به نقل از فرادید، به نظر می رسد محلی که این کاوش در آن انجام شده، در اصل یک سکونتگاه مربوط به قرن چهارم میلادی بوده باشد که در اثر آتش سوزی از بین رفته و متروکه شده است. پژوهشگران در این مکان ابتدا یک ظرف سفالی پیدا کردند که 23 هزار سکه در آن بود و 37 کیلوگرم وزن داشت. ظرف دیگری که بعد از آن پیدا شد 18 هزار سکه داشت و وزنش به 50 کیلوگرم می رسید.

بر خلاف تصور اولیه، مشخص نیست که این ها گنج هایی باشند که در دوران ناامنی پنهان شده اند. طبق بیانیهٔ اینراپ، تاریخ سکه ها نشان می دهد که این کوزه ها احتمالاً بین سال های 280 تا 310 میلادی دفن شده اند.

کوزه های پر از سکه با دقت در گودال هایی محکم و مهندسی شده در اتاق نشیمن یک خانه قرار داده شده بودند. دهانهٔ کوزه ها هم سطح با زمین و به راحتی قابل دسترسی بودند؛ درست مانند یک قلک باستانی. در دو مورد نیز چند سکه روی لبهٔ ظرف پیدا شد که نشان می دهد این سکه ها پس از قرار گرفتن کوزه در گودال و پیش از پر شدن آن با خاک، داخل ظرف ریخته شده اند.

این دسترسی آسان نشان می دهد که صاحبان خانه از این کوزه ها به عنوان نوعی پس انداز بلندمدت استفاده می کرده اند، نه اینکه آن ها را با عجله پنهان کرده باشند. در این محلهٔ مسکونی، ساختمان های سنگی با گرمایش از کف، زیرزمین ها و کارگاه هایی با اجاق وجود داشته است.

در آغاز قرن چهارم میلادی، آتش سوزی بزرگی این سکونتگاه را نابود کرد. اگرچه پس از آن تلاش شد که محل دوباره بازسازی شود، اما آتش سوزی دوم باعث شد که این منطقه برای همیشه رها شود. گنجینه های سکه نیز از آن زمان تا امروز دست نخورده باقی مانده بودند.