به نقل از دیجایتو،افسردگی و اضطراب میلیون ها نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده اند. هرچند درمان با دارو و روان درمانی بسیار مؤثر هستند، اما موانعی مانند هزینه های بالا، انگ اجتماعی، لیست های انتظار طولانی و عوارض جانبی داروها باعث می شود این گزینه ها همیشه در دسترس نباشند. در این میان، نتایج یک مطالعه جامع و جدید نشان می دهد که فعالیت بدنی و ورزش می تواند به اندازه درمان های حرفه ای برای بسیاری از افراد مؤثر باشد.

ورزش از سال ها قبل به عنوان راهی برای بهبود خلق وخو و کاهش استرس (از طریق آزاد کردن مواد شیمیایی نشاط آور در مغز) توصیه می شود. با این حال، تعدد مطالعات با نتایج متفاوت، تشخیص دقیق نوع، میزان و شدت ورزش مناسب را دشوار کرده بود.

محققان برای حل این ابهام، یک بررسی کلی انجام داده اند. آنها نتایج 81 تحلیل آماری بزرگ (که خود شامل نتایج بیش از 1000 کارآزمایی بالینی روی 80 هزار شرکت کننده بود) را بررسی کرده اند. این تحقیق با استفاده از تکنیک های آماری پیشرفته، تأثیر ورزش را به تنهایی و فارغ از عوامل مداخله گر (مانند بیماری های مزمن دیگر) بررسی کرده است.

محققان در این مطالعه تأیید کرده اند که ورزش تأثیر بسیار بالایی بر کاهش علائم افسردگی و تأثیر متوسطی بر اضطراب دارد. نتایج به دست آمده نه تنها با داروهای ضدافسردگی و درمان های کلامی برابری می کرد، بلکه در برخی موارد از آنها نیز بهتر بود.

هرچند ورزش برای همه مفید است، اما دو گروه بیشترین بهبود را تجربه کرده اند:

تحقیق همچنین نشان داده که فعالیت های هوازی (مانند پیاده روی، دویدن، دوچرخه سواری و شنا) بهترین عملکرد را در کاهش علائم دارند، هرچند تمرینات قدرتی (کار با وزنه) و تمرینات ذهن-بدن (مانند یوگا) نیز کاملاً مؤثر بودند.

برای افسردگی، ورزش های گروهی که توسط یک مربی حرفه ای هدایت می شوند، بیشترین تأثیر را داشته اند. نکته جالب اینجاست که محققان می گوید حتی 1 یا 2 بار ورزش در هفته تأثیری مشابه با ورزش های مکرر داشت و شدت ورزش (سبک یا سنگین) تفاوت معناداری ایجاد نمی کند. برای کاهش اضطراب نیز بهترین نتایج زمانی حاصل شده که ورزش به صورت مداوم (تا 8 هفته) و با شدت پایین (مانند پیاده روی آرام) انجام شود.

این پژوهش ثابت می کند که ورزش یک درمان کاملاً علمی و مستند برای سلامت روان است. بااین حال، صرفاً توصیه به بیشتر ورزش کردن کافی نیست. شواهد نشان می دهد که ساختارمند بودن، نظارت مربی و جنبه های اجتماعی، کلید تداوم انگیزه و اثربخشی درمان هستند. پزشکان و مشاوران باید به جای توصیه های کلی، بیماران را به برنامه های مشخصی مانند کلاس های ایروبیک یا گروه های پیاده روی هدایت کنند تا بهترین نتیجه حاصل شود.