به گزارش پارسینه به نقل از یورونیوز، همه با چالش ها و ناکامی های مشابهی مواجه می شوند، اما برخی افراد این موقعیت ها را بی سروصدا تحمل می کنند، خود را با شرایط تطبیق می دهند و به مرحله بعد می روند. تفاوت آن ها در بهره هوشی بالاتر و در شیوه مدیریت ناکامی ها و فشارهای روانی نهفته است.

افرادی که از هوش شناختی و هیجانی بالاتری برخوردارند، خطاها و شکست های خود را نه به عنوان ناکامی، بلکه به مثابه داده هایی برای یادگیری تلقی می کنند. هوش هیجانی به فرد امکان می دهد احساسات منفی خود را شناسایی، پردازش و سپس راحت تر تخلیه کند. پژوهش هایی که نتایج آن ها در مجله اروپایی روانشناسی کار و سازمان منتشر شد نشان می دهد که شکایت مداوم از یک رویداد و بازگویی ذهنی آن، تنها باعث تثبیت بیشتر تجربه منفی در مغز می شود.

به نوشته پژوهشگران، صحبت کردن درباره یک رویداد بلافاصله پس از وقوع آن، مغز را وادار می کند واکنش هیجانی منفی را بار دیگر بازپخش کند. این تکرار، پیوندهای حافظه ای قوی تری می سازد و اثرگذاری تجربه منفی را تشدید می کند.

افرادی که از هوش هیجانی بالاتری برخوردارند، نوعی فاصله گذاری سالم نسبت به امور غیرقابل تغییر نظیرترافیک، کندی های اداری یا صف های طولانی ایجاد می کنند.

آن ها به جای گلایه، این زمان را به گوش دادن به پادکست، کتاب صوتی یا برنامه ریزی روزانه اختصاص می دهند و آگاهانه از شکایت پرهیز می کنند تا تجربه ناخوشایند را برای بار دوم در ذهن خود بازتولید نکنند. از نگاه آن ها، کارهای خرد و تکراری روزمره بی عدالتی نیست، بلکه هزینه طبیعی یک زندگی کارآمد است. حتی نظم محیط کار نیز به تمرکز ذهن کمک می کند و به همین دلیل، تمرکز بر بهبود شرایط را به شکایت خودکار ترجیح می دهند.

افراد باهوش معمولا از نشخوار ذهنی درباره گذشته پرهیز می کنند؛ اشتباهات، لغزش ها و پروژه های ناموفق را تحلیل می کنند، اما در آن ها متوقف نمی مانند. در مواجهه با چالش های غیرمنتظره، چه در زندگی شخصی و چه در محیط حرفه ای، رویکرد غالب آن ها یافتن راه حل های خلاقانه است و نه غرق شدن در گلایه.

به طور کلی، این افراد نگاه خود را به آینده معطوف می کنند و به همین دلیل از شکایت درباره موضوعات زیر پرهیز دارند:

نیک ویگنال، روان شناس بالینی، معتقد است افرادی که از هوش هیجانی و خودآگاهی بالاتری برخوردارند، می دانند انتقاد مداوم از دیگران اغلب نوعی مکانیسم دفاعی ابتدایی است.

چه در صف نانوایی، چه در ترافیک یا فرآیندهای اداری، افراد باهوش صبورتر از حد متوسط هستند. پژوهشی منتشرشده در مجله Economics Letters نشان می دهد میان صبر و بهره هوشی بالاتر ارتباط معناداری وجود دارد.

هوش هیجانی با رها کردن کمال گرایی افراطی پیوند دارد. به گفته جودیت توتین، روان شناس، افراد باهوش نقص ها و اشتباهات خود را می پذیرند و آن ها را بخشی از انسان بودن می دانند.

او تأکید می کند که شکست نه تنها ما را انسانی تر می کند، بلکه امکان دریافت حمایت و تقویت همدلی با دیگران را نیز فراهم می سازد.

به باور نیک ویگنال، روانشناس، افراد با هوش هیجانی بالا می دانند که زندگی ذاتا غیرقابل پیش بینی است و مواجهه واقع بینانه با این عدم قطعیت، سالم تر از انکار آن است.

این روانشناس به ما یادآوری می کند: افرادی که دائما در حال نشخوار فکری هستند، عادت ناخودآگاهِ ماندن بی پایان در اشتباهات گذشته را در خود پرورش می دهند، زیرا این کار به آنها، حتی برای مدت کوتاهی، احساس قدرت و کنترل می دهد. اما در واقع، هیچ میزانی از نشخوار فکری یا تحلیل خطاهای رانندگی شما، گذشته را تغییر نخواهد داد. این یک واقعیت تلخ زندگی است که افراد باهوش هیجانی نه تنها آن را درک می کنند، بلکه می پذیرند.

هوش هیجانی مستلزم همدلی و درک تفاوت های فردی است؛ پذیرش این که هر فرد شیوه خاص خود را برای زندگی و عمل کردن دارد.

کارول دوک، استاد روان شناسی توضیح می دهد افرادی که دارای ذهنیت رشد هستند، باور دارند توانایی ها و سطح هوش آن ها در طول زندگی قابل توسعه است. به همین دلیل، انتقادهای سازنده را نه تهدید، بلکه فرصتی برای یادگیری تلقی می کنند.