به نقل از سیتنا، در دوران بحران های اقتصادی و اجتماعی، ایرانی ها بیشتر از هر زمان دیگری با هوش مصنوعی صحبت می کنند. این ابزارها برای آن ها نه تنها منبع اطلاعات، بلکه فضایی امن برای بیان نگرانی ها و دغدغه های روزمره شده اند.

استفاده از هوش مصنوعی در ایران در سال های اخیر افزایش یافته است. بر اساس گزارش های داخلی، حدود یک سوم از جمعیت بالای 15 سال کشور حداقل یک بار از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده کرده اند. این روند نشان می دهد که در شرایطی که بحران های اقتصادی، شغلی و روانی در جامعه در حال گسترش است، بسیاری از مردم به این ابزارها روی آورده اند. گفت وگوهای ایرانی ها با هوش مصنوعی بیشتر حول موضوعاتی مانند مدیریت هزینه ها، بدهی ها و تصمیمات روزمره اقتصادی می چرخد.

اقتصاد بقا؛ مهم ترین دغدغه ایرانی ها

یکی از پرتکرارترین سؤالاتی که ایرانی ها از هوش مصنوعی می پرسند، چگونگی مدیریت هزینه ها و بقا در شرایط اقتصادی دشوار است. کاربران از چت بات ها می پرسند که آیا امروز خرید کردن بهتر است یا منتظر کاهش قیمت ها باشند، یا چگونه از زیر بار بدهی های انباشته رها شوند. این نوع سؤالات نشان می دهد که مردم به دنبال مشاوره ای ساده و عینی برای تصمیم گیری های اقتصادی خود هستند. لحن این پرسش ها اغلب خسته و محتاط است، زیرا بسیاری از مردم تنها به دنبال راهکارهای قابل فهم برای شرایط دشوارشان هستند.

روان و احساسات؛ دغدغه ای پنهان

علاوه بر مسائل اقتصادی، سلامت روان یکی دیگر از موضوعات پرتکرار در گفت وگوهای ایرانی ها با هوش مصنوعی است. بسیاری از کاربران از اضطراب، افسردگی، بی خوابی و احساس تنهایی شکایت دارند و به دنبال فضایی برای ابراز احساسات خود هستند. در این نوع گفت وگوها، کاربران اغلب به دنبال مشاوره تخصصی نیستند، بلکه بیشتر به دنبال شنیده شدن و ترتیب دادن افکار خود هستند.

مسائل شخصی و اجتماعی؛ جایی برای گفتن بدون ترس از قضاوت

هوش مصنوعی همچنین فضایی امن برای بیان مسائل شخصی تر، مانند روابط عاطفی و اجتماعی، ایجاد کرده است. کاربران در این فضا بدون ترس از قضاوت یا تفسیر نادرست از طرف اطرافیان، می توانند در مورد مسائل پیچیده و تصمیمات دشوار زندگی صحبت کنند. این ویژگی هوش مصنوعی را به ابزاری قدرتمند برای مدیریت احساسات و تصمیمات شخصی تبدیل کرده است.

ایران و استفاده محدود از هوش مصنوعی در بخش حرفه ای

اگرچه استفاده از هوش مصنوعی در ایران در سطح شخصی و روزمره رواج یافته است، اما استفاده از این ابزار در کسب وکارها و مسائل حرفه ای هنوز محدود است. این شکاف نشان دهنده نوعی بحران اجتماعی است که هوش مصنوعی به عنوان ابزاری برای رفع مشکلات روزمره شناخته شده، ولی در عرصه های مهم تری مانند توسعه و پیشرفت اقتصادی کمتر مورد استفاده قرار می گیرد.