فرسایش ذخایر پدافند موشکی آمریکا در پی جنگ اوکراین و حمایت نظامی از اروپا، توان پنتاگون برای اقدام نظامی علیه ایران را در عمل به یک تهدید توخالی تبدیل کرده است.

 به گزارش ایسنا، اندیکشده آمریکایی در مقاله‌ای به بررسی پیامدهای راهبردی، نظامی و سیاسی حمایت‌ نظامی آمریکا از اروپا پرداخته است؛ به‌ویژه با تمرکز بر جنگ جاری در اوکراین و تشدید تنش‌ها پیرامون ایران.

اندیشکده «مؤسسه کشورداری مسئولانه کویینسی» در این گزارش اشاره می‌کند که در هفته‌های اخیر، یکی از محورهای اساسی در فضای سیاسی واشنگتن، تهدید «دونالد ترامپ» رییس‌جمهور آمریکا برای آغاز دور دوم حملات هوایی علیه ایران بوده است، تهدیدی که ترامپ هنوز به آن عمل نکرده است.

کویینسی تأکید می‌کند که توضیحات متعددی برای این تاخیر غیرمنتظره مطرح شده است. در میان این توضیحات، نگران‌کننده‌ترین عامل برای حامیان آمریکا، کمبود مهمات نظامی پنتاگون، به‌ویژه رهگیرهای پدافند هوایی است. اندیشکده آمریکایی با استناد به مصاحبه با مقام‌های فعلی و پیشین نظامی آمریکا می‌گوید ذخایر پدافند موشکی این کشور در وضعیت به‌شدت فرسوده و کاهش‌یافته قرار دارد. نویسنده یادآور می‌شود این وضعیت در حالی ادامه دارد که هشت ماه از پایان آخرین کارزار نظامی گسترده آمریکا گذشته است؛ کارزاری که شامل دفاع از رژیم صهیونیستی در جنگ 12 روزه بود.

بر اساس این گزارش، هرچند روند کند تولید و انباشت عمیق کمبودهای تسلیحاتی باعث می‌شود بازسازی کامل ذخایر آمریکا به سطح پیش از سال 2022 زمان‌بر باشد، اما یک بازه هشت‌ماهه باید برای بازگرداندن دست‌کم بخشی از ذخایر رهگیرهای دفاعی به سطحی کمتر بحرانی کافی می‌بود. تداوم شدت این کمبودها نشان می‌دهد عامل دیگری نیز در کار است و به باور این اندیشکده آمریکایی، عامل مذکور، اوکراین است.

آمریکا در عمل چه کمکی به اوکراین می‌کند؟

به گزارش کویینسی، اگرچه ترامپ و مشاورانش می‌گویند ایالات متحده دیگر هزینه‌ای برای کمک نظامی به جنگ اوکراین پرداخت نمی‌کند، اما این ادعا تنها بخشی از واقعیت را نشان می‌دهد. مقاله توضیح می‌دهد که آمریکا همچنان میلیاردها دلار سلاح به اوکراین ارسال می‌کند و در بسیاری موارد، این تسلیحات از تولیدات جدیدی تأمین می‌شوند که قرار بوده برای بازسازی انبارهای ارتش آمریکا استفاده شوند. این وضعیت پیامدهای گسترده‌ای برای آمادگی نظامی آمریکا، توان پنتاگون برای واکنش به تهدیدهای واقعی علیه منافع این کشور و تلاش‌های دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگ اوکراین دارد.

برای روشن‌کردن ابعاد تعهد مستمر آمریکا به اوکراین، کویینسی به 2 مسیر اصلی اشاره می‌کند که از طریق آن‌ها سلاح‌های آمریکایی به‌جای ورود به انبارهای داخلی، راهی اوکراین می‌شوند. مسیر نخست، ابتکار کمک امنیتی به اوکراین است. دولت ترامپ تلاش داشت این ابتکار را از بودجه اخیر حذف کند، اما کنگره آن را حفظ کرد، اما 400 میلیون دلار بودجه اختصاص‌یافته برای سال 2026 تنها بخش کوچکی از کمک‌هایی است که هم‌اکنون در این مسیر در جریان است. حدود 19 میلیارد دلار قرارداد معوق که در دولت پیشین امضا شده‌اند، هنوز به اوکراین تحویل نشده‌اند. این تسلیحات قرار است در سال‌های 2026 و 2027 به کی‌یف و خطوط مقدم اوکراین منتقل شوند و شامل رهگیرهای پدافند هوایی، راکت‌اندازهای چندگانه و گلوله‌های توپ 155 میلی‌متری هستند.

رسانه آمریکایی تأکید می‌کند که اگرچه این منابع مالی پیش از روی کار آمدن ترامپ تخصیص یافته‌اند و هزینه جدیدی محسوب نمی‌شوند، اما اجرای این سفارش‌ها به همان ظرفیت صنعتی متکی است که برای بازسازی ذخایر ارتش آمریکا نیز مورد نیاز است. در نتیجه، نیازهای دفاعی اوکراین به‌طور مستقیم با نیازهای ارتش آمریکا بر سر ظرفیت محدود صنایع دفاعی این کشور رقابت می‌کند.

مسیر دوم مورد بررسی کویینسی، طرح «فهرست الزامات اولویت‌بندی‌شده اوکراین» موسوم به «پرل» است. اندیشکده آمریکایی توضیح می‌دهد که این برنامه به‌عنوان سازوکاری برای انتقال بار مالی تسلیح اوکراین از آمریکا به اروپا معرفی می‌شود، به این معنا که کشورهای اروپایی سلاح‌های آمریکایی خریداری کرده و سپس آن‌ها را به اوکراین منتقل می‌کنند. کشورهای عضو ناتو تاکنون بیش از چهار میلیارد دلار برای این برنامه تعهد داده‌اند و انتظار می‌رود حجم آن در سال 2026 به 15 میلیارد دلار برسد. کویینسی می‌افزاید که برنامه پرل به‌طور گسترده برای سامانه‌های پدافند هوایی و انواع مهمات به کار رفته و گزارش‌ها نشان می‌دهد سهم قابل توجهی از موشک‌های پاتریوت و توان پدافند هوایی مورد استفاده در اوکراین از این مسیر تأمین می‌شود.

ظرفیت محدود و پنتاگون در آخر صف

به گزارش کوینسی، این امر باعث شده تا سفارش‌های خرید کشورهای اروپایی نسبت به سفارش‌های خرید پنتاگون در اولویت قرار بگیرد و نیازهای وزارت جنگ آمریکا در عمل با تاخیر برآورده شود. در برخی موارد نیز تسلیحات مستقیماً از ذخایر موجود آمریکا برداشت می‌شوند که این موضوع روند بازسازی انبارهای تسلیحاتی را کند و کمبودها را تشدید می‌کند.

از سوی دیگر، ظرفیت‌های تولیدی آمریکا نیز محدود است و تنها حدود 60 موشک پاتریوت در ماه تولید می‌شود. این میزان محدود باید هم‌زمان پاسخگوی نیازهای اعلام‌شده اوکراین و تقاضای جهانی باشد و همین امر فشار بر عرضه را افزایش می‌دهد.

موضوع مهم دیگر در این گزارش، بار تحمیل‌شده بر مالیات‌دهندگان آمریکایی است. کویینسی توضیح می‌دهد که آگاهی از تأثیر مستمر کمک به اوکراین بر آمادگی نظامی، پنتاگون را به درخواست سرمایه‌گذاری‌های قابل توجه در پایگاه صنعتی دفاعی سوق داده است. این درخواست‌ها شامل بودجه سال 2026 و همچنین یک برنامه هزینه‌ای محرمانه است که توسط «پیت هگست» به کنگره ارائه شده است. به این ترتیب، مالیات‌دهندگان آمریکایی به‌طور غیرمستقیم هزینه خرید تسلیحات اروپایی برای اوکراین را از طریق توسعه پرهزینه صنایع دفاعی می‌پردازند.