارواح که توانست از بین 60.635 اثر دیگر جایزه سالانه موزه تاریخ طبیعی لندن را کسب کند، توسط داوران عکسی وهم انگیز و در عین حال مسحورکننده توصیف شد که داستانِ از دست دادن و مقاومت را روایت می کند.

صحنه رؤیایی

ون دن هیور که علاقه پدرش به عکاسی از حیات وحش را به ارث برده و تورهای جهانی عکاسی از حیات وحش و طبیعت را اداره می کند، ایده عکس برنده جایزه خود را ده سال پیش، در نخستین بازدیدش از کولمانسکاپ، شکل داد.

پس از کشف ذخایر گسترده الماس در سال 1908، اینجا به شهری پرجنب وجوش با قصابی، نانوایی و اداره پست تبدیل شد. اما تا اواخر دهه 1950، با اتمام ذخایر معدنی مجاور، ساختمان های آن نه توسط جویندگان ثروت بلکه توسط تپه های شنی و گاه و بی گاه گونه ای از حیوانات لاشه خوار اشغال شد.
کفتار قهوه ای که توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) در دسته نزدیک به تهدید قرار گرفته، جمعیتی نزدیک به 4000 تا 10.000 در حیات وحش دارد و شماری از آن ها از آن زمان در کولمانسکاپ زندگی می کنند.

به عقیده ی ناتالی کوپر، زیست شناس موزه تاریخ طبیعی، ماهیت دورافتاده این شهر و وعده پناهگاهی در برابر باد که توسط سازه های متروک آن فراهم می شود، آن را مکانی ایده آل برای ایجاد لانه کرده است.

موتور خلاقیت ون دن هیوِر به محض دیدن ردپاها در شن های کنار یکی از ساختمان ها به کار افتاد. ساختمان در سمت چپ، کفتار در سمت راست: او تصویر رؤیایی خود را در ذهنش تجسم کرد.

صحنه را در ذهنم ساختم. تمام مدت برنامه ریزی کرده بودم. می خواستم آن لحظه خاص درست همان گونه که بود ثبت شود.

مشکلی که او به زودی دریافت، ثبت تصویر بود. پس از گذراندن ساعات بی شمار در غروب ها و سپیده دم ها بدون نتیجه در کولمانسکاپ با دوربین در دست، ون دن هیوِر پذیرفت که برای ثبت حیوانی که به گفته نگهبانان محلی، تنها هر شش هفته یک بار از این منطقه عبور می کند، نیاز به تغییر استراتژی دارد.

دوربین تله ای مسیر موفقیت را فراهم کرد اما هیچ تضمینی وجود نداشت. مشکلات مربوط به فاصله کانونی و نورپردازی که با حضور چراغ های امنیتی مجاور پیچیده شده بود، با نیاز به پیش بینیِ دقیق مسیر ورود کفتار به کادر، تشدید شد.

با استفاده از فلاش هایی که توسط دو راه انداز (trigger) رادیویی فعال می شدند و در دو طرف قرار داشتند، حتی چند اینچ اشتباه می توانست ترکیب تصویر را خراب کند.

باید در موقعیت درست قرار می گرفت، نه یک متر جلوتر، نه یک متر عقب تر: درست همان جا. این کار زمان زیادی برد، ناامیدی زیادی داشت و اغلب هیچ چیزی برای نشان دادن نبود، فقط به یک تصویر رسیدم که حاصل تلاشم است و واقعاً همان یک تصویر است.

با این حال، همه این ساعات سخت، به علاوه تجهیزات ازدست رفته بر اثر عوامل بیابان، ارزشش را داشت، چون هیوِر در آن شب سرنوشت ساز، برای سومین بار تله اش فعال شد.

بلافاصله فهمیدم این همان عکسی است که طی 10 سال گذشته به دنبالش بودم. این همان لحظه تحقق آرزویم بود. مه از اقیانوس اطلس وارد شده بود و حالتی وهم آلود به صحنه بخشیده بود. این بخشی از زیبایی تصویر بود.

تصویر کفتارها به عنوان حیواناتی حیله گر و زیرک در انیمیشن کلاسیک دیزنی 1994 به نام شیرشاه ، به شهرت منفی آن ها منجر شد.

به دلیل این برداشت منفی، هرگز فکر نمی کردم عکسی با کفتار قهوه ای یا حتی هر کفتاری انتخاب شود. بنابراین خیلی خوشحال شدم که به نقطه ای رسیدم که عکس برنده سال یک کفتار قهوه ای بود و مردم ناگهان می بینند آن ها چندان هم بد نیستند، حیوانات جالبی هستند. ما باید از آن ها محافظت کنیم و مراقبشان باشیم، چون شایسته جایگاه خود هستند.

ون دن هیوِر که هدف بعدی خود را عکاسی از کفتارهایی که در ساختمان های کولمانسکاپ پرسه می زنند، قرار داده، امیدوار است که برنده شدن جایزه اش سبب ایجاد درک و احترام جدیدی نسبت به اعضایِ کمتر محبوب قلمروی حیوانات شود.

گونه های دیگری هم وجود دارند که به همین شکل نادر و خجالتی هستند و گرفتن عکس های عالی از آن ها دشوار است، اما آن ها هم شایسته جایگاهی در خور هستند.