به نقل از فرادید، کشف تازه ی نقش های فسیلی از کلونی های میکروبی باستانی نشان می دهد پژوهشگران باید جست وجوی خود برای یافتن قدیمی ترین اشکال حیات را به نواحی عمیق تر و ناپایدارتر گسترش دهند.

در مقابل، توربیدیت های مراکش که 180 میلیون سال پیش رسوب گذاری شدند، دست کم در عمق 180 متری زیر سطح آب قرار داشتند.

روآن مارتین دیل، زمین زیست شناس گفته: این ساختارهای چین خورده در چنین محیط عمیقِ دریایی نباید وجود داشته باشند.

مارتین دیل نویسنده ی اصلی مقاله ای است که 3 دسامبر در مجله ی Geology منتشر شد و این کشف غیرمنتظره را توصیف کرد. او هنگام مطالعه ی صخره های مرجانی باستانی در دره ی دادِس مراکش، کمابیش به طور اتفاقی با این فسیل ها برخورد کرد. او حین راه رفتن متوجه ساختارهایی چین خورده و موج مانند روی ماسه سنگ و لای سنگ زیر پای خود شد.

این ساختارهای چین خورده شبیه نقش های به جامانده از لایه های میکروبی فتوسنتزکننده بودند؛ یعنی اجتماعات لایه لایه ای از باکتری ها که بیشتر روی رسوبات در برکه ها، اقیانوس ها و دیگر پهنه های آبی شکل می گیرند. اما این گونه فسیل ها همواره قدیمی تر از 540 میلیون سال هستند، زیرا این الگوهای ظریف در گذر زمان همواره بر اثر فعالیت جانوران از بین می روند و پیش از 540 میلیون سال پیش جانوران اندکی وجود داشتند.

ساختارهای چین خورده در سازند تاگودیتِ رشته کوه اطلس مرکزی

پژوهشگران در مقاله ی خود گزارش کردند که این فسیل ها نمی توانسته اند فتوسنتزکننده باشند، زیرا نور بسیار کمی می توانسته تا آن عمق از آب نفوذ کند. با این حال، تحلیل شیمیایی نشان داده که میزان کربن در آن لایه های سنگی بالا بوده؛ یعنی این چین خوردگی ها به وسیله ی موجودات زنده شکل گرفته اند.

به نوشته ی مارتین دیل و همکارانش، این حیات احتمال دارد شیمیوسنتزکننده بوده؛ یعنی انرژی خود را از واکنش های شیمیایی می گرفته، نه از نور خورشید. این جانداران به جای نور، از گوگرد یا ترکیبات دیگر تغذیه می کرده اند. امروزه نیز لایه های میکروبی شیمیوسنتزکننده روی فلات های قاره ای شکل می گیرند؛ جاهایی که رانش های زیرآبی و توربیدیت ها نیز رخ می دهند.

پژوهشگران دریافتند همین رانش ها ممکن است برای چرخه ای که به شکوفایی این میکروب ها انجامیده، حیاتی بوده باشند. رانش هایی که از قاره به سوی اقیانوس عمیق سرازیر می شدند، مواد آلی را با خود به پایین می کشاندند؛ موادی که سپس تجزیه می شدند و ترکیباتی مانند متان یا سولفید هیدروژن ایجاد می کردند که خوراکی های خوشایند برای حیات شیمیوسنتزکننده هستند. در فاصله ی میان رانش ها، لایه های میکروبی رشد می کردند. گاهی با جریان بعدیِ آوار شسته می شدند، اما در برخی موارد ردّ آن ها حفظ می شد.

این یافته نشان می دهند دانشمندان باید جست وجوی نشانه های ساختارهای چین خورده را از سازندهای کم عمق فراتر برده و به سنگ هایی گسترش دهند که در اصل در آب های عمیق تر شکل گرفته اند. چنین رویکردی می تواند داده های بیشتری درباره ی کهن ترین جانداران شیمیوسنتزکننده در اختیار آن ها بگذارد.

مارتین دیل معتقد است: ساختارهای چین خورده شواهد بسیار مهم در درک مراحل اولیه ی تکامل حیات هستند.