دکتر مهدی زارع، استاد پژوهشکده بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله، در گفت وگو با خبرآنلاین با تشریح سناریوهای محتمل زلزله ای با بزرگای بیش از 7 در تهران، از تلفات انسانی بسیار بالا، آسیب پذیری گسترده زیرساخت ها و ناتوانی ساختار فعلی مدیریت بحران سخن می گوید و تأکید دارد که افزایش تاب آوری تهران، تنها با یک برنامه ضرب الاجلی، منسجم و دارای پشتوانه سیاسی و مالی ممکن است.

زلزله 7 ریشتری در تهران؛ سناریویی با تلفات چندصد هزار نفری

زارع در توضیح ابعاد انسانی یک زلزله بزرگ در تهران، ابتدا به نتایج شبیه سازی های موجود اشاره می کند و می گوید: در زلزله ای با بزرگای 7 در تهران، بر پایه شبیه سازی ها در پایتخت با تخمین تلفات چند صد هزار نفری، بسته به زمان روز، مواجه می شویم. زلزله های شبانه به دلیل حضور مردم در داخل خانه، مرگبارتر هستند.

استاد پژوهشکده زلزله شناسی در ادامه، مفهوم خطرناک ترین مکان ها در ایران را فراتر از صرفِ بزرگای زلزله توضیح می دهد: خطرناک ترین مکان ها در ایران نه تنها با بزرگای زلزله، بلکه با تعداد افراد و ساختمان هایی که در مسیر مستقیم آن قرار دارند، تعریف می شوند.

تهران در صدر این فهرست قرار دارد: بر اساس ارزیابی های فعلی، تهران به دلیل مقیاس عظیم خسارات بالقوه، به عنوان در معرض خطرترین مکان ایران از نظر ریسک زلزله شناخته می شود.

او به ترکیب جمعیتی و کالبدی تهران اشاره می کند: جمعیت روزانه تهران بیش از 13 میلیون نفر است و تمرکز عظیمی از زیرساخت های سیاسی و اقتصادی کشور را در خود جای داده است. علاوه بر تراکم بالای جمعیت، بافت فرسوده که تقریباً 10 تا 20 درصد از منطقه شهری تهران و پیرامون را شامل می شود—شامل محله های فقیرنشین یا بناهای قدیمی—از دلایل مهم ارزیابی تهران به عنوان ریسکی ترین نقطه ایران است. تلفات بالقوه زلزله ای با بزرگای بیش از 7.0 به دلیل تراکم ساختمان ها و دشواری دسترسی اضطراری در کوچه های باریک، می تواند چند صد هزار نفر باشد.